บทที่ 7 ข้ากลับมาแล้ว

ขณะที่ชายแดนเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด และเสียงอาวุธปะทะกันทางด้านจวนแม่ทัพกลับเงียบสงบกว่ามาก

แต่ความเงียบนั้นไม่ได้ทำให้ซ่งอันหนิงสบายใจเลยแม้แต่น้อย นับตั้งแต่ลู่เฉิงเยี่ยนนำทัพออกจากเมืองหลวงผ่านมาหลายสัปดาห์แล้ว

ทุกเช้านางยังคงตื่นแต่เช้าเพื่อตรวจดูเรื่องภายในจวน ตรวจบัญชีรายรับรายจ่าย ดูแลคนรับใช้ จัดการเรื่องเสบียง และค่าใช้จ่ายต่างๆจากนั้นจึงเดินทางไปหอจิ่นซิ่วตามปกติ

ภายนอกดูเหมือนทุกอย่างจะเป็นระเบียบเรียบร้อยไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง แต่มีเพียงชิงเหอเท่านั้นที่รู้ว่าฮูหยินของนางเปลี่ยนไป

“ฮูหยินเจ้าคะ” ชิงเหอวางถ้วยชาร้อนลงบนโต๊ะ “ท่านอ่านรายงานศึกฉบับเดิมรอบที่สามแล้วนะเจ้าคะ”

ซ่งอันหนิงชะงักก่อนจะก้มมองกระดาษในมือเป็นรายงานจากชายแดนที่ส่งมาถึงเมืองหลวงเมื่อสองวันก่อน

รายงานว่ากองทัพต้าเซิ่งได้รับชัยชนะและท่านแม่ทัพยังปลอดภัยดี

หญิงสาวค่อยๆพับกระดาษเก็บ “ข้าแค่อ่านผ่านๆ”

ชิงเหอได้แต่เม้มปาก เพราะนางเห็นฮูหยินอ่านซ้ำหลายรอบแล้ว โดยเฉพาะประโยคที่กล่าวถึงลู่เฉิงเยี่ยน

“ฮูหยินเป็นห่วงนายท่านหรือเจ้าคะ”

มือที่กำลังถือถ้วยชาชะงักไปเล็กน้อย ซ่งอันหนิงนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบเบาๆ “เขาเป็นสามีของข้าย่อมต้องเป็นห่วง”

น้ำเสียงเรียบง่ายแต่กลับทำให้ชิงเหอยิ้มออกมา เพราะเมื่อก่อนฮูหยินมักเรียกว่าท่านแม่ทัพแต่วันนี้กลับใช้คำว่าสามีโดยไม่รู้ตัว

ตกเย็นวันนั้นซ่งอันหนิงเดินตรวจรอบจวนตามปกติเมื่อผ่านลานฝึกที่ว่างเปล่านางก็หยุดมองอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนหน้านี้ลู่เฉิงเยี่ยนมักฝึกดาบที่นี่ แม้จะอยู่ด้วยกันไม่นานแต่นางกลับจำภาพเหล่านั้นได้อย่างชัดเจน

“ฮูหยิน” พ่อบ้านรีบเดินเข้ามา

“มีอะไรหรือ”

“ข้าน้อยนำบัญชีค่าใช้จ่ายประจำเดือนมาให้ขอรับ”

ซ่งอันหนิงรับมาเปิดดูทันที ไม่นานก็เริ่มชี้จุดผิดพลาด และปรับแก้ตามเดิมจนพ่อบ้านอดชื่นชมไม่ได้

“นายท่านวางใจไม่ผิดจริงๆ”

คำพูดนั้นทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้น “หมายความว่าอย่างไร”

พ่อบ้านยิ้ม “ก่อนออกศึกนายท่านเคยเรียกข้าน้อยไปพบ นายท่านบอกว่า‘ฮูหยินจะเป็นผู้ดูแลจวนแทนข้า คำสั่งของนางถือเป็นคำสั่งของข้า’”

ซ่งอันหนิงนิ่งไปไม่คิดว่าเขาจะพูดเช่นนั้น

“นายท่านยังสั่งไว้อีกว่าหากฮูหยินต้องการสิ่งใดจงจัดการให้ทันที“

หัวใจของหญิงสาวอุ่นวาบขึ้นอย่างประหลาด ตลอดชีวิตที่ผ่านมาไม่เคยมีใครมอบความไว้วางใจให้นางมากขนาดนี้ โดยเฉพาะคนที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน

