Home / โรแมนติก / ราชโองการรัก แม่ทัพผู้เย็นชา / บทที่ 3 ตบหน้าตระกูลซ่งกลางงานแต่ง

Share

บทที่ 3 ตบหน้าตระกูลซ่งกลางงานแต่ง

last update publish date: 2026-07-13 20:00:27

ระหว่างที่พิธีกำลังดำเนินไปฉินเฟิงก็ก้าวเข้ามาใกล้ผู้เป็นนายก่อนก้มศีรษะกล่าวรายงานด้วยเสียงเบา

เล่าทุกคำพูดที่เกิดขึ้น ณ จวนตระกูลซ่งตั้งแต่คำเยาะเย้ยของซ่งหรูเยว่ ไปจนถึงคำพูดที่ผลักภาระทั้งหมดให้นาง

ยิ่งฟังสายตาของลู่เฉิงเยี่ยนก็ยิ่งเย็นลงแต่สีหน้ากลับไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย

“ข้าน้อยรายงานหมดแล้วขอรับ” ฉินเฟิงถอยกลับไป

ลู่เฉิงเยี่ยนเพียงพยักหน้าเล็กน้อยราวกับเรื่องที่ได้ยินไม่ได้สำคัญอะไร

แต่ผู้ติดตามมานานอย่างฉินเฟิงรู้ดียิ่งนายท่านเงียบมากเท่าไรยิ่งหมายความว่าเขากำลังไม่พอใจมากเท่านั้น

หลังเสร็จพิธีซ่งเหวินชาง และครอบครัวเดินเข้ามาหวังสร้างความสนิทสนมกับแม่ทัพใหญ่

“ท่านแม่ทัพ” ซ่งเหวินชางยิ้มประจบ “จากนี้ไปพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว”

ลู่เฉิงเยี่ยนมองอีกฝ่ายนิ่งๆจนรอยยิ้มบนใบหน้าซ่งเหวินชางเริ่มแข็งค้าง

“ครอบครัวเดียวกันงั้นหรือ” น้ำเสียงเรียบเฉยจนเดาไม่ออกว่ากำลังคิดอะไร

“ข้าไม่คิดว่าคนที่ปฏิบัติต่อบุตรสาวของตนเช่นนั้นจะเข้าใจความหมายของคำว่าครอบครัวด้วย”

บรรยากาศโดยรอบพลันเงียบสนิทซ่งเหวินชางหน้าซีด “ท่านแม่ทัพ ข้า…”

“หากข้าจำไม่ผิด” ลู่เฉิงเยี่ยนกล่าวต่ออย่างเย็นชา “ฮูหยินของข้าเพิ่งออกเรือนในวันนี้

แต่สิ่งที่นางได้รับจากคนในตระกูลกลับเป็นคำเยาะเย้ย และความยินดีที่นางกำลังจะพ้นไปจากชีวิตพวกท่าน”

ซ่งหรูเยว่ถึงกับหน้าเปลี่ยนสี ฮูหยินหลิวก็กำชายเสื้อแน่น ไม่มีใครคาดคิดว่าฉินเฟิงจะนำเรื่องทั้งหมดมารายงาน

“ท่านแม่ทัพเข้าใจผิดแล้ว” ซ่งเหวินชางพยายามยิ้มหนีความผิด

“เข้าใจผิด?” ดวงตาคมเย็นเยียบมองตรงไปยังคนพูดจนอีกฝ่ายไม่กล้าเอ่ยต่อ “

ข้าออกรบมาหลายปีสิ่งใดจริงสิ่งใดเท็จข้าย่อมแยกออก”

ลู่เฉิงเยี่ยนเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนกล่าวประโยคที่ทำให้ทั้งตระกูลซ่งหน้าซีด

“ในเมื่อพวกท่านไม่เห็นคุณค่าของนางจากนี้ก็ไม่จำเป็นต้องแสดงความห่วงใยให้มากความข้าจะดูแลฮูหยินของข้าเอง”

