บทที่ 3; ราชาและราชินีแห่งรัตติกาล

(มุมมองของแคลร์)

ฉันไม่ได้แค่อยากเต้นรำ ฉันอยากปล่อยตัวเองให้หลงลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปเลย เมื่อยืนอยู่ใจกลางคลับ Eclipse ฉันก็ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ใช้เวลาเจ็ดปีทำลายความเจิดจรัสของตัวเองอีกต่อไปแล้ว

ฉันรู้สึกราวกับได้เกิดใหม่ เป็นวิญญาณที่กลับคืนสู่โลกแห่งคนเป็น และชายที่อุ้มฉันอยู่ในอ้อมแขนคือประกายไฟที่ฉันตั้งใจจะใช้จุดประกายชีวิตในอดีตของฉัน

นักเต้นคนอื่นๆ ลงไปที่ฟลอร์เต้นรำ ซึ่งเต็มไปด้วยน้ำหอมราคาแพง

แต่ทันทีที่มือของเขาสัมผัสแผ่นหลังของฉัน ทุกสิ่งทุกอย่างก็หายไปหมดสิ้น

เขาเคลื่อนไหวราวกับสัตว์นักล่า ด้วยความคล่องแคล่วและเชี่ยวชาญอย่างเหลือเชื่อ นำทางฉันไปยังจุดศูนย์กลางได้อย่างง่ายดาย ด้วยความมั่นใจที่ไม่ได้เรียกร้องอะไร แต่กลับเรียกร้องอย่างเด็ดขาด

ทุกย่างก้าวล้วนมีความสำคัญ และเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ฉันรู้สึกถึงแรงดึงดูดให้เดินตาม และประกายไฟก็จุดประกายขึ้นในหัวใจของฉัน

"คุณดูเครียดนะ" เขาพึมพำ ลมหายใจของเขาสัมผัสข้างหูฉัน ทำให้ฉันรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว ซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องกับอุณหภูมิในห้องเลย

"ฉันไม่ชินกับมันแล้ว" ฉันพูดออกไป แม้ว่ามันจะไม่เป็นความจริงก็ตาม

ชีวิตสมรสของฉันกับเดเมียนเป็นเพียงการแสดงออกอย่างจงใจต่อหน้ากล้องและการยิ้มที่ว่างเปล่าเท่านั้น

ชายคนนี้ที่ซ่อนตัวอยู่หลังหน้ากากกำมะหยี่สีดำนั้น แตกต่างไปจากคนทั่วไปอย่างสิ้นเชิง เขาทำให้ฉันกล้าแสดงออกมากขึ้น

มันให้ความรู้สึกเหมือนพายุที่ถูกกักไว้ภายในชุดสูทที่ตัดเย็บอย่างประณีต

"งั้นให้ฉันเป็นคนนำทางก็ได้" เขาไม่รอคำอนุญาตจากฉัน เขาดึงฉันเข้ามาใกล้ ร่างกายฉันแนบชิดกับเขา มือของเขาวางอยู่บนหลังฉันอย่างมั่นคง

เราค้นพบจังหวะของเรา ราวกับว่าเรารู้จักมันมาตลอด ทุกครั้งที่เราก้าวเดิน ใบหน้าของเดเมียนก็ค่อยๆ เลือนหายไปจากความทรงจำของฉัน

การทรยศหักหลังเมื่อช่วงเย็นที่ผ่านมา การถูกปาเค้กใส่หน้า เรื่องเหล่านั้นไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว

สิ่งที่ฉันรู้สึกได้มีเพียงความอบอุ่นจากคนแปลกหน้าและสายตาที่จ้องมองทุกลมหายใจของฉันอย่างไม่ละสายตา

เสียงดนตรีดังขึ้นเรื่อยๆ และทันใดนั้นไฟสปอตไลท์ก็ส่องมาที่พวกเราโดยตรง

เสียงของผู้ประกาศดังก้องกังวาน ทรงพลัง และดังสนั่น

ท่านสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ! นี่คือพระราชาและพระราชินีแห่งสุริยุปราคา!

เสียงปรบมือดังสนั่นรอบตัว แต่ฉันแทบไม่ได้ยินเลย ความสนใจของฉันยังคงจดจ่ออยู่กับพระองค์ พระราชาของฉัน

อะดรีนาลินพลุ่งพล่านในตัวฉัน รุนแรงยิ่งกว่าวิสกี้ที่ฉันดื่มไปก่อนหน้านี้เสียอีก

โดยไม่ทันคิด ฉันเอื้อมมือออกไป นิ้วของฉันพันกันอยู่ในผมของเขา แล้วฉันก็ดึงเขาลงมา

จูบนั้นไม่ใช่จูบที่อ่อนโยน มันดูดกลืนริมฝีปากของฉันไปหมด

ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อตามหาความรัก แต่เพื่อปลดปล่อยตัวเอง

