บทที่ 5; ข้อมูลลับจากแหล่งข่าวที่ไม่ระบุชื่อ

(มุมมองของกาเบรียล)

ขณะนั่งอยู่ในห้องทำงานของฉันบนชั้นบนสุด ฉันรู้สึกกระวนกระวายใจมาก

ผ่านมาหลายวันแล้ว โทรศัพท์ของฉันยังวางอยู่บนโต๊ะไม้มาฮอกานีเหมือนท่อนไม้

ฉันคอยเหลือบมองนาฬิกาอยู่เรื่อยๆ รอการแจ้งเตือน ข้อความ โทรศัพท์ หรืออะไรก็ตามจากผู้หญิงที่ฉันพบในงานเลี้ยงสวมหน้ากาก และคนที่ฉันได้ใช้เวลาค่ำคืนอันเร่าร้อนด้วยกัน

ผมทิ้งเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวไว้ ซึ่งผมไม่เคยทำแบบนั้นเลย ผมเป็นคนที่สร้างกำแพงเพื่อหาเลี้ยงชีพ แต่ผมกลับให้กุญแจสู่ความเป็นส่วนตัวของผมกับเธอ และเธอกลับไม่ใช้มัน

"ท่านครับ?" ลีโอ รองผู้ช่วยของผม ยืนอยู่ที่ประตูด้วยท่าทางประหม่า เขามีเหตุผลที่ดีที่จะประหม่า เพราะผมไม่ใช่คนทำงานด้วยง่ายเลยตลอดสัปดาห์นี้

"เป็นการเฝ้าระวังของคลับอีคลิปส์" ฉันตอบกลับอย่างห้วนๆ โดยไม่ละสายตาจากแท็บเล็ต "คุณได้รับข้อความนั้นหรือเปล่า?"

"ทางคลับมีนโยบายความเป็นส่วนตัวที่เข้มงวดมากครับ กาเบรียล พวกเขาใช้เครื่องรบกวนสัญญาณและอุปกรณ์ป้องกันอินฟราเรดเพื่อป้องกันการบันทึกใดๆ แต่เราก็สามารถบันทึกภาพทางเข้าหลักและลิฟต์บริการได้แบบไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ครับ"

"นำมาให้ฉันเดี๋ยวนี้"

ฉันอยากเห็นหน้าเขา ฉันลืมเขาไปไม่ได้เลย

ตลอดชีวิตของผม มีผู้หญิงหลายคนเข้ามาจีบผม แต่ไม่เคยมีใครทำให้ผมเสียการควบคุมเลย

เธอไม่ต้องการทั้งเงินหรือชื่อเสียงของฉัน เธอไม่อยากเห็นหน้าฉันด้วยซ้ำ

ลีโอวางแล็ปท็อปไว้บนโต๊ะทำงานของฉัน ภาพบนหน้าจอค่อนข้างมืด แต่ฉันเหลือบไปเห็นชุดเดรสสีม่วงเปิดหลังแวบหนึ่ง

ฉันเห็นเธอเดินตรงไปยังทางออก เงยหน้าขึ้นสูง ท่าทางสง่างามอย่างท้าทาย แต่หน้ากากนั้นยังคงอยู่บนใบหน้าของเธอ แม้กระทั่งตอนที่เธอออกจากโรงแรมในยามรุ่งอรุณ

“วิเคราะห์ท่าทางการเดินของเธอโดยใช้ซอฟต์แวร์จดจำใบหน้า” ฉันสั่งด้วยเสียงแหบพร่า “สร้างความสูงและรูปร่างของเธอขึ้นมาใหม่โดยเทียบกับรายชื่อแขก ไม่ว่าจะต้องเสียค่าใช้จ่ายเท่าไหร่ ก็ต้องหาเธอให้เจอ”

ฉันละสายตาจากหน้าจอ หัวใจเต้นแรง เธอเป็นใคร? และทำไมฉันถึงรับรู้รสชาติของเธอได้เพียงอย่างเดียว?