น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดังแต่กลับหนักแน่นจนไม่มีใครกล้าโต้แย้ง

ลู่เฉิงเยี่ยนหันหลังเตรียมจากไปก่อนหยุดฝีเท้าเล็กน้อย

“อีกอย่าง” ทุกคนรีบเงยหน้ามอง “ครั้งต่อไปหากมีผู้ใดดูหมิ่นฮูหยินของจวนแม่ทัพข้าจะถือว่าเป็นการดูหมิ่นข้าด้วย”

สิ้นคำไม่มีใครกล้าเอ่ยอะไรอีกทำได้เพียงมองแผ่นหลังสูงสง่าของแม่ทัพใหญ่เดินจากไป

ทิ้งให้คนตระกูลซ่งยืนหน้าซีดอยู่ท่ามกลางสายตาของแขกทั้งงาน

เป็นครั้งแรกที่พวกเขารู้ตัวว่าสตรีที่ถูกผลักไสออกจากตระกูลในวันนี้ ไม่ได้กลายเป็นคนที่น่าสมเพชแต่กลับกลายเป็นฮูหยินที่มีแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่คอยหนุนหลังอยู่เบื้องหลัง

หลังพิธีมงคลเสร็จสิ้นลงตามธรรมเนียมเจ้าสาวจะต้องกล่าวลาครอบครัวเดิมก่อนเข้าสู่เรือนหอ

ภายในห้องโถงตกอยู่ในความเงียบชั่วครู่ซ่งอันหนิงยืนอยู่กลางห้องในชุดเจ้าสาวสีแดงสด มองใบหน้าของคนที่เรียกว่าครอบครัวเป็นครั้งสุดท้าย

ซ่งเหวินชางเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน “เมื่อแต่งเข้าจวนแม่ทัพแล้วจงระวังตัวให้ดีอย่าสร้างปัญหาให้ตระกูลซ่ง”

ซ่งอันหนิงนิ่งไปเล็กน้อยสุดท้ายสิ่งที่บิดาเป็นห่วงก็ยังเป็นชื่อเสียงของตระกูลไม่ใช่ตัวนาง

ฮูหยินหลิวถอนหายใจเบาๆ “อันหนิงเรื่องที่ผ่านมาอย่าเก็บมาใส่ใจอย่างไรพวกเราก็ทำเพื่ออนาคตของเจ้า”

คำพูดนั้นทำให้มุมปากของหญิงสาวกระตุกขึ้นเล็กน้อยแทบจะเป็นรอยยิ้ม หากแต่เต็มไปด้วยความขมขื่น

ทำเพื่ออนาคตของนางอย่างนั้นหรือผลักนางไปแต่งงานแทนพี่สาว ผลักนางไปหาบุรุษที่ทุกคนหวาดกลัวนี่หรือคือการทำเพื่ออนาคต

“ท่านแม่กล่าวถูกแล้ว” ซ่งหรูเยว่ยิ้มหวาน

“น้องสามควรขอบคุณพวกเราด้วยซ้ำไม่แน่ว่าหลังแต่งเข้าจวนแม่ทัพชีวิตเจ้าอาจดีกว่าเดิมก็ได้”

ซ่งอันหนิงมองพี่สาวนิ่งๆก่อนจะค่อยๆก้มศีรษะลง “เจ้าค่ะ”

นางตอบเพียงคำเดียวจนซ่งหรูเยว่คิดว่าตนเองเป็นฝ่ายชนะอีกครั้งแต่ประโยคต่อมาของซ่งอันหนิงกลับทำให้รอยยิ้มนั้นค่อยๆจางหาย

“ขอบคุณทุกท่านที่ทำให้อันหนิงได้เข้าใจหลายสิ่ง” ห้องโถงเงียบลง “อย่างน้อยวันนี้อันหนิงก็ได้รู้แล้วว่าตนเองมีค่าต่อทุกท่านเพียงใด”

