Novels by พิรุณา

หลินอวี้ชะงักมือที่กำลังถือมันฝรั่งทอด เธอหันไปมองประตูรั้วไม้ไผ่ที่เปิดแง้มอยู่ ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งกำลังยืนอยู่ด้านนอก เขาสวมเสื้อผ้าเนื้อดีที่ดูแตกต่างจากชาวบ้านทั่วไป แม้ชายเสื้อจะมีฝุ่นจากการเดินทางติดอยู่บ้างใบหน้าคมคายประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ และดวงตาคู่นั้นกำลังทอประกายสนใจอย่างชัดเจน ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เห็นได้ชัดว่าเขากำลังตามกลิ่นอาหารมาหลินอันรีบวางชามลง ก่อนขยับเข้ามาใกล้พี่สาวอย่างระแวดระวัง คนแปลกหน้าที่แต่งกายดีและมีท่าทางเจ้าเล่ห์เช่นนี้ ไม่ใช่คนที่เด็กชายจะไว้ใจได้ง่าย ๆหลินอวี้กลับยังคงสงบนิ่ง เธอวางมันฝรั่งชิ้นสุดท้ายที่ทอดจนเหลืองกรอบลงในชาม แล้วเดินออกไปยังหน้ารั้ว“ท่านพ่อค้าเดินทางมาไกลคงเหนื่อยไม่น้อย”เธอกล่าวอย่างสุภาพ “แต่เหตุใดจึงเดินทางมาถึงกระท่อมท้ายหมู่บ้านแห่งนี้ได้? ที่นี่ไม่มีร้านค้าแม้แต่ร้านเดียว”ชายหนุ่มหัวเราะ “แม่นางน้อย ข้ามีนามว่า เว่ยหยาง เป็นพ่อค้าเดินทาง ค้าขายมาทั่วสารทิศ”เขายิ้มพลางชี้ไปทางกระท่อม “ลิ้นของข้าเคยชิมอาหารมา นับร้อยนับพันชนิด แต่กลิ่นเมื่อครู่นี้ ข้ากล้าพูดได้เลยว่าไม่เคยได้กลิ่นเช่นนี้จากที่ใดมาก่อน”สาย

หลังมื้ออาหารอันอบอุ่น หลินอวี้ช่วยหลินอันเก็บถ้วยชามและทำความสะอาดครัวจนเรียบร้อย ขณะที่กำลังจัดเก็บฟืน เธอเหลือบไปเห็นหีบไม้เก่าใบเล็กที่วางอยู่บนชั้นมุมห้อง หีบใบนั้นเป็นของซูอวิ๋น มารดาผู้ล่วงลับของหลินอวี้ มันถูกเก็บรักษาเอาไว้อย่างดี แม้เจ้าของจะจากโลกนี้ไปแล้วก็ตาม หลินอวี้เดินเข้าไปเปิดหีบ ภายในมีสมุดบันทึกปกผ้าสีซีดเล่มหนึ่งวางอยู่ เธอหยิบมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แล้วค่อย ๆ เปิดหน้าแรก ลายมือหวัดแต่สวยงามของซูอวิ๋นปรากฏขึ้นบนหน้ากระดาษ หลินอวี้อ่านทีละบรรทัด สิ่งที่อยู่ในสมุดเล่มนี้ไม่ใช่เรื่องราวทั่วไปของครอบครัว แต่เป็นบันทึกเกี่ยวกับศิลปะการทำอาหารและการถนอมอาหาร ข้อความหนึ่งเขียนเอาไว้ว่า *”วันที่ 10 เดือน 8 ปีนี้ฝนแล้ง ผักสดหายาก การหมักผักด้วยเกลือและการตากแห้งจึงเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการเก็บอาหารไว้กินตลอดฤดูหนาว”* หลินอวี้พลิกหน้าต่อไป อีกหน้าหนึ่งเขียนถึงสูตรน้ำซอสพริกกระเทียม *”ใช้พริกป่นคั่ว หอมแดง และเกลือ เคี่ยวรวมกับน้ำมันหมู เก็บไว้ในไหที่ปิดสนิท จะช่วยเพิ่มรสชาติให้อาหารที่จืดชืดได้”* ดวงตาของหลินอวี้เป็นประกายขึ้นทันที เธอพลิกอ่านทีละหน้าอย่างรวดเร็ว ใ