เสียงแจ้งเตือนแหลมสูงจากคอมพิวเตอร์ขัดจังหวะสมาธิของฉัน

นี่เป็นอีเมลส่วนตัว ไม่ใช่อีเมลทางธุรกิจ และมันถูกส่งผ่านเซิร์ฟเวอร์เข้ารหัสที่ฉันไม่รู้จัก

หัวข้อข้อความว่างเปล่า

ฉันคลิกเพื่อเปิดมัน

สายตาของฉันกวาดมองไปทั่วไฟล์ ตารางข้อมูล และใบแจ้งยอดบัญชีธนาคารจากหมู่เกาะเคย์แมน รวมถึงคลิปวิดีโอของหญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่ที่เครื่องคอมพิวเตอร์ที่เธอไม่มีสิทธิ์ใช้งาน

เลือดฝาดหายไปจากใบหน้า ฉันหายใจไม่ออก

ผู้หญิงในวิดีโอคือโซเฟีย ผู้ช่วยส่วนตัวของฉัน ผู้ร่วมงานที่ซื่อสัตย์ของฉันมาแปดปีแล้ว

ฉันเลื่อนดูต่อไปเรื่อยๆ และก็พบอีเมล จากนั้นก็เป็นข้อความร่างที่ส่งถึงบริษัทที่ตั้งขึ้นมาเพื่อบังหน้า ซึ่งเชื่อมโยงกับ Laurent Dynamics บริษัทของเดเมียน ลอเรนต์

เธอหักหลังฉัน ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอเอาแผนงานโครงการซอฟต์แวร์ของฉันไปให้ไอ้โง่เดเมียน

ความร้อนเริ่มจากบริเวณโคนคอแล้วค่อยๆ ลามขึ้นมาถึงใบหน้า

มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันเป็นความรู้สึกถูกทรยศที่เย็นชาและรุนแรง

ฉันอนุญาตให้ผู้หญิงคนนี้เข้าร่วมการประชุมของฉัน ฉันไว้วางใจให้เธอจัดการตารางเวลาของฉัน ฉันไว้วางใจให้เธอดูแลหัวใจสำคัญของอาณาจักรของฉัน

"ลีโอ!" ฉันตะโกน

เขารีบวิ่งกลับเข้าไปข้างใน "ครับ?"

"ตรวจสอบนี่!" ฉันตะโกนพลางชี้ไปที่หน้าจอ "ทุกบรรทัด ถ้าเป็นของปลอม ฉันต้องการรู้ภายในสิบนาที ถ้าเป็นของจริง บอกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยให้เตรียมพร้อม"

สิบนาทีรู้สึกเหมือนเป็นชั่วโมง ขณะที่ฉันเดินวนไปวนมาในออฟฟิศ ความเงียบของห้องทำให้ฉันรู้สึกถึงความว่างเปล่าอย่างแท้จริง

ความคิดของฉันวุ่นวายไปด้วยการคำนวณ เธอให้เงินเขาไปเท่าไหร่? เดเมียนหัวเราะเยาะฉันลับหลังมานานแค่ไหนแล้ว?

ลีโอเดินกลับมา ใบหน้าซีดเผือด “จริงด้วย กาเบรียล บัญชีธนาคารมีอยู่จริง เวลาในบันทึกเซิร์ฟเวอร์ตรงกับการเข้าใช้งานตอนกลางคืนของเธอ ข้อมูลที่เธอกำลังจะส่งคืนนี้คือหัวใจสำคัญของซอฟต์แวร์ เธอวางแผนจะขายมันให้กับบริษัทจีนในราคาห้าสิบล้าน”

แรงระเบิดภายในเกิดขึ้นอย่างฉับพลัน ด้วยการเคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน ฉันกวาดโต๊ะทำงานและเหวี่ยงแก้วหนักๆ กับกองเอกสารไปอีกฝั่งของห้อง

พวกมันร่วงลงพื้น แต่ก็ยังไม่พอ ฉันคว้าเก้าอี้หนังแล้วผลักมันไปข้างหลังอย่างแรงจนมันกระแทกหน้าต่างเสียงดังตุ๊บ

"ห้าสิบล้านเหรอ?" ฉันอุทาน "เธอขายผลงานทั้งชีวิตเพื่อแลกกับเรือยอชต์เหรอ?"