ใบหน้าของซ่งเหวินชางแข็งค้าง ฮูหยินหลิวเองก็ชะงักไปไม่มีใครคาดคิดว่านางจะพูดเช่นนี้ แต่ซ่งอันหนิงไม่ได้รอคำตอบนางค้อมกายลงอย่างงดงาม

“จากนี้ไปขอให้ทุกท่านรักษาสุขภาพอันหนิงขอลา”

สิ้นคำนางไม่รอให้ใครเอ่ยอะไรอีก ไม่รอคำขอโทษ ไม่รอความรักที่ไม่เคยได้รับเพราะนางรอมานานเกินพอแล้ว

หญิงสาวหมุนตัวเดินออกจากห้องโถงชายกระโปรงสีแดงลากผ่านพื้นอย่างสง่างามโดยไม่หันกลับมามองคนด้านหลังแม้แต่ครั้งเดียว

และนั่นทำให้ลู่เฉิงเยี่ยนที่ยืนมองอยู่เงียบๆขมวดคิ้วเล็กน้อย

เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าสตรีผู้นี้ไม่ได้อ่อนแออย่างที่คิด แต่กลับเข้มแข็งเสียจนทำให้คนที่มองอยู่รู้สึกหนักอึ้งในใจแทน

ภายในเรือนหอเงียบสงบเทียนมงคลส่องแสงสลัวอยู่ทั้งสองข้างห้อง

ซ่งอันหนิงนั่งตัวตรงอยู่ริมเตียงมือวางซ้อนกันบนตักอย่างสำรวม

ส่วนลู่เฉิงเยี่ยนนั่งอยู่ที่โต๊ะน้ำชาอีกฝั่งหนึ่ง

บรรยากาศระหว่างทั้งคู่เต็มไปด้วยความอึดอัด เพราะต่างก็เป็นคนแปลกหน้าสำหรับกันและกันในที่สุดซ่งอันหนิงจึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น

“ท่านแม่ทัพ”

ลู่เฉิงเยี่ยนเงยหน้ามอง “มีอะไร”

หญิงสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนรวบรวมความกล้าถามออกไป “ผู้คนล้วนกล่าวว่าท่านเป็นคนโหดร้ายข้าควรเชื่อหรือไม่เจ้าคะ”

สิ้นคำถามนั้นห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบกระทั่งลู่เฉิงเยี่ยนหัวเราะในลำคอเบาๆเป็นรอยยิ้มจางๆที่แทบมองไม่เห็น

“เชื่อครึ่งหนึ่งก็พอ”

ซ่งอันหนิงชะงัก “หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ”

แม่ทัพหนุ่มยกถ้วยชาขึ้นจิบก่อนจะตอบเรียบๆ “ข้าไม่ใช่คนใจดีแต่ก็ไม่ได้ชอบรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่าในสนามรบ…”

ลู่เฉิงเยี่ยนทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างคล้ายกำลังนึกถึงเรื่องในอดีต

“หากข้าลังเลเพียงครั้งเดียวคนของข้าอาจตายเป็นร้อย หากข้าปรานีต่อศัตรูวันหน้าศัตรูอาจกลับมาฆ่าทหารของข้า”

น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งราวกับกำลังเล่าเรื่องธรรมดาแต่ซ่งอันหนิงกลับรับรู้ถึงความหนักอึ้งในคำพูดเหล่านั้น

“ตอนอายุสิบแปดปีข้านำทัพออกศึกครั้งแรก ทหารที่ติดตามข้าไปมีสามพันคน ตอนกลับมาเหลือไม่ถึงสองพัน

พวกเขามีครอบค

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ราชโองการรัก แม่ทัพผู้เย็นชา   บทส่งท้าย ข้าคือพ่อของท่านแม่ทัพน้อย

