บทที่ 2 สัมผัสแรกของท่านแม่ทัพผู้เย็นชา

ขบวนเกี้ยวแดงของจวนแม่ทัพเคลื่อนมาหยุดอยู่หน้าจวนตระกูลซ่งอย่างยิ่งใหญ่ ทหารองครักษ์ในชุดเกราะยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ

จนผู้คนที่มามุงดูต่างไม่กล้าส่งเสียงดัง

ฉินเฟิงก้าวลงจากหลังม้าก่อนจะเดินเข้าสู่จวนด้วยท่าทีสุขุม

“ข้าน้อยได้รับคำสั่งจากท่านแม่ทัพมารับฮูหยินเข้าจวนขอรับ”

ท่านพ่อซ่งเหวินชางรีบยิ้มประจบ “เชิญท่านองครักษ์เชิญ”

แม้ปากจะยิ้มแต่ในใจกลับโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก ในที่สุดภาระชิ้นนี้ก็จะถูกส่งออกไปเสียที

ไม่นานนักซ่งอันหนิงในชุดเจ้าสาวสีแดงก็ถูกพาตัวออกมา ใบหน้าของนางถูกผ้าคลุมปิดเอาไว้แต่เพียงมองรูปร่างบอบบางก็รู้ว่าคงกำลังหวาดหวั่นไม่น้อย

ซ่งหรูเยว่ที่ยืนอยู่ข้างมารดากลับยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ

“น้องสาม” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความสะใจ

“ต้องขอบใจเจ้าจริงๆหากไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าคงไม่มีทางแต่งเข้าจวนแม่ทัพแน่”

ฮูหยินหลิวหัวเราะเบาๆ “ใช่แล้วอันหนิงเจ้าออกเรือนไปแล้วก็จงเชื่อฟังสามีให้ดีอย่าทำให้ตระกูลซ่งเดือดร้อน”

ซ่งหรูเยว่เสริมขึ้นทันที “หากโชคร้ายถูกท่านแม่ทัพลงโทษก็อดทนเอาไว้แล้วกันอย่างไรเจ้าก็เป็นคนเลือกเองมิใช่หรือ”

คำพูดเหล่านั้นทำให้ชิงเหอที่ยืนอยู่ข้างหลังเจ้าของน้ำตาคลอ ทั้งที่ทุกคนรู้ดีว่าใครกันแน่ที่ผลักให้นางมาอยู่ตรงนี้ แต่กลับไม่มีใครคิดละอายใจแม้แต่น้อย

ทันใดนั้นเสียงเย็นเยียบของฉินเฟิงก็ดังขึ้น “พอได้แล้ว”

บรรยากาศทั้งลานเงียบลงทันทีซ่งเหวินชางชะงัก “ท่านองครักษ์”

ฉินเฟิงมองทุกคนด้วยสายตาเรียบนิ่ง “ตั้งแต่วินาทีที่สตรีผู้นี้ก้าวขึ้นเกี้ยวนางก็คือฮูหยินเอกแห่งจวนแม่ทัพ ขอให้ทุกท่านระมัดระวังคำพูดด้วย”

สีหน้าของฮูหยินหลิวแข็งค้าง ส่วนซ่งหรูเยว่ถึงกับหน้าเสีย

ฉินเฟิงกล่าวต่อ “ท่านแม่ทัพมีคำสั่งชัดเจนผู้ใดดูหมิ่นฮูหยินเท่ากับดูหมิ่นจวนแม่ทัพ”

สิ้นคำทั้งลานก็ตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่มีผู้ใดกล้าพูดอะไรอีก ฉินเฟิงจึงหันไปทางซ่งอันหนิงน้ำเสียงที่ใช้พูดกับนางอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

“ฮูหยินได้เวลาออกเดินทางแล้วขอรับ”

ภายใต้ผ้าคลุมสีแดงซ่งอันหนิงเม้มริมฝีปากแน่น นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนยืนอยู่ข้างนาง แม้จะเป็นเพียงองครักษ์ของบุรุษที่นางไม่เคยพบหน้าก็ตาม

หลังจากส่งฮูหยินขึ้นเกี้ยวเรียบร้อยแล้วฉินเฟิงจึงกระโดดขึ้นหลังม้าอีกครั้ง สายตาคมกวาดมองคนตระกูลซ่งเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะสั่งเสียงเข้ม “ออกเดินทาง!”

