บทที่ 8 ใครว่าท่านแม่ทัพเย็นชา

ในคืนเดียวกันนั้นหลังรับประทานอาหารเสร็จซ่งอันหนิง และลู่เฉิงเยี่ยนยังคงนั่งอยู่ในศาลาริมสระน้ำภายในเรือนหลัก

สายลมยามค่ำคืนพัดเอื่อยๆบรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงน้ำไหวเบาๆ

เป็นครั้งแรกตั้งแต่แต่งงานกันมาที่ทั้งสองมีโอกาสนั่งพูดคุยกันอย่างจริงจัง ซ่งอันหนิงแอบมองใบหน้าของบุรุษตรงหน้าอยู่หลายครั้ง

แม้เขาจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วแต่ร่องรอยของความเหนื่อยล้าก็ยังปรากฏอยู่ โดยเฉพาะแผลเป็นเล็กๆที่เพิ่มขึ้นบนใบหน้า

“ท่านเหนื่อยมากหรือไม่เจ้าคะ”

ลู่เฉิงเยี่ยนหันมามองฮูหยินของเขาก่อนจะส่ายหน้า “ข้าชินแล้วล่ะ”

คำตอบนั้นทำให้ซ่งอันหนิงเม้มปากเพราะนางรู้ดีว่าคำว่าชินแล้วของเขาคงผ่านอะไรมาไม่น้อย

“ตอนอยู่ชายแดน…” ฮูหยินลังเลเล็กน้อยที่จะถาม “อันตรายมากหรือไม่”

ลู่เฉิงเยี่ยนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบ “ก็เหมือนทุกครั้งศัตรูบุกมาก็สู้มีคนบาดเจ็บมีคนตาย”

น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังพูดถึงสภาพอากาศแต่ซ่งอันหนิงกลับรู้สึกแน่นในอก

เพราะนางมองเห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้เล่าเพราะอยากให้คนสงสารแต่เพราะเรื่องเหล่านั้นกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว

“มีครั้งหนึ่ง” ลู่เฉิงเยี่ยนกล่าวขึ้นต่อ “กองทัพถูกล้อมอยู่สามวัน เสบียงเหลือไม่มาก หิมะตกหนักจนแทบมองไม่เห็นทาง”

ซ่งอันหนิงฟังเงียบๆ “แล้วท่านทำอย่างไร”

“ก็รอ…รอจนหิมะเบาลงแล้วพาทหารฝ่าออกมา”

หญิงสาวก้มมองถ้วยชาในมือเพียงฟังก็รู้ว่ามันไม่ได้ง่ายอย่างที่เขาพูด บุรุษตรงหน้านี้ผ่านเรื่องเป็นเรื่องตายมานับครั้งไม่ถ้วนแต่ไม่เคยนำมันมาเป็นเรื่องโอ้อวด

ลู่เฉิงเยี่ยนเองก็หันมามองนางเช่นกัน

“แล้วเจ้าล่ะ”

“ข้าหรือ”

“ตอนที่ข้าไม่อยู่”

ซ่งอันหนิงยิ้มบางๆ “ก็เหมือนเดิมเจ้าค่ะ ดูแลจวน ดูแลหอจิ่นซิ่ว ตรวจบัญชีรับมือกับลูกค้า”

ลู่เฉิงเยี่ยนมองนางนิ่งๆก่อนเอ่ยขึ้น “และรับมือกับคนตระกูลซ่งล่ะเป็นอย่างไร”

รอยยิ้มบนใบหน้าหญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย นางควรจะรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเรื่องนี้ปิดเขาไม่ได้

“องครักษ์รายงานให้ท่านฟังแล้วหรือ”

“อืม”

บรรยากาศเงียบลงทันทีซ่งอันหนิงไม่ได้คิดปิดบังแต่ก็ไม่รู้จะอธิบายอะไร เพราะสำหรับนางเรื่องเหล่านั้นเกิดขึ้นมาตลอดชีวิตจนแทบไม่รู้สึกแปลกแล้ว