    เมื่อก้าวลงจากหลังม้าบ่าวรับใช้ก็รีบวิ่งเข้ามารายงานด้วยสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความยินดี “ขอแสดงความยินดีด้วยขอรับท่านแม่ทัพ ฮูหยินให้กำเนิดคุณชายน้อยแล้ว” ลู่เฉิงเยี่ยนยืนนิ่งไปชั่วขณะทั้งดีใจทั้งโล่งอกและปวดใจในเวลาเดียวกันดีใจที่แม่ลูกปลอดภัยโล่งใจที่เหตุการณ์ผ่านไปด้วยดีแต่ปวดใจที่เขาไม่ได้อยู่ข้างกายนางในช่วงเวลาสำคัญที่สุด เขารีบเดินตรงไปยังเรือนหลักทันทีเมื่อผลักประตูเข้าไปด้านในกลิ่นยาต้มอ่อนๆก็ลอยเข้ามาซ่งอันหนิงนอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าอ่อนล้าแต่เมื่อเห็นเขาดวงตาคู่งามก็แดงขึ้นทันที “ท่านแม่ทัพ” เพียงได้ยินเสียงนั้นหัวใจของลู่เฉิงเยี่ยนก็แทบแตกสลายเขารีบเดินเข้าไปหาก่อนจะนั่งลงข้างเตียงแล้วจับมือของนางเอาไว้แน่น “ข้ากลับมาช้าไป” น้ำเสียงที่เคยมั่นคงกลับแหบพร่า ซ่งอันหนิงส่ายหน้าเบาๆ “ท่านกลับมาปลอดภัยก็พอแล้วเจ้าค่ะ” ลู่เฉิงเยี่ยนก้มมองใบหน้าซีดเซียวของนางไม่ต้องเห็นกับตาเขาก็รู้ว่านางต้องผ่านความยากลำบากเพียงใดในช่วงเวลาที่นางต้องการเขามากที่สุดเขากลับอยู่ห่างออกไปหลายร

  • ราชโองการรัก แม่ทัพผู้เย็นชา   บทที่ 25 ชัยชนะ

    ก่อนศึกครั้งสุดท้ายลมหนาวพัดผ่านค่ายทหารอย่างรุนแรงทหารจำนวนมากยืนเรียงแถวอยู่เบื้องหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการสู้รบต่อเนื่องหลายเดือน ทุกคนรู้ดีว่าศึกในวันพรุ่งนี้จะเป็นศึกชี้ชะตา หากชนะพวกเขาจะได้กลับบ้าน หากแพ้ทุกสิ่งอาจจบลงที่นี่ลู่เฉิงเยี่ยนก้าวขึ้นไปบนแท่นสูงชุดเกราะสีดำสะท้อนแสงคบเพลิงเพียงปรากฏตัวเสียงพูดคุยทั่วค่ายก็เงียบลงทันที สายตาของทหารนับหมื่นจับจ้องมาที่แม่ทัพใหญ่ ลู่เฉิงเยี่ยนมองใบหน้าเหล่านั้นทีละคน หลายคนมีบาดแผล หลายคนคิดถึงครอบครัวไม่ต่างจากเขาหลายคนเฝ้ารอวันที่จะได้กลับบ้านมานานเกินไปแล้ว “พี่น้องทั้งหลาย!” น้ำเสียงทรงพลังดังก้องไปทั่วค่าย “พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าศึกครั้งนี้สำคัญเพียงใด” “…” ไม่มีผู้ใดตอบทุกคนล้วนแต่ตั้งใจฟัง “พวกเราต่อสู้กันมาหลายวันเสียเลือดเสียเนื้อและเสียสหายไปมากมาย” ลู่เฉิงเยี่ยนหยุดเล็กน้อยสายตาแข็งกร้าวขึ้น “แต่ข้าจะถามพวกเจ้าเพียงข้อเดียวพวกเจ้าอยากกลับบ้านหรือไม่!” เสียงตะโกนดังขึ้นทันที “อยาก!” “อ

