บทที่ 1 เจ้าสาวตัวแทนแห่งจวนแม่ทัพ

ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ไม่มีผู้ใดในแคว้นต้าเซิ่ง ที่ไม่รู้จักชื่อของ “ ลู่เฉิงเยี่ยน”

แม่ทัพหนุ่มผู้สร้างผลงานในสนามรบตั้งแต่อายุเพียงสิบแปดปี ว่ากันว่าเขานำทัพเพียงสามหมื่นนายต้านกองทัพศัตรูเกือบแสนคนได้สำเร็จ

และใช้เวลาเพียงสามเดือนสามารถยึดคืนเมืองชายแดนที่สูญเสียไปนานกว่าห้าปีมาได้

และยังว่ากันอีกว่าบุรุษผู้นี้เด็ดขาดจนไม่เคยปรานีผู้ใด ไม่ว่าจะเป็นศัตรูในสนามรบหรือขุนนางที่คิดคดทรยศต่อแผ่นดิน

ผู้คนต่างเกรงกลัวเขาราวกับยมทูต แม้แต่เด็กเล็กในเมืองหลวงยังหยุดร้องไห้ทันทีเมื่อได้ยินคำขู่ว่า

“หากยังดื้ออีกแม่ทัพลู่จะมาจับตัวไป”

ชื่อเสียงอันน่าเกรงขามทำให้ไม่มีสตรีตระกูลใดอยากแต่งเข้าสู่จวนแม่ทัพต่อให้ลู่เฉิงเยี่ยน มีรูปโฉมหล่อเหลา

และตำแหน่งสูงส่งเพียงใดก็ไม่มีผู้ใดอยากใช้ชีวิตร่วมกับบุรุษที่ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในสนามรบ

และมีข่าวลือว่าเลือดเย็นไร้หัวใจ

กระทั่งวันหนึ่งมีราชโองการพระราชทานสมรสก็มาถึงตระกูลซ่ง บุตรสาวของตระกูลซ่งจะต้องเข้าพิธีแต่งงานกับแม่ทัพใหญ่แห่งต้าเซิ่ง

ทันทีที่ทราบข่าว “ซ่งหรูเยว่” บุตรสาวคนโตผู้เป็นเจ้าสาวตามราชโองการ ถึงกับร้องไห้จนดวงตาบวมแดง

นางไม่อยากแต่งงาน ไม่อยากเป็นฮูหยินของบุรุษที่ผู้คนร่ำลือกันว่าดุร้ายราวอสูร

แต่สุดท้ายคนที่ถูกผลักออกไปรับชะตากรรมครั้งนี้กลับกลายเป็น “ซ่งอันหนิง” บุตรสาวคนเล็กที่ไม่เคยเป็นที่รักของคนในตระกูล

ภายในเรือนใหญ่ของตระกูลซ่งบรรยากาศแตกต่างจากภายนอกโดยสิ้นเชิง

แทนที่จะเต็มไปด้วยความกังวลกลับมีเสียงหัวเราะเบาๆดังขึ้นเป็นระยะ

ซ่งหรูเยว่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งพลางมองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกทองเหลืองด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ

“น้องสามข้าต้องขอบใจเจ้าจริงๆ”

ซ่งอันหนิงที่ยืนอยู่ไม่ไกลเงยหน้ามองพี่สาวเงียบๆ

“หากไม่ใช่เพราะเจ้ายอมแต่งแทนข้าคงไม่รู้จะทำอย่างไร” น้ำเสียงนั้นฟังดูคล้ายคำขอบคุณแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความสมเพชและสะใจ

“ได้ยินว่าท่านแม่ทัพลู่สังหารศัตรูมานับหมื่นคนเลย คนเช่นนั้นคงไม่รู้จักทะนุถนอมสตรีหรอก”

ฮูหยินหลิวที่นั่งอยู่ด้านข้างกลับไม่ได้ห้ามปรามบุตรสาวแม้แต่น้อย “เยว่เอ๋อร์พูดอะไรเช่นนั้น ถึงอย่างไรอันหนิงก็ได้เป็นฮูหยินแม่ทัพนับเป็นวาสนาแล้ว”

วาสนาอย่างนั้นหรือซ่งอันหนิงกำมือแน่นอยู่ภายในแขนเสื้อ หากเป็นวาสนาจริง

เหตุใดพวกเขาจึงไม่ยอมรับมันไว้เอง เหตุใดคนที่ถูกผลักออกไปรับชะตากรรมนี้จึงต้องเป็นนาง

“ท่านแม่กล่าวถูก” ซ่งหรูเยว่ยิ้มหวาน

“น้องสามโชคดีจะตายได้แต่งเข้าจวนแม่ทัพเชียวนะ แม้จะไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ได้นานสักกี่วันก็เถอะ”

สิ้นคำก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง ซ่งอันหนิงรู้สึกเหมือนมีบางอย่างจุกแน่นอยู่ในอก นางไม่ใช่คนโง่ย่อมรู้ดีว่าท่านแม่ทัพลู่เฉิงเยี่ยนเป็นคนเช่นไร