“เหตุใดจึงไม่ส่งคนไปแจ้งข้า” ลู่เฉิงเยี่ยนถามด้วยความไม่เข้าใจ

ฮูหยินยิ้มจางๆ “เพราะท่านกำลังออกรบข้าไม่อยากให้ท่านต้องกังวลเรื่องเล็กน้อย”

ทันทีที่ได้ยินคำว่าเรื่องเล็กน้อยลู่เฉิงเยี่ยนก็ขมวดคิ้ว “คนพวกนั้นมาขอเงินเจ้ายังกล้าพูดจาดูถูกเจ้าแต่เจ้ากลับเรียกว่าเรื่องเล็กน้อย”

ซ่งอันหนิงหัวเราะเบาๆ “เพราะข้าจัดการได้”

คำตอบนั้นทำให้เขานิ่งไปก่อนจะเข้าใจทันที นางไม่ได้อ่อนแอตรงกันข้ามซ่งอันหนิงเข้มแข็งเกินไปต่างหาก เข้มแข็งจนไม่เคยคิดพึ่งใคร

“อันหนิงต่อไปนี้เจ้ามีข้า หากมีคนทำให้เจ้าเดือดร้อนหรือคนรังแกเจ้า หรือหากเจ้าจัดการไม่ไหว” ท่านแม่ทัพหยุดพูดกระทันหันก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ข้าจะจัดการเอง”

ไม่มีคำว่ารัก ไม่มีคำหวานแต่ซ่งอันหนิงกลับรู้สึกว่าคำพูดเหล่านั้นมีน้ำหนักมากกว่าสิ่งใด เพราะตลอดชีวิตที่ผ่านมาไม่เคยมีใครยืนอยู่ข้างนางเช่นนี้

ลู่เฉิงเยี่ยนมองหญิงสาวที่กำลังก้มหน้าเงียบก่อนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“และอีกอย่าง”

“เจ้าค่ะ”

“ครั้งหน้าหากคนตระกูลซ่งมาสร้างปัญหา” มุมปากของแม่ทัพหนุ่มยกขึ้นเล็กน้อย “ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ เพราะข้าเองก็ไม่คิดจะเกรงใจเช่นกัน”

ซ่งอันหนิงหลุดหัวเราะออกมาเป็นเสียงหัวเราะที่ทำให้ลู่เฉิงเยี่ยนมองค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ตัวเขาเองจะยิ้มตามโดยไม่รู้ตัว และในค่ำคืนที่เงียบสงบนั้นความห่างเหินระหว่างสามีภรรยาที่เคยมีก็แทบไม่เหลืออยู่อีกต่อไป

เช้าวันถัดมาซ่งอันหนิงแต่งกายเรียบร้อยเตรียมออกจากจวนไปหอจิ่นซิ่วเช่นทุกวัน

หลังลู่เฉิงเยี่ยนกลับมานางคิดว่าอีกฝ่ายคงต้องยุ่งกับงานราชการ

และเรื่องในกองทัพอีกมากจึงไม่ได้คิดจะรบกวนเขา

“ฮูหยินรถม้าพร้อมแล้วเจ้าค่ะ” ชิงเหอกล่าวขึ้นซ่งอันหนิงพยักหน้าก่อนจะก้าวออกจากเรือนหลัก

แต่ยังไม่ทันเดินถึงหน้าจวน เสียงฝีเท้าม้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ฮูหยินหันกลับไปมองก่อนจะชะงักเล็กน้อย

ลู่เฉิงเยี่ยนกำลังควบม้าสีดำตัวใหญ่เข้ามา

เช้าวันนี้เขาไม่ได้สวมชุดเกราะแต่เป็นชุดสีเข้มเรียบง่ายถึงอย่างนั้นก็ยังดูน่าเกรงขามไม่ต่างกัน

“ท่านแม่ทัพ” ซ่งอันหนิงเอ่ยอย่างแปลกใจ

“ท่านจะออกไปแล้วหรือเจ้าคะ”

“อืม” ท่านแม่ทัพตอบเพียงสั้นๆก่อนมองรถม้าที่จอดรออยู่ “เจ้าจะไปหอจิ่นซิ่วใช่หรือไม่?”