ข่าวเรื่องสองพี่น้องตระกูลหลินถูกหลินกุ้ยขับไล่ออกจากบ้าน และต้องย้ายไปอาศัยอยู่ที่กระท่อมร้างท้ายหมู่บ้าน แพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้านชิงหลัวอย่างรวดเร็วชาวบ้านบางคนรู้สึกเวทนา แต่ไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้าช่วย เพราะต่างรู้ดีว่าหลินกุ้ยเป็นคนอารมณ์ร้ายและมีปากเสียงกับคนอื่นได้ง่าย ไม่มีใครอยากสร้างปัญหาให้ตัวเองเพราะเด็กกำพร้าสองคนสายวันหนึ่ง ขณะที่หลินอวี้กำลังช่วยหลินอันรดน้ำแปลงทดลอง เสียงหัวเราะเยาะเย้ยก็ดังมาจากอีกด้านของรั้วไม้ไผ่“ฮ่า ๆ ๆ ดูนั่นสิ! เจ้าเด็กกำพร้าสองคนนั่นคงเสียสติไปแล้วกระมัง!” หลินอวี้เงยหน้าขึ้นชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมกำลังยืนเท้าสะเอวหัวเราะอยู่หน้ารั้ว เขาคือ จ้าวเฉิง ชาวบ้านคนหนึ่ง ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านและเห็นแก่ตัวข้างหลังเขามีชาวบ้านอีกสองสามคนยืนมองอย่างสนใจจ้าวเฉิงชี้ไปยังแปลงดินตรงหน้า “หลินจื้อเหวิน พ่อของพวกเจ้า พยายามปลูกอะไรบนผืนดินนี้มาทั้งชีวิต สุดท้ายก็ยังทำไม่สำเร็จ!”เขาหัวเราะเสียงดัง “ดินผืนนี้เสื่อมสภาพมาหลายปีแล้ว ต่อให้เอามูลสัตว์มากองจนสูงเท่าภูเขา ก็ไม่มีวันปลูกอะไรขึ้นหรอก!”หลินอันกำหมัดแน่น คำพูดเหล่านั้นทำให้เด็กช

หลังจัดการกองปุ๋ยหมักกองแรกเสร็จเรียบร้อย หลินอวี้จึงกลับเข้าไปในกระท่อม เธอหยิบกระเป๋าเป้ใบเล็กสีดำที่ติดตัวข้ามมิติมาด้วย วางลงบนโต๊ะไม้เก่า ก่อนจะเปิดซิปออกอย่างระมัดระวังของภายในยังอยู่ครบ ถุงผ้าใบเล็ก ๆ หลายใบถูกจัดเก็บเอาไว้อย่างดีหัวใจของหลินอวี้เต้นแรงขึ้น สิ่งเหล่านี้คือของจากโลกเดิมที่มีค่ามากที่สุดสำหรับเธอ เธอลูบเนื้อผ้าไนลอนของกระเป๋าเป้ด้วยความรู้สึกอัศจรรย์ใจ ในคืนสุดท้ายที่โรงพยาบาล เมิ่งหลินเป็นคนส่งกระเป๋าใบนี้ให้เธอตามคำขอหลินอวี้กำมันแน่นด้วยปรารถนาอันแรงกล้าที่จะได้ปลูกเมล็ดพันธุ์เหล่านี้ลงบนผืนดินจริง ๆ สักครั้ง ไม่นึกเลยว่าแรงอธิษฐานบวกกับห้วงเวลาที่บิดเบี้ยวจะนำพาสิ่งของชิ้นเดียวจากโลกเดิมติดตามวิญญาณของเธอมายังยุคโบราณแห่งนี้ด้วยอย่างไรก็ตาม หลินอวี้รู้ดีว่าเมล็ดพันธุ์จากโลกอนาคตเหล่านี้มีจำนวนจำกัดและไม่อาจหาซื้อเพิ่มจากที่ใดในโลกนี้ได้อีกแล้วหากใช้หมดหรือปลูกล้มเหลวก็จบกัน เธอจึงต้องใช้อย่างระมัดระวังที่สุด และจำเป็นต้องเก็บเมล็ดพันธุ์รุ่นใหม่จากต้นที่ปลูกแล้วรอดเพื่อทำพันธุ์ต่อในโลกแห่งนี้ เมล็ดพันธุ์เหล่านี้เป็นทั้งความหวัง และเป็นความลับที่เธอไม่มีทา