เสียงกลองมงคลดังก้องไปทั่วจวนแม่ทัพ แขกเหรื่อจากตระกูลขุนนางต่างนั่งอยู่ภายในห้องโถงพิธีด้วยความเรียบร้อย

แต่บทสนทนาที่ดังขึ้นเป็นระยะกลับมีชื่อของบุคคลเพียงผู้เดียว

คือลู่เฉิงเยี่ยน แม่ทัพใหญ่ผู้สร้างชื่อจากสนามรบุรุษที่แม้แต่ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ยังไม่กล้าล่วงเกิน

“ได้ยินว่าครั้งล่าสุดเขาสังหารแม่ทัพศัตรูด้วยตนเอง”

“ไม่แปลกที่ผู้คนจะหวาดกลัว”

“สตรีตระกูลใดแต่งเข้าจวนนี้คงลำบากไม่น้อย”

เสียงซุบซิบเหล่านั้นค่อยๆเงียบลง เมื่อร่างสูงในชุดมงคลสีแดงเข้มก้าวเข้ามาภายในห้องโถง

ลู่เฉิงเยี่ยนยืนอยู่กลางพิธีอย่างสงบนิ่ง สีหน้าเรียบเฉยดวงตาคมเย็นชาจนไม่มีใครกล้าสบตา บรรยากาศรอบตัวเขาแตกต่างจากเจ้าบ่าวทั่วไป

ใบหน้าของลู่เฉิงเยี่ยนไร้รอยยิ้ม ไร้ความตื่นเต้นราวกับกำลังเข้าประชุมราชการมากกว่าเข้าพิธีแต่งงานจนกระทั่งเสียงของผู้ประกอบพิธีดังขึ้น

“เจ้าสาวมาถึงแล้ว”

สายตาของทุกคนหันไปยังทางเข้าพร้อมกัน ซ่งอันหนิงในชุดเจ้าสาวสีแดงปักดิ้นทองค่อยๆก้าวเข้ามาภายในห้องโถง

ผ้าคลุมสีแดงบดบังใบหน้าของนางเอาไว้ แต่มือที่กำชายแขนเสื้อแน่นกลับบ่งบอกถึงความตึงเครียดภายในใจ

ทุกย่างก้าวที่เดินเข้ามานางสัมผัสได้ถึงสายตานับสิบคู่ที่กำลังจับจ้อง รวมถึงสายตาของบุรุษผู้เป็นสามีด้วย

แม้มองไม่เห็นแต่นางกลับรู้สึกได้ว่า ลู่เฉิงเยี่ยนกำลังมองมา หัวใจของซ่งอันหนิงเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ นี่คือครั้งแรกที่นางจะได้พบกับบุรุษผู้เป็นที่หวาดกลัวไปทั่วทั้งแผ่นดิน

คนที่ครอบครัวของนางพยายามผลักไสให้นางแต่งงานด้วย คนที่ทุกคนพูดราวกับเป็นปีศาจจากสนามรบ

เมื่อเดินมาหยุดข้างกายเขานางจึงเห็นเพียงปลายรองเท้าหนังสีดำ และชายชุดมงคลสีแดงเข้มแต่เพียงเท่านั้นก็สัมผัสได้ถึงความสูง และความน่าเกรงขามของอีกฝ่าย

ในขณะเดียวกันลู่เฉิงเยี่ยนก็ก้มมองสตรีที่ยืนอยู่ข้างกาย ดวงตาคมทอดมองร่างบางภายใต้ชุดเจ้าสาวอย่างเงียบๆ

นี่คือซ่งอันหนิงสตรีที่เขาเพิ่งทราบจากฉินเฟิงว่า ไม่ได้รับการปฏิบัติอย่างที่ควรจากคนในครอบครัว และเป็นสตรีที่กำลังจะกลายเป็นฮูหยินแห่งจวนแม่ทัพ

ผู้ประกอบพิธียิ้มกว้างก่อนกล่าวเสียงดัง

“ได้ฤกษ์มงคลแล้ว”

ซ่งอันหนิงสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อย แต่ทันใดนั้นเองนางก็เห็นมือของบุรุษข้างกายยื่นเข้ามา เป็นมือหนาที่เต็มไปด้วยร่องรอยจากการจับดาบมานานหลายปี

ลู่เฉิงเยี่ยนไม่ได้แตะต้องตัวนางเพียงยื่นมือมารออยู่ตรงหน้าราวกับกำลังบอกให้เดินต่อ

ซ่งอันหนิงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยื่นมือของตนวางลงบนมือนั้นอย่างระมัดระวัง

ทันทีที่สัมผัสกันเสียงฮือฮาเบาๆก็ดังขึ้นจากแขกในงาน เพราะไม่มีใครคิดว่าแม่ทัพผู้เย็นชาจะเป็นฝ่ายยื่นมือหาเจ้าสาวก่อน

ส่วนลู่เฉิงเยี่ยนยังคงมีสีหน้าเรียบนิ่งเช่นเดิมราวกับการกระทำนั้นเป็นเรื่องธรรมดา แต่ไม่มีใครรู้ว่าตั้งแต่วินาทีที่สตรีผู้นี้ก้าวเข้ามาในห้องโถง

เขาก็ได้ตัดสินใจแล้วว่า ไม่ว่าผู้ใดจะเคยปฏิบัติต่อนางเช่นไรจากนี้ไปนางคือฮูหยินของจวนแม่ทัพ และไม่มีผู้ใดมีสิทธิ์รังแกนางอีก