“เจ้าค่ะ” ลู่เฉิงเยี่ยนพยักหน้า

“งั้นก็ขึ้นมา”

ซ่งอันหนิงกะพริบตา “เจ้าคะ?”

“ข้าจะไปส่ง”

คำตอบตรงไปตรงมาทำให้หญิงสาวอึ้งไปครู่หนึ่ง ไม่ใช่ว่านางไม่อยากไปกับเขาแต่เป็นเพราะม้าตัวเดียวต่างหาก

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะข้านั่งรถม้าไปได้”

“มันไกลและช้าด้วย”

“ไม่ได้ไกลขนาดนั้นเจ้าค่ะ”

“แต่ถ้าช้าแดดจะแรงเอานะ”

“ข้าไปทุกวันอยู่แล้วเจ้าค่ะ”

ลู่เฉิงเยี่ยนมองนางนิ่งๆราวกับไม่เข้าใจว่าทำไมหญิงสาวถึงปฏิเสธนัก

ส่วนชิงเหอที่ยืนอยู่ด้านหลังแทบอยากช่วยตอบแทนว่า ฮูหยินกำลังเขินต่างหาก

“ข้าบอกให้ขึ้นมา” แม่ทัพหนุ่มกล่าวอีกครั้งส่วนซ่งอันหนิงรีบส่ายหน้า

“ข้าขึ้นเองไม่ถนัดเจ้าค่ะ”

นางหวังว่าอีกฝ่ายจะยอมล้มเลิกความคิดแต่กลับเห็นลู่เฉิงเยี่ยนลงจากหลังม้าแล้วเดินตรงเข้าไปหา

“ท่านแม่ทัพ?” ฮูหยินถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัวแต่ลู่เฉิงเยี่ยนกลับหยุดอยู่ตรงหน้า

ก่อนจะโน้มตัวลงเล็กน้อย แขนแข็งแรงโอบรอบเอวบางอย่างมั่นคง “ท่าน!”

ซ่งอันหนิงเบิกตากว้างยังไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างทั้งร่างก็ถูกยกขึ้นจากพื้นอย่างง่ายดาย

“ลู่เฉิงเยี่ยน!” เป็นครั้งแรกที่นางเผลอเรียกชื่อเขาตรงๆด้วยความตกใจ

แม่ทัพหนุ่มกลับดูไม่ใส่ใจนักเพียงอุ้มนางขึ้นหลังม้า แล้วจัดให้นั่งด้านหน้า ส่วนตัวเขาก็ก้าวขึ้นตามมาทันที แขนทั้งสองข้างยกขึ้นจับสายบังเหียน

กลายเป็นว่าซ่งอันหนิงถูกโอบล้อมอยู่ภายในวงแขนของเขาอย่างสมบูรณ์ ใบหน้างดงามร้อนผ่าวขึ้นทันที

“ข้า…ข้ายังไม่ได้ตกลงเลยนะเจ้าคะ” นางพยายามพูดโดยไม่หันกลับไปมอง เพราะรู้สึกได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่ายที่อยู่ใกล้เกินไป

“ตอนนี้ตกลงแล้ว” น้ำเสียงทุ้มดังขึ้นเหนือศีรษะ

ทำเอาชิงเหอที่ยืนมองอยู่ด้านล่างต้องรีบก้มหน้ากลั้นยิ้ม

ส่วนฉินเฟิงที่อยู่ไม่ไกลก็เกือบหลุดหัวเราะ ไม่คิดว่าคนอย่างนายท่านจะมีวันนี้ “จับไว้”

ลู่เฉิงเยี่ยนกล่าวก่อนส่งสายบังเหียนส่วนหนึ่งมาให้นาง ซ่งอันหนิงรับมาอย่างงงๆ

“ข้าขี่ม้าไม่เป็น”