คืนนั้นหลังจัดการทุกอย่างในจวนเรียบร้อยแล้วซ่งอันหนิงนั่งอยู่ริมหน้าต่างคนเดียวบนโต๊ะมีจดหมายจากชายแดนวางอยู่ แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาอย่างอ่อนโยนหญิงสาวเงยหน้ามองท้องฟ้าก่อนถอนหายใจเบาๆ

“ท่านแม่ทัพ” นางพึมพำเสียงแผ่วไม่รู้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายกำลังทำอะไรอยู่ ได้รับบาดเจ็บหรือไม่ กินข้าวตรงเวลาหรือเปล่า

นอนหลับบ้างหรือไม่ คำถามมากมายผุดขึ้นในใจจนเจ้าตัวเองยังไม่รู้ว่า

ตั้งแต่เมื่อใดความเป็นห่วงเหล่านั้นได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันไปแล้ว

ซ่งอันหนิงยกมือแตะรายงานศึกเบาๆก่อนยิ้มบางๆ “ท่านต้องกลับมาอย่างปลอดภัยนะ”

ไม่มีใครได้ยินคำพูดนั้น นอกจากสายลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านไปอย่างเงียบงัน และหัวใจของสตรีผู้หนึ่งที่กำลังเฝ้ารอใครบางคนกลับบ้าน

เช้าวันหนึ่งซ่งอันหนิงกำลังตรวจบัญชีอยู่ภายในเรือนหลัก เสียงเอะอะโวยวายกลับดังมาจากด้านหน้าจวนจนพ่อบ้านต้องรีบเดินเข้ามารายงาน

“ฮูหยินขอรับ”

“มีอะไร”

“คนจากตระกูลซ่งมาขอพบขอรับ”

มือที่กำลังพลิกหน้ากระดาษชะงักไปเล็กน้อย ซ่งอันหนิงเงียบครู่หนึ่งก่อนปิดสมุดบัญชี

“เชิญเข้ามา”

ไม่นานนักคนจากตระกูลซ่งก็ถูกพาเข้ามา นอกจากซ่งหรูเยว่แล้ว ยังมีบิดาและมารดาเลี้ยงของนางมาด้วย

สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยรอยยิ้มราวกับไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน

“อันหนิง” บิดาเอ่ยขึ้นทันที “ไม่ได้เจอกันหลายวันเลย”

ซ่งอันหนิงได้แต่พยักหน้าไม่ตอบรับ หรือปฏิเสธเพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมาคนเหล่านี้แทบไม่เคยมาหานางด้วยความห่วงใย

“ได้ยินว่าช่วงนี้เจ้าดูแลจวนแม่ทัพได้ดีมาก” มารดาเลี้ยงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “พวกเราก็ดีใจ”

ซ่งอันหนิงยังคงนิ่งจนซ่งหรูเยว่เป็นฝ่ายพูดขึ้น

“น้องสามได้ยินว่าท่านแม่ทัพไว้ใจเจ้ามากเช่นนั้นช่วยเรื่องเล็กๆให้ครอบครัวหน่อยคงไม่เป็นไร”

ในที่สุดก็มาถึงเรื่องที่ต้องการจริงๆหญิงสาวไม่ได้แปลกใจเลย “เรื่องอะไร”

บิดารีบกล่าวทันที “ช่วงนี้กิจการของตระกูลประสบปัญหาเจ้าช่วยนำเงินจากจวนแม่ทัพมาสนับสนุนสักหน่อย”

ซ่งอันหนิงเงียบไปก่อนถามกลับเรียบๆ “เท่าใด”

“ห้าหมื่นตำลึง”

ชิงเหอที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับเบิกตากว้าง จำนวนนี้ไม่ใช่น้อยๆเลย แต่สีหน้าของซ่งอันหนิงยังคงสงบนิ่ง

“ข้าไม่มีสิทธิ์นำทรัพย์สินของจวนแม่ทัพไปให้ผู้ใด”

รอยยิ้มบนใบหน้าของทุกคนค่อยๆหายไป

“อันหนิง” มารดาเลี้ยงเริ่มตีสีหน้าไม่พอใจ “พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันนะตอนนี้เจ้าสุขสบายแล้วจะช่วยเหลือบ้านเดิมบ้างไม่ได้หรือ”