คืนนั้น แสงตะเกียงน้ำมันสลัว ๆ ส่องสว่างอยู่ภายในกระท่อมท้ายหมู่บ้าน หลินอวี้ขลุกอยู่กับการอ่านสมุดบันทึกของพ่อจนดึกดื่น ยิ่งอ่าน เธอก็ยิ่งประหลาดใจเนื้อหาในสมุดแทบไม่ต่างจากคู่มือการจัดการเกษตรสมัยใหม่ที่เธอเคยศึกษาในโลกเดิม เพียงแต่หลินจื้อเหวินปรับวิธีการเหล่านั้นให้เข้ากับสภาพภูมิประเทศและวิถีชีวิตของหมู่บ้านชิงหลัวอย่างเหมาะสมหลินอวี้พลิกหน้ากระดาษไปเรื่อย ๆ ก่อนจะหยุดลงตรงบันทึกหน้าหนึ่งในโลกเดิม เธอไม่เคยรู้จักหลินจื้อเหวินมาก่อน ไม่เคยพบชายคนนี้ด้วยซ้ำ แต่เมื่อได้อ่านบันทึกและเห็นความพยายามของเขา เธอกลับรู้สึกเหมือนกำลังทำความรู้จักพ่อของตัวเองผ่านตัวอักษรทีละน้อย ความฝันของเขากับความฝันของเธอมีบางอย่างเชื่อมโยงกันอย่างประหลาดหลินจื้อเหวินต้องการเห็นผืนดินกลับมาอุดมสมบูรณ์ อยากให้ผู้คนในหมู่บ้านมีอาหารเพียงพอและไม่ต้องดิ้นรนหนีไปจากบ้านเกิดส่วนเธอ... ในโลกเดิม เธอไม่เคยต้องการชีวิตที่ร่ำรวยหรือยิ่งใหญ่ สิ่งที่เธอใฝ่ฝันมาตลอดคือบ้านหลังเล็ก ๆ มีสวนผักเล็ก ๆ อยู่ข้างบ้าน และได้ใช้ชีวิตอย่างสงบโดยไม่ต้องแข่งขันกับใครแต่ก่อนที่ความฝันนั้นจะเริ่มต้น ชีวิตของเธอกลับจบลงเสียก่อ

เดินต่อมาอีกไม่นาน สองพี่น้องก็มาถึงจุดหมายปลายทาง เบื้องหน้าของพวกเขาคือกระท่อมไม้หลังเล็กเก่าคร่ำคร่าหลังหนึ่ง ตั้งโดดเดี่ยวอยู่ริมสุดของหมู่บ้าน ติดกับเชิงเขาที่แห้งแล้งหลังคามุงด้วยฟางข้าวที่ผุพังไปตามกาลเวลา ตัวผนังไม้ไผ่สานเริ่มผุกร่อนและมีร่องโหว่หลายจุด รอบตัวบ้านเต็มไปด้วยวัชพืช สีน้ำตาลที่แห้งตายแต่นั่นไม่ใช่สิ่งเดียวที่ดึงดูดสายตาของหลินอวี้ ด้านหลังกระท่อมคือพื้นที่ดินกว้างเกือบไร่ ซึ่งเคยเป็นสวนเก่าของบิดามารดา แม้ในยามนี้มันจะเต็มไปด้วยก้อนดินแข็งกระด้างและเศษหิน แต่ทันทีที่เท้าของเธอก้าวเหยียบลงบนผืนดินแปลงนั้น ความรู้สึกประหลาดบางอย่างก็แล่นพล่านไปทั่วร่างภาพความทรงจำสายหนึ่งไหลวาบเข้ามาในหัว ภาพเด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่งกำลังหัวเราะคิกคัก ขณะกำลังช่วยชายวัยกลางคนคนหนึ่งใช้เสียมขุดดินพรวนแปลงผักชายคนนั้นหันมาลูบหัวเธอด้วยความเอ็นดู รอยยิ้มอบอุ่นประดับบนใบหน้าคม พร้อมกับเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยกระซิบข้างหู“หลินอวี้... จำไว้นะลูก เมล็ดพืชเล็ก ๆ แม้จะดูบอบบาง แต่มันก็คือชีวิต... ขอแค่เราเข้าใจดิน เข้าใจน้ำ และมีความอดทน ผืนดินก็จะอุดมสมบูรณ์”เสียงนั้น... คือเสียงของบิดาผู้