“ไม่ต้องเป็น”

“เช่นนั้นจะให้ข้าจับทำไม”

มุมปากของแม่ทัพหนุ่มยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่หาเห็นได้ยาก “เพื่อให้เจ้ามีอะไรทำจะได้ไม่เอาแต่เขินอาย”

ทันทีที่ได้ยินใบหน้าของซ่งอันหนิงก็แดงยิ่งกว่าเดิมจนฉินเฟิงต้องหันหน้าหนี

เพราะไม่อยากถูกนายท่านส่งไปฝึกทหารเพิ่มข้อหาหัวเราะฮูหยิน

ส่วนลู่เฉิงเยี่ยนกลับดูอารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัดก่อนกระตุกสายบังเหียนเบาๆ

ม้าศึกสีดำจึงค่อยๆเคลื่อนออกจากจวนโดยมีฮูหยินผู้หน้าแดงนั่งอยู่ในอ้อมแขนของแม่ทัพตลอดทาง

ม้าศึกสีดำหยุดลงหน้าหอจิ่นซิ่วลู่เฉิงเยี่ยนลงจากหลังม้าก่อนเป็นคนแรกจากนั้นจึงหันกลับไปช่วยประคองซ่งอันหนิงลงมาอย่างระมัดระวังภาพนั้นทำให้บรรดาคนงานในหอต่างแอบมองกันด้วยความประหลาดใจใครจะคิดว่าแม่ทัพผู้เย็นชาและโหดเหี้ยมในสนามรบจะดูแลฮูหยินเช่นนี้

แต่ยังไม่ทันที่ซ่งอันหนิงจะก้าวเข้าไปด้านในเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นเสียก่อน

“คุณหนู…เอ่อไม่สิ ฮูหยินซ่ง” ซ่งอันหนิงหันไปมองตามเสียงก่อนจะพบกับเวินจื่อหานที่กำลังยืนยิ้มอยู่หน้าหอในมือถือกล่องไม้แกะสลักอย่างประณีต

“คุณชายเวิน” นางพยักหน้าทักทายอย่างเป็นกันเอง “ท่านมาที่นี่แต่เช้าเลยหรือ”

“ข้ามารอสักพักแล้ว” เวินจื่อหานตอบด้วยรอยยิ้ม “พอดีได้ผ้าไหมลายใหม่จากเจียงหนานมา คิดว่าหอจิ่นซิ่วน่าจะสนใจ”

รอยยิ้มบนใบหน้าซ่งอันหนิงปรากฏขึ้นเล็กน้อย “เช่นนั้นเชิญด้านในก่อนเถิด”

ลู่เฉิงเยี่ยนที่ยืนอยู่ข้างๆไม่ได้พูดอะไรแต่สายตากลับจับจ้องเวินจื่อหานนิ่งจนอีกฝ่ายรู้สึกหนาวๆร้อนๆอย่างบอกไม่ถูก

เดิมทีแม่ทัพหนุ่มตั้งใจจะกลับจวนหลังส่งฮูหยินถึงที่หมายแต่ตอนนี้ความคิดนั้นก็หายไปแล้ว

“ท่านแม่ทัพจะกลับจวนหรือเจ้าคะ” ซ่งอันหนิงหันมาถาม

“ไม่กลับแล้ว”

คำตอบนั้นทำให้นางกะพริบตาปริบๆ “แต่เมื่อเช้าท่านบอกว่ามีงาน”

“แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว”

ฉินเฟิงที่ยืนอยู่ด้านหลังแทบสำลัก งานกองเป็นภูเขาอยู่ในห้องหนังสือแท้ๆ

ซ่งอันหนิงยิ้มแห้งๆก่อนเชิญทุกคนเข้าไปด้านใน

ระหว่างที่ซ่งอันหนิงกำลังดูผ้าไหมชุดใหม่ลู่เฉิงเยี่ยนก็นั่งอยู่ไม่ไกล

แต่ไม่ว่าจะนางเดินไปตรงไหนสายตาของเขาก็ตามไปตรงนั้น

จนพนักงานในร้านเริ่มแอบกระซิบกัน

“ฮูหยินคิดอย่างไรกับลายนี้” เวินจื่อหานถามพลางคลี่ผ้าออกซ่งอันหนิงก้มลงพิจารณา

“สีสวยมากทีเดียว”