ซ่งอันหนิงมองคนตรงหน้าเงียบๆก่อนตอบ “ตอนที่พวกท่านส่งข้าแต่งงานแทนพี่ใหญ่ พวกท่านยังจำได้หรือไม่ว่าข้าก็เป็นครอบครัวเดียวกัน”

ทั้งห้องเงียบลงทันทีสีหน้าของซ่งหรูเยว่เริ่มแข็งค้าง “เจ้ายังโกรธเรื่องนั้นอีกหรือ”

“ข้าไม่ได้โกรธ” ซ่งอันหนิงตอบเรียบๆ “เพราะเรื่องนั้นผ่านไปแล้วแต่ข้าก็จะไม่ใช้ทรัพย์สินของจวนแม่ทัพตามใจตนเองเช่นกัน”

สิ้นคำพูดบิดารู้สึกหงุดหงิดลืมตัวเริ่มขึ้นเสียง “เจ้าอย่าลืมสิว่าหากไม่มีตระกูลซ่งเจ้าจะมีวันนี้ได้อย่างไร

ตอนนี้ได้ดีแล้วคิดจะตัดขาดครอบครัวหรือ”

ชิงเหอกำหมัดแน่นด้วยความโมโห แต่ก่อนที่ใครจะพูดอะไรเสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากด้านนอก

องครักษ์รีบเดินเข้ามาในเรือนสีหน้าของเขาเย็นชากว่าปกติ

“ผู้ใดกำลังส่งเสียงดังในจวนแม่ทัพ”

ทุกคนชะงักทันทีซ่งหรูเยว่เองก็หน้าเปลี่ยนสี หัวหน้าองครักษ์ค้อมศีรษะเล็กน้อย

“ฮูหยิน” จากนั้นจึงหันกลับไปมองตระกูลซ่งแววตาเย็นเยียบ

“ก่อนออกศึกนายท่านมีคำสั่งไว้ ผู้ใดทำให้ฮูหยินลำบากใจถือว่าเป็นศัตรูของจวนแม่ทัพ”

บรรยากาศภายในห้องพลันกดดันขึ้นทันที

“แต่พวกเราเป็นครอบครัวของนาง” บิดารีบกล่าว

องครักษ์กลับหัวเราะออกมาเบาๆแต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้แตะถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย

“ครอบครัวหรือครอบครัวที่ส่งบุตรสาวไปแต่งงานแทนคนอื่นน่ะหรือ”

“…” ไม่มีใครตอบได้

“ฮูหยินปฏิเสธแล้วเชิญทุกท่านกลับไป”

“นี่เป็นเรื่องภายในครอบครัว!” ซ่งหรูเยว่เถียงขึ้น

องครักษ์มองนางเพียงแวบเดียว

“ที่นี่คือจวนแม่ทัพไม่ใช่จวนตระกูลซ่ง” เสียงนั้นเย็นเยียบจนอีกฝ่ายหน้าซีดก่อนที่ฉินเฟิงจะเอ่ยคำสั่งสุดท้าย “ส่งแขก”

องครักษ์หลายคนก้าวเข้ามาพร้อมกันทันที ไม่มีใครแตะต้องร่างกายคนตระกูลซ่ง

แต่แรงกดดันจากทหารที่ผ่านสนามรบมาทำให้พวกเขาไม่กล้าอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว

สุดท้ายจึงต้องจากไปอย่างเสียหน้า เมื่อทุกอย่างกลับมาเงียบสงบองครักษ์จึงหันกลับมาหาซ่งอันหนิงน้ำเสียงอ่อนลงทันที “ฮูหยินไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ขอรับ”

หญิงสาวส่ายหน้าเบาๆ “ข้าไม่เป็นไร”

องครักษ์พยักหน้าก่อนกล่าวด้วยความจริงใจ “นายท่านเคยกำชับไว้ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่มีสิทธิ์รังแกฮูหยินตราบใดที่จวนแม่ทัพยังอยู่คำพูดนั้นจะไม่มีวันเปลี่ยน”

ซ่งอันหนิงนิ่งไปครู่หนึ่งหัวใจพลันอบอุ่นขึ้นอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่เจ้าของคำสั่งอยู่ห่างออกไปหลายร้อยลี้แต่กลับยังคงปกป้องนางอยู่เสมอ