เมื่อก้าวลงจากหลังม้าบ่าวรับใช้ก็รีบวิ่งเข้ามารายงานด้วยสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความยินดี “ขอแสดงความยินดีด้วยขอรับท่านแม่ทัพ ฮูหยินให้กำเนิดคุณชายน้อยแล้ว” ลู่เฉิงเยี่ยนยืนนิ่งไปชั่วขณะทั้งดีใจทั้งโล่งอกและปวดใจในเวลาเดียวกันดีใจที่แม่ลูกปลอดภัยโล่งใจที่เหตุการณ์ผ่านไปด้วยดีแต่ปวดใจที่เขาไม่ได้อยู่ข้างกายนางในช่วงเวลาสำคัญที่สุด เขารีบเดินตรงไปยังเรือนหลักทันทีเมื่อผลักประตูเข้าไปด้านในกลิ่นยาต้มอ่อนๆก็ลอยเข้ามาซ่งอันหนิงนอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าอ่อนล้าแต่เมื่อเห็นเขาดวงตาคู่งามก็แดงขึ้นทันที “ท่านแม่ทัพ” เพียงได้ยินเสียงนั้นหัวใจของลู่เฉิงเยี่ยนก็แทบแตกสลายเขารีบเดินเข้าไปหาก่อนจะนั่งลงข้างเตียงแล้วจับมือของนางเอาไว้แน่น “ข้ากลับมาช้าไป” น้ำเสียงที่เคยมั่นคงกลับแหบพร่า ซ่งอันหนิงส่ายหน้าเบาๆ “ท่านกลับมาปลอดภัยก็พอแล้วเจ้าค่ะ” ลู่เฉิงเยี่ยนก้มมองใบหน้าซีดเซียวของนางไม่ต้องเห็นกับตาเขาก็รู้ว่านางต้องผ่านความยากลำบากเพียงใดในช่วงเวลาที่นางต้องการเขามากที่สุดเขากลับอยู่ห่างออกไปหลายร

ก่อนศึกครั้งสุดท้ายลมหนาวพัดผ่านค่ายทหารอย่างรุนแรงทหารจำนวนมากยืนเรียงแถวอยู่เบื้องหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการสู้รบต่อเนื่องหลายเดือน ทุกคนรู้ดีว่าศึกในวันพรุ่งนี้จะเป็นศึกชี้ชะตา หากชนะพวกเขาจะได้กลับบ้าน หากแพ้ทุกสิ่งอาจจบลงที่นี่ลู่เฉิงเยี่ยนก้าวขึ้นไปบนแท่นสูงชุดเกราะสีดำสะท้อนแสงคบเพลิงเพียงปรากฏตัวเสียงพูดคุยทั่วค่ายก็เงียบลงทันที สายตาของทหารนับหมื่นจับจ้องมาที่แม่ทัพใหญ่ ลู่เฉิงเยี่ยนมองใบหน้าเหล่านั้นทีละคน หลายคนมีบาดแผล หลายคนคิดถึงครอบครัวไม่ต่างจากเขาหลายคนเฝ้ารอวันที่จะได้กลับบ้านมานานเกินไปแล้ว “พี่น้องทั้งหลาย!” น้ำเสียงทรงพลังดังก้องไปทั่วค่าย “พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าศึกครั้งนี้สำคัญเพียงใด” “…” ไม่มีผู้ใดตอบทุกคนล้วนแต่ตั้งใจฟัง “พวกเราต่อสู้กันมาหลายวันเสียเลือดเสียเนื้อและเสียสหายไปมากมาย” ลู่เฉิงเยี่ยนหยุดเล็กน้อยสายตาแข็งกร้าวขึ้น “แต่ข้าจะถามพวกเจ้าเพียงข้อเดียวพวกเจ้าอยากกลับบ้านหรือไม่!” เสียงตะโกนดังขึ้นทันที “อยาก!” “อ