ฉันคว้าเหยือกน้ำคริสตัลแล้วขว้างไปที่ผนังด้านหลัง มันแตกกระจายกลายเป็นเพชรระยิบระยับนับพันเม็ด

ฉันเป็นคนที่โอ้อวดว่าตัวเองคิดล่วงหน้าไปสิบก้าวเสมอ แต่ฉันกลับนอนกับงูพิษในสวนของฉัน

"พาตัวเธอเข้ามา" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบอย่างน่ากลัว "อย่ามัวแต่ยืนอยู่เฉยๆ ลีโอ จับตัวคนทรยศนั่นเดี๋ยวนี้!"

หนึ่งนาทีต่อมา โซเฟียก็เดินเข้ามา เธอสวมชุดสูทสีเทาแบบมืออาชีพ และรวบผมเป็นมวยเรียบร้อย

เธอดูสวยสมบูรณ์แบบและไร้เดียงสาเหลือเกิน ทำให้ฉันอยากเผาตึกนี้ทิ้งซะเลย

“กาเบรียล?” เธอพูดด้วยเสียงเบาและสับสน “คุณไม่เป็นไรใช่ไหม? ลีโอบอกว่าเป็นเรื่องด่วน”

ฉันไม่ได้พูดอะไร แค่หันหน้าจอไปทางเธอเท่านั้น

ฉันเฝ้ามองเธอ ฉันเห็นช่วงเวลาที่สีบนริมฝีปากของเธอจางหายไปอย่างฉับพลัน ฉันเห็นดวงตาของเธอเบิกกว้าง จากนั้นเธอก็รีบวิ่งไปที่ประตู

“กาเบรียล ฉัน... มันไม่ใช่อย่างที่เห็นหรอก” เธอพูดตะกุกตะกัก มือสั่นเทา

"บอกฉันสิว่ามันเป็นยังไง โซเฟีย" ฉันพูดพลางก้าวเข้าไปหาเธอ เงาของฉันทอดตัวอยู่เหนือเธอ

"คุณดูเหมือนคนทรยศหรือ? คุณดูเหมือนขโมยหรือ? เพราะสำหรับฉันแล้ว คุณจบสิ้นแล้ว"

"ได้โปรด! กาเบรียล ให้ฉันอธิบายเถอะ!" เธอร้องพลางเอื้อมมือมาจับแขนฉัน ฉันสะดุ้งถอยราวกับว่าสัมผัสของเธอนั้นเย็นยะเยือก

"อธิบายเรื่องเงินห้าสิบล้านในหมู่เกาะเคย์แมนให้ฉันฟังหน่อยสิ! อธิบายเรื่องอีเมลที่ส่งถึงเดเมียน ลอเรนต์ให้ฉันฟังหน่อยสิ! แล้วคุณทำอะไรอีกบ้าง?" ฉันตะโกนเสียงดังก้องไปทั่วห้อง "คุณกระซิบความลับอะไรกับเขาบ้างในขณะที่ฉันนั่งอยู่ห่างจากคุณแค่เมตรครึ่ง?"

เธอทรุดตัวลงคุกเข่า น้ำตาไหลอาบแก้ม ผู้ช่วยในอุดมคติของเธอจากไปแล้ว

"ฉันอธิบายได้ อย่าโทรแจ้งตำรวจเลย ฉันจะคืนให้คุณ! ฉันจะเล่าทุกอย่างให้ฟัง!"