มันเกี่ยวกับการทำให้ผู้หญิงคนเดิมที่ฉันเคยเป็นหายไป

เกี่ยวกับการเลิกราครั้งสุดท้ายของฉันกับเดเมียน ลอเรนต์

แขนของเขาโอบรัดฉันแน่นขึ้น สมกับความปรารถนาของฉัน สัมผัสของเขานั้นกล้าหาญและแสดงความเป็นเจ้าของจนทำให้เข่าฉันอ่อนแรง

"เชิญเข้าไปในห้องสวีทของฉันเถอะ" เขากระซิบข้างริมฝีปากฉัน เสียงของเขาต่ำและทรงอำนาจ "คืนนี้ให้ฉันมอบความสุขให้คุณนะ ราชินีของฉัน"

ฉันยิ้มเล็กน้อยโดยไม่ทันคิด

การเดินผ่านล็อบบี้โรงแรมกลายเป็นภาพที่พร่ามัว การเดินทางในลิฟต์เต็มไปด้วยการลูบไล้ที่แอบทำและการจูบที่เร่าร้อน

ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์เริ่มออก และทุกอย่างก็พร่ามัวไปหมด ทันทีที่ประตูห้องสวีทปิดลง ความยับยั้งชั่งใจเล็กน้อยที่เหลืออยู่ก็หายไปหมดสิ้น

เขาดันฉันติดกับประตู ร่างของเขาแนบชิดกับฉัน ห้องสว่างไสวด้วยแสงสีเหลืองอำพันของเมือง

มือของเขาลื่นลงมาตามสะโพกของฉัน ดึงฉันเข้ามาใกล้เขาจนไม่มีช่องว่างระหว่างเราอีกต่อไป

"คุณเป็นใคร?" เขาถามเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความปรารถนา

"คืนนี้ ฉันเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง" ฉันตอบด้วยเสียงหอบเมื่อริมฝีปากของเขาแตะลงบนลำคอของฉัน

นิ้วของเขาขยับอย่างมั่นใจขณะที่เขาปลดตะขอชุดเดรสของฉัน

เมื่อผ้าไหมร่วงลงสู่พื้น ฉันรู้สึกถึงบางสิ่งที่ไม่ได้รู้สึกมานานหลายปีแล้ว นั่นคืออิสรภาพ

ในห้องมืดๆ ห้องนี้ บนผ้าปูที่นอนราคาแพง เรามีเพียงสิ่งของจำเป็นขั้นพื้นฐานเท่านั้น

เขาอุ้มฉันอย่างอ่อนโยนแล้ววางฉันลงบนเตียง ก่อนจะคุกเข่าลงระหว่างต้นขาของฉัน

ริมฝีปากของเธอประกบกับริมฝีปากของฉัน ริมฝีปากของเราสอดประสานกันจนความทรงจำเกี่ยวกับเดเมียนหายไปหมดสิ้น

ทุกสัมผัสคือความมหัศจรรย์อย่างแท้จริง เป็นคลื่นแห่งความสุขที่แล่นไปทั่วทั้งร่างกายของฉัน

มือของเขาสอดแทรกเข้าไประหว่างต้นขาของฉัน และนิ้วโป้งของเขาก็โอบล้อมคลิตอริสของฉันราวกับจะจดจำมันไว้

ในขณะหนึ่ง มือของเขาเอื้อมมาแตะหน้ากากของฉัน นิ้วของเขาสัมผัสกับริบบิ้น เขาอยากเห็นฉัน

"ไม่" ฉันพึมพำพลางคว้าข้อมือเขา "ปล่อยมันไว้แบบนั้นเถอะนะ"

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง พลางมองฉันผ่านหน้ากากของเขาเอง

ฉันคาดว่าจะเห็นเขาขัดขืน หรือยืนกราน แต่เขากลับพยักหน้า นิ้วโป้งของเขาแตะลงบนแก้มฉันเบาๆ

.

"ตามพระประสงค์ของพระองค์ พระราชินี"

ความเคารพนี้ทำให้ฉันประทับใจมากกว่าความโหดร้ายของเดเมียน มันทำให้ฉันนึกถึงว่าเดเมียนให้อะไรกับฉันน้อยแค่ไหน

หลังจากนั้น เราต่างก็หลงใหลซึ่งกันและกันอย่างสิ้นเชิง อวัยวะเพศของเขาสอดใส่เข้ามาในตัวฉัน ทำให้ฉันรู้สึกถึงคลื่นแห่งความสุขถาโถมเข้ามา

เสียงครางเบาๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากฉัน ขณะที่ฉันเอาขาเกี่ยวรอบเอวเขา และกำผ้าปูที่นอนแน่นเป็นกำมือ

ฉันรู้สึกร่างกายสั่นเทาขณะถึงจุดสุดยอด เขาจูบฉันอย่างเร่าร้อนขณะหลั่งน้ำอสุจิเข้าไปในตัวฉัน

ลมหายใจหอบของเราดังก้องไปทั่วห้อง ร่างกายของเราเต็มไปด้วยเหงื่อ

ในที่สุด ความเหนื่อยล้าก็เข้าครอบงำฉัน และฉันก็หลับไปโดยไม่มีความฝันในอ้อมแขนของเขา