เรื่องราวของเขาถูกเล่าขานไปทั่วทั้งเมืองหลวง บุรุษผู้ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางสนามรบ

บุรุษผู้เด็ดขาดจนแม้แต่ขุนนางใหญ่ยังหวาดกลัวและเป็นบุรุษที่ไม่มีสตรีคนใดอยากแต่งงานด้วย

แม้แต่ซ่งหรูเยว่ยังยอมทำทุกวิถีทางเพื่อหลีกเลี่ยงการแต่งงานครั้งนี้ แล้วเหตุใดเพียงเพราะนางเป็นบุตรสาวที่ไม่มีใครรักจึงต้องถูกผลักออกไปรับทุกอย่างแทน

ดวงตาคู่สวยร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อยแต่ซ่งอันหนิงกลับเงยหน้าขึ้นอย่างสงบนางจะไม่ร้องไห้ต่อหน้าคนเหล่านี้ไม่มีวัน เพราะต่อให้หลั่งน้ำตาออกมาก็ไม่มีใครรู้สึกสงสารนางอยู่ดี

หญิงสาวสูดลมหายใจลึกก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “หากไม่มีเรื่องอื่นอันหนิงขอตัวก่อนเจ้าค่ะ”

พูดจบก็ค้อมกายทำความเคารพก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมาอีก

ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นประตูเรือนรอยยิ้ม และความเข้มแข็งที่พยายามรักษาไว้กลับสั่นไหวเล็กน้อย

นางเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มมืดครึ้มพลางคิดอยู่ในใจจากนี้ไปไม่ว่าชะตากรรมข้างหน้าจะเป็นเช่นไร นางคงเหลือตัวคนเดียวจริงๆแล้ว

ภายในห้องหนังสือของจวนแม่ทัพเงียบสงบจนได้ยินเสียงพู่กันเสียดสีกับกระดาษ ลู่เฉิงเยี่ยนนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ดำ

ใบหน้าหล่อเหลาคมคายยังคงเรียบเฉยขณะอ่านเอกสารทางทหารกองหนึ่ง

ด้านหน้าคือฉินเฟิงองครักษ์คนสนิทที่ยืนรอรับคำสั่งอย่างสำรวม

“นายท่าน”

ลู่เฉิงเยี่ยนวางพู่กันลงช้าๆ “ขบวนรับเจ้าสาวเตรียมพร้อมแล้วหรือยัง”

“เรียบร้อยขอรับ”

แม่ทัพหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เจ้าพาคนไปรับฮูหยินด้วยตนเอง”

“ขอรับ”

“ระหว่างทางห้ามเกิดข้อผิดพลาด”

ฉินเฟิงรีบค้อมศีรษะ “ข้าน้อยเข้าใจขอรับ”

ลู่เฉิงเยี่ยนนิ่งไปครู่หนึ่งราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่าง “สาวใช้ติดตัวของนางมีหรือไม่”

คำถามนั้นทำให้ฉินเฟิงแปลกใจเล็กน้อย “มีหนึ่งคนขอรับ ชื่อชิงเหอ”

“พานางมาด้วย”

“ขอรับ”

“เมื่อเข้าจวนแล้วจัดเรือนและคนรับใช้ให้นางครบถ้วน”

ฉินเฟิงยิ่งประหลาดใจ

แม้นายท่านจะไม่ได้แสดงออกว่าพอใจการแต่งงานครั้งนี้แต่ก็ไม่เคยคิดเอาเปรียบหรือดูหมิ่นผู้ใด

“ขอรับ”

ลู่เฉิงเยี่ยนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตามองออกไปยังลานกว้างด้านนอก

การแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงราชโองการเป็นหน้าที่ที่เขาไม่อาจปฏิเสธ ส่วนสตรีผู้นั้นก็เป็นเพียงคนที่ถูกส่งมาอยู่ในจวนของเขาเท่านั้น

เขาไม่ได้คาดหวังสิ่งใด และไม่คิดจะก้าวก่ายชีวิตของนางเพียงแต่ในเมื่อเข้ามาอยู่ในจวนแม่ทัพแล้วอย่างน้อยนางก็ควรได้รับการดูแลอย่างสมฐานะฮูหยินเอก

“ฉินเฟิง”

“ขอรับนายท่าน”

“หากคนตระกูลซ่งคิดสร้างปัญหาในนี้” ดวงตาคมเย็นเยียบลงเล็กน้อย

“ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าใครทั้งนั้น”

หัวใจของฉินเฟิงกระตุกวูบ “ขอรับ!”

หลังจากรับคำสั่งก่อนถอยออกไปไม่นานนัก เสียงฝีเท้าของทหารและคนรับใช้ก็ดังขึ้นทั่วจวน

ขบวนเกี้ยวแดงกำลังเคลื่อนตัวออกจากจวนแม่ทัพมุ่งหน้าไปยังตระกูลซ่ง เพื่อรับสตรีผู้หนึ่งที่ไม่มีใครรู้เลยว่า ในอนาคตจะกลายเป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตของลู่เฉิงเยี่ยน