เช้าวันออกเดินทางทหารนับหมื่นเรียงแถวอยู่หน้าจวน ม้าศึกส่งเสียงร้องเป็นระยะลู่เฉิงเยี่ยนสวมชุดเกราะเต็มยศแต่แทนที่จะขึ้นม้าทันทีเขากลับเดินมาหยุดตรงหน้าซ่งอันหนิง นางยืนอยู่ตรงนั้นมือประคองครรภ์ที่ใกล้คลอดเต็มทีทั้งคู่สบตากันเงียบๆไม่มีใครอยากกล่าวคำอำลาเพราะคำอำลามันทำให้คนหวาดกลัว สุดท้ายซ่งอันหนิงจึงเป็นฝ่ายยิ้มแม้น้ำตาจะคลออยู่ในดวงตา “ท่านแม่ทัพ” “อืม” “ท่านต้องรีบกลับมานะเจ้าคะ” ซ่งอันหนิงก้มมองหน้าท้องของตนเองก่อนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “ลูกของเรากำลังรอพบท่านอยู่” ลู่เฉิงเยี่ยนกำมือแน่นก่อนพยักหน้าช้าๆ “ข้าจะรีบกลับมา” เขายกมือขึ้นลูบศีรษะนางเป็นครั้งสุดท้ายจากนั้นจึงหันหลังขึ้นม้า เสียงกลองศึกดังขึ้นกองทัพเริ่มเคลื่อนตัวออกจากเมืองแต่ตลอดทางสิ่งที่อยู่ในหัวของแม่ทัพใหญ่ไม่ใช่ชัยชนะ ไม่ใช่ศัตรู หากเป็นภาพของสตรีที่ยืนส่งเขาอยู่หน้าจวน และเด็กน้อยที่กำลังจะลืมตาดูโลก เพราะครั้งนี้เขาไม่ได้ต่อสู้เพื่อแผ่นดินเพียงอย่างเดียวอีกแล้วแต่กำลังต่อสู้

เมื่อเข้าสู่เดือนที่ห้าวันหนึ่งขณะที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในศาลาซ่งอันหนิงก็สะดุ้งเล็กน้อย “ฮูหยินเจ้าเป็นอะไร” ลู่เฉิงเยี่ยนรีบวางหนังสือลงทันทีนางจับมือท่านแม่ทัพมาวางบนหน้าท้อง “เมื่อครู่ลูกดิ้นเจ้าค่ะ” แม่ทัพใหญ่ชะงักไปดวงตาที่เคยนิ่งสงบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยจากนั้นไม่นานสัมผัสเบาๆก็มาถึงฝ่ามือของเขาเพียงแค่ครั้งเดียวแต่ทำให้ชายผู้ผ่านสนามรบมานับครั้งไม่ถ้วนถึงกับนิ่งค้าง “เขาดิ้นจริงๆ” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงซ่งอันหนิงหลุดหัวเราะ “แน่นอนเจ้าค่ะ” ลู่เฉิงเยี่ยนก้มมองหน้าท้องของนางอยู่พักใหญ่ราวกับพบเรื่องมหัศจรรย์ที่สุดในชีวิต นับจากวันนั้นทุกคืนก่อนนอนแม่ทัพจะวางมือบนหน้าท้องของนางเสมอ บางครั้งยังพูดกับลูกในท้องอย่างจริงจังจนซ่งอันหนิงต้องแอบหัวเราะ “ลูกยังไม่ได้ยินหรอกเจ้าค่ะ” “ผู้ใดบอกเขาต้องได้ยิน” เมื่อเข้าสู่เดือนที่เจ็ดลู่เฉิงเยี่ยนแทบไม่ยอมให้นางเดินคนเดียวบันไดเพียงไม่กี่ขั้นก็ต้องคอยประคองหากนางจะลุกขึ้นเ