ต่อมาฉันได้ยินเสียงโทรศัพท์เขาดังขึ้น ฉันพึมพำในขณะหลับ ขณะที่เขาวางศีรษะฉันลงบนหมอนอย่างเบามือแล้วรับโทรศัพท์

คำพูดของเขาดังเข้าหูฉันขณะที่เขากำลังพูดถึงธุรกรรมทางธุรกิจและข้อเท็จจริงที่ว่าเขาจะได้พบกับลูกค้าในเร็วๆ นี้

ฉันเหนื่อยเกินกว่าจะถามคำถาม จึงหลับไปอย่างสนิทโดยไม่รู้ตัวเลยว่าเกิดอะไรขึ้นต่อไป

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องอย่างเจิดจ้าเกินไป ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมเมื่อไร้แสงสว่าง ร่องรอยของค่ำคืนรายล้อมอยู่รอบตัวฉัน ฉันอยู่คนเดียว

ความทรงจำต่างๆ หลั่งไหลกลับเข้ามาในใจฉันด้วยความรู้สึกเบาอย่างประหลาด ราวกับว่าบางสิ่งภายในตัวฉันได้ถูกปลดล็อกเสียทีหลังจากหยุดนิ่งมานานหลายปี

ทันใดนั้นฉันก็รู้สึกตื่นตัวและรู้สึกอันตราย แต่แล้วความคิดหนึ่งก็ทำให้ความรู้สึกเหล่านั้นหายไปหมด

การป้องกัน

ฉันตัวแข็งทื่อ กำผ้าปูที่นอนแน่น ในความวุ่นวายของค่ำคืนนั้น ฉันลืมสิ่งที่สำคัญขนาดนั้นไปหรือเปล่า? ความตื่นตระหนกแล่นผ่านตัวฉัน แล้วแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะที่ขมขื่น

"อยู่กับเดเมียนมาเจ็ดปีแล้ว แต่ฉันก็ยังไม่ท้อง" ฉันพึมพำในห้องที่ว่างเปล่า

"โอกาสที่เพียงแค่คืนเดียวจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างนั้นมีมากแค่ไหน?"

เขาพยายามทำให้ดูเหมือนว่าเป็นความผิดของฉันเสมอ และใช้เรื่องนั้นมาโจมตีฉัน เป็นอีกวิธีหนึ่งที่จะลดทอนคุณค่าและปฏิเสธความมีค่าของฉัน

ฉันพยายามปัดความคิดนั้นทิ้งไป อาบน้ำและแต่งตัว โดยสวมชุดเดรสกลับเข้าไปใหม่

ผู้หญิงที่จ้องมองฉันในกระจกไม่ใช่คนเดียวกับคนที่เดินเข้ามา

สีหน้าของฉันเย็นชาลง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่ริมฝีปาก

บนโต๊ะข้างเตียง มีกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ วางทับอยู่ โดยมีแก้วน้ำวางทับไว้

"ด้วยความยินดี พระราชาของท่าน" จากนั้นก็มีหมายเลขของเขาติดไว้บนนั้น ฉันจ้องมองมันอยู่ครู่หนึ่ง อยากเก็บมันไว้เพื่อจะได้รู้ว่าเขาเป็นใคร เพื่อจะได้ตามรอยนี้ต่อไป

แต่แล้วจู่ๆ ใบหน้าของเดเมียนก็กลับมาปรากฏในความทรงจำ ภาพของหญิงอีกคนในห้องนอนของฉัน

ฉันไม่ต้องการกษัตริย์ ฉันต้องการอย่างอื่นโดยสิ้นเชิง: การแก้แค้นเดเมียน

ฉันขยำตั๋วในมือแล้วโยนทิ้งไป ไม่ว่าคืนนั้นจะเป็นอย่างไร มันก็จบลงตรงนั้น

หัวใจของฉันแข็งกระด้าง และสิ่งที่แข็งกระด้างนั้นไม่ต้องการความรัก ฉันก้าวออกไปข้างนอก เสียงส้นรองเท้ากระทบกับพื้นหินอ่อนดังกรุ๊งกริ๊ง

ฉันไม่ได้สังเกตว่าประตูห้องเก็บของเปิดแง้มอยู่ขณะที่ฉันเดินออกไป และฉันก็ไม่ได้เห็นมือที่สวมถุงมือหยิบกระดาษโน้ตที่ถูกโยนลงถังขยะขึ้นมา

ฉันจากไปแล้ว และก้าวเข้าสู่ช่วงใหม่ของชีวิต แต่เบื้องหลังฉันนั้น เกมยังคงดำเนินต่อไป

"ฉันมีเบอร์โทรศัพท์ของเธอแล้ว" เสียงกระซิบดังขึ้นในโทรศัพท์แบบใช้แล้วทิ้ง "ใช่คนที่คุณคิดนั่นแหละ"