  • ราชโองการรัก แม่ทัพผู้เย็นชา   บทที่ 24 คนึงหา

    เช้าวันออกเดินทางทหารนับหมื่นเรียงแถวอยู่หน้าจวน ม้าศึกส่งเสียงร้องเป็นระยะลู่เฉิงเยี่ยนสวมชุดเกราะเต็มยศแต่แทนที่จะขึ้นม้าทันทีเขากลับเดินมาหยุดตรงหน้าซ่งอันหนิง นางยืนอยู่ตรงนั้นมือประคองครรภ์ที่ใกล้คลอดเต็มทีทั้งคู่สบตากันเงียบๆไม่มีใครอยากกล่าวคำอำลาเพราะคำอำลามันทำให้คนหวาดกลัว สุดท้ายซ่งอันหนิงจึงเป็นฝ่ายยิ้มแม้น้ำตาจะคลออยู่ในดวงตา “ท่านแม่ทัพ” “อืม” “ท่านต้องรีบกลับมานะเจ้าคะ” ซ่งอันหนิงก้มมองหน้าท้องของตนเองก่อนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “ลูกของเรากำลังรอพบท่านอยู่” ลู่เฉิงเยี่ยนกำมือแน่นก่อนพยักหน้าช้าๆ “ข้าจะรีบกลับมา” เขายกมือขึ้นลูบศีรษะนางเป็นครั้งสุดท้ายจากนั้นจึงหันหลังขึ้นม้า เสียงกลองศึกดังขึ้นกองทัพเริ่มเคลื่อนตัวออกจากเมืองแต่ตลอดทางสิ่งที่อยู่ในหัวของแม่ทัพใหญ่ไม่ใช่ชัยชนะ ไม่ใช่ศัตรู หากเป็นภาพของสตรีที่ยืนส่งเขาอยู่หน้าจวน และเด็กน้อยที่กำลังจะลืมตาดูโลก เพราะครั้งนี้เขาไม่ได้ต่อสู้เพื่อแผ่นดินเพียงอย่างเดียวอีกแล้วแต่กำลังต่อสู้

  • ราชโองการรัก แม่ทัพผู้เย็นชา   บทที่ 23 ออกรบอีกครั้ง

    เมื่อเข้าสู่เดือนที่ห้าวันหนึ่งขณะที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในศาลาซ่งอันหนิงก็สะดุ้งเล็กน้อย “ฮูหยินเจ้าเป็นอะไร” ลู่เฉิงเยี่ยนรีบวางหนังสือลงทันทีนางจับมือท่านแม่ทัพมาวางบนหน้าท้อง “เมื่อครู่ลูกดิ้นเจ้าค่ะ” แม่ทัพใหญ่ชะงักไปดวงตาที่เคยนิ่งสงบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยจากนั้นไม่นานสัมผัสเบาๆก็มาถึงฝ่ามือของเขาเพียงแค่ครั้งเดียวแต่ทำให้ชายผู้ผ่านสนามรบมานับครั้งไม่ถ้วนถึงกับนิ่งค้าง “เขาดิ้นจริงๆ” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงซ่งอันหนิงหลุดหัวเราะ “แน่นอนเจ้าค่ะ” ลู่เฉิงเยี่ยนก้มมองหน้าท้องของนางอยู่พักใหญ่ราวกับพบเรื่องมหัศจรรย์ที่สุดในชีวิต นับจากวันนั้นทุกคืนก่อนนอนแม่ทัพจะวางมือบนหน้าท้องของนางเสมอ บางครั้งยังพูดกับลูกในท้องอย่างจริงจังจนซ่งอันหนิงต้องแอบหัวเราะ “ลูกยังไม่ได้ยินหรอกเจ้าค่ะ” “ผู้ใดบอกเขาต้องได้ยิน” เมื่อเข้าสู่เดือนที่เจ็ดลู่เฉิงเยี่ยนแทบไม่ยอมให้นางเดินคนเดียวบันไดเพียงไม่กี่ขั้นก็ต้องคอยประคองหากนางจะลุกขึ้นเ