"แกไม่ยอมบอกอะไรฉันเลย" ฉันคำรามใส่ แล้วมองไปที่ลีโอ

"พาเธอออกไปจากฉัน ส่งหลักฐานให้เจ้าหน้าที่ ฉันต้องการให้เธอถูกห้ามเข้าบริษัททุกแห่งในซีกโลกนี้ ถ้าเธอแตะต้องคอมพิวเตอร์แม้แต่ครั้งเดียว ฉันต้องการให้เธอติดคุก"

"กาเบรียล ได้โปรด! เมตตาด้วย!" เธอกรีดร้องขณะที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคว้าแขนเธอไว้

"สงสารเหรอ?" ฉันโน้มตัวเข้าไปใกล้ ใบหน้าอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว "คุณไม่ได้แสดงความสงสารต่อคนหลายพันคนที่ทำงานให้กับบริษัทนี้เลยสักนิด ตอนที่คุณพยายามขายอนาคตของพวกเขา ไล่เธอออกไปซะ!"

เสียงร้องไห้ของเธอค่อยๆ จางหายไปขณะที่พวกเขาฉุดเธอไปตามทางเดิน ฉันยืนนิ่งอยู่กับที่กลางห้องทำงานที่พังยับเยินของฉัน ล้อมรอบไปด้วยเศษกระจกและกระดาษที่กระจัดกระจาย ลมหายใจของฉันติดขัด อกของฉันแน่นตึง

“ท่านครับ” ลีโอกล่าว “เรามีตำแหน่งว่างที่ต้องรับคนเข้าทำงานโดยด่วน โครงการซอฟต์แวร์อยู่ในช่วงวิกฤต เราต้องการคนที่สามารถตรวจสอบความปลอดภัยและจัดการผลกระทบจากเหตุการณ์นี้ได้”

"ฉันรู้แล้ว" ฉันพึมพำพลางนวดขมับ "ลงโฆษณาไปเลย ฉันต้องการการรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุด ฉันต้องการอัจฉริยะ ลีโอ ไม่ใช่เลขานุการ แต่เป็นอัจฉริยะ"

ฉันนั่งลงที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง สายตาเหลือบไปมองภาพจากกล้องวงจรปิดที่มืดสลัวของหญิงสาวในชุดสีม่วง

วันนี้เกิดเหตุการณ์สองอย่าง: ฉันโมโห และฉันรู้ตัวว่ามีคนฉลาดมากๆ กำลังจับตามองฉันอยู่

คนที่ส่งอีเมลนี้มาให้ฉันไม่เพียงแต่พูดความจริงเท่านั้น แต่ยังทำให้ฉันรู้สึกรำคาญด้วย

พวกเขารู้ดีว่าฉันจะตอบสนองอย่างไร และพวกเขาก็ควบคุมฉันราวกับฉันเป็นเครื่องมือ

ฉันต้องตามรอยเบาะแสที่ไม่ระบุชื่อก่อนที่สถานการณ์จะเลวร้ายลงไปกว่านี้

ในที่สุดโทรศัพท์ของฉันก็สั่น หัวใจฉันเต้นแรง ใช่เธอหรือเปล่า? ผู้หญิงที่ฉันเจอในงานเลี้ยงสวมหน้ากาก?

ฉันเหลือบมองหน้าจอแล้วถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด มันเป็นการแจ้งเตือนจากพอร์ทัลฝ่ายทรัพยากรบุคคลของเรา

ได้รับใบสมัครใหม่: ผู้ช่วยผู้บริหาร / ผู้จัดการฝ่ายเทคนิค

ฉันคลิกเข้าไปดูโปรไฟล์ แต่ไม่มีรูป มีแค่ชื่อ: แคลร์ ลอเรนต์

ฉันเป็นอัมพาต ลอเรนต์? เหมือนภรรยาของดาเมียนเหรอ?