“ข้าก็คิดเช่นนั้น” เวินจื่อหานยิ้ม “พอเห็นก็คิดถึงฮูหยินทันที”

“ผ้าผืนนี้ราคาเท่าไร” เสียงทุ้มดังแทรกขึ้นทันทีเวินจื่อหานหันไปมองลู่เฉิงเยี่ยนยังคงนั่งอยู่ที่เดิม สีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่ได้ตั้งใจขัดจังหวะ

“ห้าร้อยตำลึงขอรับ”

“แพง”

เวินจื่อหานชะงัก “เป็นผ้าไหมชั้นดีจาก”

“ก็ยังแพงอยู่ดี”

ซ่งอันหนิงเม้มปากแน่นพยายามกลั้นยิ้มเพราะนางเริ่มจับอารมณ์ของสามีได้แล้ว

เวินจื่อหานกระแอมเบาๆก่อนเปลี่ยนเรื่อง “จริงสิ ฮูหยินช่วงที่ท่านแม่ทัพออกรบ ข้าได้ยินว่าท่านดูแลกิจการเพียงลำพังเหนื่อยหรือไม่”

“ไม่เท่าไรเจ้าค่ะ” ซ่งอันหนิงตอบตามจริงแต่ยังไม่ทันพูดต่อ

ลู่เฉิงเยี่ยนก็ลุกขึ้นเดินมาหยุดข้างนางใกล้เสียจนชายแขนเสื้อแตะกัน “นางเหนื่อย”

เวินจื่อหานนิ่งไป “ขอรับ?”

“ช่วงนี้นางพักผ่อนน้อย” ลู่เฉิงเยี่ยนกล่าวันนี้ “วันนี้คงคุยธุระได้ไม่นาน”

ซ่งอันหนิงหันไปมองทันทีนางยังไม่ทันบอกว่าเหนื่อยเลยด้วยซ้ำเวินจื่อหานมองภาพตรงหน้าก่อนจะเริ่มเข้าใจบางอย่างแม่ทัพผู้นี้ไม่ได้มาคุมร้านแต่มาเฝ้าฮูหยินต่างหาก

“เช่นนั้นข้าคงไม่รบกวนแล้ว” เวินจื่อหานกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “วันหน้าค่อยนำสินค้าใหม่มาให้ดู”

“อืม”

ลู่เฉิงเยี่ยนพยักหน้าอย่างรวดเร็วราวกับรอคำนี้อยู่แล้วจนซ่งอันหนิงต้องแอบใช้ศอกสะกิดเขาเบาๆ

เวินจื่อหานหลุดหัวเราะออกมาก่อนค้อมตัวอำลา “ขอตัวก่อน”

เมื่ออีกฝ่ายเดินออกจากร้านไปแล้วซ่งอันหนิงจึงหันมาหาสามี “ท่านแม่ทัพ”

“หืม”

“ท่านไปหาเรื่องคุณชายเวินหรือไม่”

ลู่เฉิงเยี่ยนเลิกคิ้ว “ข้า?”

“ใช่เจ้าค่ะ”

“ข้าไม่ได้หาเรื่อง”

เขาตอบหน้าตาเฉยก่อนมองไปทางประตูร้านที่เวินจื่อหานเพิ่งเดินออกไปแล้วกล่าวต่ออย่างเรียบๆ

“ข้าแค่ไม่ชอบที่เขายิ้มให้เจ้าบ่อยเกินไป”

ซ่งอันหนิถึงกับพูดไม่ออก ส่วนคนรอบข้างต่างก้มหน้าก้มตาทำงานทันทีเพราะกลัวหลุดหัวเราะออกมาต่อหน้าแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่