  • ราชโองการรัก แม่ทัพผู้เย็นชา   บทที่ 22 ข้าเป็นห่วงเจ้า

    หลังจากนั้นไม่กี่วันแม่ทัพใหญ่ถึงขั้นหาหนังสือเกี่ยวกับการดูแลสตรีมีครรภ์มาอ่านด้วยตนเองยามค่ำคืนที่เคยนั่งอ่านรายงานสงครามกลับเปลี่ยนเป็นนั่งศึกษาว่าหญิงตั้งครรภ์ควรกินอะไรไม่ควรกินอะไร จนซ่งอันหนิงต้องแอบเดินมาดูแล้วพบว่าเขากำลังขมวดคิ้วใส่ตำราเล่มหนา “ท่านแม่ทัพกำลังทำอะไรอยู่เจ้าคะ” ลู่เฉิงเยี่ยนเงยหน้าขึ้น “ข้ากำลังอ่านเรื่องลูกอยู่น่ะ” “หนังสือเล่มนี้บอกว่าช่วงนี้เจ้าควรพักผ่อนให้มาก” ซ่งอันหนิงมองตำราที่หนากว่ารายงานการศึกเสียอีกแล้วหลุดหัวเราะออกมา ในคืนนั้นก่อนนอนซ่งอันหนิงนอนซบอยู่ข้างกายเขาส่วนลู่เฉิงเยี่ยนกลับวางมือบนหน้าท้องของนางอย่างเบามือราวกับกลัวทำให้ลูกตกใจ “ฮูหยิน” “เจ้าคะ” “เจ้าว่าแม่ทัพน้อยจะมีหน้าตาเหมือนใคร” “ลูกยังไม่เกิดเลยนะเจ้าคะ” “ข้าคิดว่าเหมือนเจ้า” “เหตุใดเล่า” “เพราะเจ้าหน้าตาดี” ซ่งอันหนิงหัวเราะจนไหล่สั่นไม่คิดว่าคนอย่างลู่เฉิงเยี่ยนจะพูดอะไรเช่นนี้ได้แต่

  • ราชโองการรัก แม่ทัพผู้เย็นชา   บทที่ 21 ตั้งครรภ์

    หนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็วเช้าวันนั้นภายในเรือนหลักเต็มไปด้วยบรรยากาศอบอุ่นเช่นทุกวันลู่เฉิงเยี่ยนนั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารขณะที่ซ่งอันหนิงนั่งอยู่ข้างกาย “วันนี้หอจิ่นซิ่วมีงานมากหรือไม่” แม่ทัพหนุ่มถามพลางตักโจ๊กใส่ถ้วยให้นาง “ไม่มากเจ้าค่ะช่วงนี้ลูกค้าประจำเสียส่วนใหญ่” ซ่งอันหนิงตอบพร้อมรับถ้วยมาแต่ทันทีที่กลิ่นปลาลอยเข้าจมูกนางกลับขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัวความรู้สึกปั่นป่วนในท้องพลันแล่นขึ้นมาอย่างรวดเร็วตอนแรกนางคิดว่าตนเองคิดมากไปจึงฝืนตักโจ๊กเข้าปากคำหนึ่งทว่าเพียงเท่านั้นสีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปทันที “อันหนิงเจ้าเป็นอันใด” ลู่เฉิงเยี่ยนสังเกตเห็นความผิดปกติ ซ่งอันหนิงไม่ได้ตอบรีบยกมือปิดปากแล้วรีบลุกออกจากเก้าอี้ “ข้า…” ยังไม่ทันพูดจบฮูหยินก็รีบวิ่งออกไปด้านนอก “ฮูหยิน!” สาวใช้ตกใจรีบตามไปลู่เฉิงเยี่ยนลุกขึ้นทันทีเช่นกันเมื่อไปถึงด้านนอกซ่งอันหนิงกำลังพิงเสาอยู่ใบหน้าซีดเล็กน้อยหลังอาเจียนออกมา “ฮูหยินเจ้าเป็นอะไร” น้ำเสียงของแม่ทัพหนุ่มเต็มไปด้วยความกังวลเ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status