เสียงโห่ร้องแห่งชัยชนะดังขึ้นตั้งแต่ประตูเมืองหลวง ประชาชนจำนวนมากออกมาต้อนรับกองทัพที่กลับจากชายแดน

ดอกไม้ถูกโปรยลงมาจากสองข้างทาง เสียงเรียกขานชื่อแม่ทัพลู่เฉิงเยี่ยนดังไม่ขาดสายแต่เจ้าตัวกลับไม่มีอารมณ์จะสนใจสิ่งเหล่านั้น

ทันทีที่นำทัพกลับมาถึงเมืองหลวง และเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อถวายรายงานเสร็จสิ้นลู่เฉิงเยี่ยนก็รีบขึ้นม้ากลับจวนทันที

“นายท่านไม่กลับเรือนหลักหรือขอรับ” ฉินเฟิงถามขณะขี่ม้าตามมา

ลู่เฉิงเยี่ยนไม่แม้แต่จะหันมามอง “ฮูหยินอยู่ที่ใด”

คำถามแรกหลังกลับถึงเมืองหลวงทำให้ฉินเฟิงแอบยิ้ม “เวลานี้ฮูหยินน่าจะอยู่ที่หอจิ่นซิ่วขอรับ”

สิ้นคำตอบแม่ทัพหนุ่มก็ดึงสายบังเหียนเปลี่ยนทิศทางทันทีมุ่งหน้าไปยังหอจิ่นซิ่วจนฉินเฟิงแทบหัวเราะออกมา

คนที่เมื่อก่อนกลับจากสนามรบก็จะเข้ากระทรวงทหารก่อนเสมอ ตอนนี้กลับรีบไปหาฮูหยินก่อนเป็นอย่างแรก

ภายในหอจิ่นซิ่วซ่งอันหนิงกำลังตรวจผ้าไหมชุดใหม่ที่เพิ่งมาถึง “ฮูหยินเจ้าคะ”

ชิงเหอวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้น “เกิดอะไรขึ้น”

“ท่านแม่ทัพกลับมาแล้วเจ้าค่ะ”

มือที่กำลังจับผ้าไหมชะงักทันที หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว

“กลับมาแล้วหรือ” ฮูหยินเอ่ยเสียงเบาดวงตาเป็นประกายขึ้นโดยไม่รู้ตัวก่อนจะรีบวางงานในมือลง

แต่ยังไม่ทันก้าวออกจากห้องรับรอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากหน้าร้านเหล่าลูกค้าที่กำลังเลือกผ้าพากันเงียบลง

เมื่อเห็นบุรุษร่างสูงในชุดเกราะสีดำเดินเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาตามแบบฉบับแม่ทัพผู้เกรียงไกรแต่ดวงตาคู่นั้นกลับกวาดมองไปรอบร้านราวกับกำลังตามหาใครบางคนจนกระทั่งสบเข้ากับสายตาของซ่งอันหนิง

ทั้งร้านพลันเงียบสนิทลู่เฉิงเยี่ยนหยุดฝีเท้าลงมองหญิงสาวตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง

นางยังคงงดงามเช่นเดิม ไม่ได้ผ่ายผอม ไม่ได้ดูอิดโรยเหมือนดูแลตัวเองได้ดีตลอดเวลาที่เขาไม่อยู่

ความกังวลที่สะสมมาตลอดหลายเดือนจางหายไปในทันที

ซ่งอันหนิงเองก็มองเขาเช่นกัน แม้ชุดเกราะจะถูกทำความสะอาดแล้วแต่นางยังสังเกตเห็นร่องรอยบาดแผลเล็กๆบนใบหน้า และมือของเขา หัวใจพลันบีบรัดขึ้นเล็กน้อย

“ท่านกลับมาแล้ว” สุดท้ายฮูหยินก็เป็นฝ่ายเอ่ยก่อน

ลู่เฉิงเยี่ยนมองนางนิ่งก่อนตอบเพียงสั้นๆ “อืม”

แต่คราวนี้น้ำเสียงกลับอ่อนโยนกว่าที่เคยราวกับคนที่คิดถึงกันมานานจากนั้นท่านแม่ทัพจึงกล่าวต่อ

“ข้ากลับมาแล้ว” เป็นประโยคธรรมดาแต่กลับทำให้ซ่งอันหนิงยิ้มออกมาอย่างอบอุ่น เพราะนางรู้ดีเขากลับมาตามสัญญาแล้วจริงๆ