หลังจากนั้นไม่กี่วันแม่ทัพใหญ่ถึงขั้นหาหนังสือเกี่ยวกับการดูแลสตรีมีครรภ์มาอ่านด้วยตนเองยามค่ำคืนที่เคยนั่งอ่านรายงานสงครามกลับเปลี่ยนเป็นนั่งศึกษาว่าหญิงตั้งครรภ์ควรกินอะไรไม่ควรกินอะไร จนซ่งอันหนิงต้องแอบเดินมาดูแล้วพบว่าเขากำลังขมวดคิ้วใส่ตำราเล่มหนา “ท่านแม่ทัพกำลังทำอะไรอยู่เจ้าคะ” ลู่เฉิงเยี่ยนเงยหน้าขึ้น “ข้ากำลังอ่านเรื่องลูกอยู่น่ะ” “หนังสือเล่มนี้บอกว่าช่วงนี้เจ้าควรพักผ่อนให้มาก” ซ่งอันหนิงมองตำราที่หนากว่ารายงานการศึกเสียอีกแล้วหลุดหัวเราะออกมา ในคืนนั้นก่อนนอนซ่งอันหนิงนอนซบอยู่ข้างกายเขาส่วนลู่เฉิงเยี่ยนกลับวางมือบนหน้าท้องของนางอย่างเบามือราวกับกลัวทำให้ลูกตกใจ “ฮูหยิน” “เจ้าคะ” “เจ้าว่าแม่ทัพน้อยจะมีหน้าตาเหมือนใคร” “ลูกยังไม่เกิดเลยนะเจ้าคะ” “ข้าคิดว่าเหมือนเจ้า” “เหตุใดเล่า” “เพราะเจ้าหน้าตาดี” ซ่งอันหนิงหัวเราะจนไหล่สั่นไม่คิดว่าคนอย่างลู่เฉิงเยี่ยนจะพูดอะไรเช่นนี้ได้แต่

หนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็วเช้าวันนั้นภายในเรือนหลักเต็มไปด้วยบรรยากาศอบอุ่นเช่นทุกวันลู่เฉิงเยี่ยนนั่งอยู่หัวโต๊ะอาหารขณะที่ซ่งอันหนิงนั่งอยู่ข้างกาย “วันนี้หอจิ่นซิ่วมีงานมากหรือไม่” แม่ทัพหนุ่มถามพลางตักโจ๊กใส่ถ้วยให้นาง “ไม่มากเจ้าค่ะช่วงนี้ลูกค้าประจำเสียส่วนใหญ่” ซ่งอันหนิงตอบพร้อมรับถ้วยมาแต่ทันทีที่กลิ่นปลาลอยเข้าจมูกนางกลับขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัวความรู้สึกปั่นป่วนในท้องพลันแล่นขึ้นมาอย่างรวดเร็วตอนแรกนางคิดว่าตนเองคิดมากไปจึงฝืนตักโจ๊กเข้าปากคำหนึ่งทว่าเพียงเท่านั้นสีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปทันที “อันหนิงเจ้าเป็นอันใด” ลู่เฉิงเยี่ยนสังเกตเห็นความผิดปกติ ซ่งอันหนิงไม่ได้ตอบรีบยกมือปิดปากแล้วรีบลุกออกจากเก้าอี้ “ข้า…” ยังไม่ทันพูดจบฮูหยินก็รีบวิ่งออกไปด้านนอก “ฮูหยิน!” สาวใช้ตกใจรีบตามไปลู่เฉิงเยี่ยนลุกขึ้นทันทีเช่นกันเมื่อไปถึงด้านนอกซ่งอันหนิงกำลังพิงเสาอยู่ใบหน้าซีดเล็กน้อยหลังอาเจียนออกมา “ฮูหยินเจ้าเป็นอะไร” น้ำเสียงของแม่ทัพหนุ่มเต็มไปด้วยความกังวลเ