บทที่ 9

หลายวันต่อมาในช่วงเช้าที่จวนแม่ทัพเงียบผิดปกติ จนกระทั่งพ่อบ้านรีบเข้ามารายงานด้วยสีหน้าตึงเครียด

“ท่านแม่ทัพขอรับ…ตระกูลซ่งมาขอเข้าพบขอรับ”

ลู่เฉิงเยี่ยนที่กำลังดูแผนการทหารอยู่เงยหน้าขึ้นเพียงเล็กน้อย สีหน้าไม่เปลี่ยนแต่บรรยากาศในห้องกลับนิ่งลงทันที

“ให้เข้ามา”

ไม่นานนักทั้งสามคนก็ถูกนำเข้ามาในห้องรับรอง บิดาของซ่งอันหนิงเดินนำหน้า ตามด้วยมารดาเลี้ยง และซ่งหรูเยว่

เพียงก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาพวกเขาก็สัมผัสได้ถึงความกดดันจากบุรุษตรงหน้าอย่างชัดเจน

แม่ทัพที่เลื่องชื่อเรื่องความโหดในสนามรบไม่ได้แสดงท่าทีดุร้ายใดๆ แต่ความนิ่งนั้นกลับทำให้คนไม่กล้าหายใจแรง

“คารวะท่านแม่ทัพ” บิดาของซ่งอันหนิงเอ่ยพร้อมก้มศีรษะ

ลู่เฉิงเยี่ยนเพียงมองนิ่งๆก่อนถามสั้นๆ “มีธุระอะไร”

บิดาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะรีบตอบ “พวกเรามาขอพบท่านและฮูหยินขอรับ”

คำว่าฮูหยินทำให้สายตาของลู่เฉิงเยี่ยนเย็นลงทันที

“นางไม่อยู่”

มารดาเลี้ยงที่ทุกข์ใจรีบพูดต่อทันที “เป็นเรื่องสำคัญจริงๆเกี่ยวกับครอบครัวเจ้าค่ะ”

ความเงียบนั้นกดลงหนักกว่าเดิมลู่เฉิงเยี่ยนเอนตัวพิงเก้าอี้เล็กน้อยก่อนเอ่ยช้าๆ

“ครอบครัวตอนส่งนางมาแทนพี่สาวพวกเจ้ายังจำคำนี้ได้อยู่อีกหรือ”

ซ่งหรูเยว่กำมือแน่นแต่ยังไม่ทันพูดอะไร เสียงฝีเท้าเบาๆก็ดังมาจากด้านนอกซ่งอันหนิงยืนอยู่ตรงประตูพอดีนางเพิ่งได้รับข่าวจึงรีบตามมา

ภาพตรงหน้าทำให้นางชะงักครอบครัวของนางกำลังยืนอยู่ต่อหน้าลู่เฉิงเยี่ยน ในบรรยากาศที่ตึงเครียดจนเหมือนหายใจไม่ออก

“ท่านแม่ทัพ” ฮูหยินเอ่ยเบาๆ

ลู่เฉิงเยี่ยนหันไปมองทันทีดวงตาที่เย็นเฉียบเมื่อครู่คลายลงเล็กน้อย

“มาแล้วหรือ”

ซ่งอันหนิงก็เดินเข้ามาในห้อง ไม่มีใครพูดอะไรเพิ่มแต่ตำแหน่งของนางที่ยืนข้างลู่เฉิงเยี่ยนทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปทันที

ไม่ใช่แค่การพบกันระหว่างแม่ทัพกับตระกูลซ่ง แต่เป็นการยืนยันอย่างเงียบๆว่าผู้หญิงตรงหน้านี้ไม่ได้อยู่ฝั่งเดียวกับครอบครัวเดิมของนางอีกต่อไปแล้ว

บรรยากาศภายในเรือนรับรองเงียบงันจนน่าอึดอัด ซ่งอันหนิงนั่งอยู่ฝั่งหนึ่ง ส่วนตรงข้ามคือตระกูลซ่งที่มาพร้อมสีหน้าหมดหนทาง

เพียงไม่กี่เดือนที่ไม่ได้พบกันบิดาของนางกลับดูแก่ลงมาก แม้แต่ซ่งหรูเยว่ที่เคยหยิ่งผยองก็ยังมีสีหน้าซีดเซียว

“เกิดอะไรขึ้น” ซ่งอันหนิงเป็นฝ่ายถามบิดาของนางกำมือแน่นก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“กิจการล้มเหลว พวกเราติดหนี้จำนวนมาก หากไม่สามารถหาเงินไปใช้หนี้ได้…เจ้าหนี้คงไม่ปล่อยพวกเราไว้แน่”

ห้องทั้งห้องเงียบลงซ่งอันหนิงขมวดคิ้ว แม้จะเคยเสียใจกับการกระทำของครอบครัวแต่ก็ไม่อาจมองดูพวกเขาหมดหนทางได้

“แล้วต้องใช้เงินเท่าไร”

“สามหมื่นตำลึง”

ตัวเลขที่ถูกเอ่ยออกมาทำให้ชิงเหอถึงกับเบิกตากว้างจำนวนมหาศาลจนคนทั่วไปหาไม่ได้ทั้งชีวิต

“อันหนิง” มารดาเลี้ยงรีบจับมือของนาง “ช่วยพวกเราสักครั้งเถิด หากเจ้าไม่ช่วยครอบครัวเราคงจบสิ้นจริงๆ”

ซ่งอันหนิงก้มมองมือที่ถูกจับก่อนเงยหน้าขึ้นอย่างลังเล “ข้า…”

“ฮูหยิน” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ทุกคนในห้องชะงักไปพร้อมกัน ซ่งอันหนิงเงยหน้าขึ้นทันที ลู่เฉิงเยี่ยนยืนอยู่ไม่ไกลนัก

สีหน้าเรียบนิ่งเช่นเดิมแต่แววตากลับลึกและอ่านไม่ออก

เขาไม่ได้มองคนในตระกูลซ่งสายตานั้นมองเพียงนางเท่านั้น

“เจ้าคิดจะช่วยหรือ” คำถามสั้นๆแต่กดทับความเงียบทั้งห้อง ซ่งอันหนิงเม้มปากเล็กน้อย มือที่ถูกมารดาเลี้ยงจับไว้สั่นเบาๆ

“ข้า…” นางไม่ใช่คนไร้หัวใจ และไม่เคยคิดจะปล่อยให้ครอบครัวไปตายต่อหน้าต่อตาแต่สิ่งที่พวกเขาทำกับนางมาตลอดมันก็ยังเจ็บอยู่ในใจ

ลู่เฉิงเยี่ยนมองสีหน้านางครู่หนึ่งก่อนก้าวเข้ามาใกล้แล้วเอ่ยต่ออย่างช้าๆ

“สามหมื่นตำลึง” เขาทวนคำตัวเลขนั้นอีกครั้งบรรยากาศในห้องเย็นลงทันที “มากพอที่จะล้มตระกูลเล็กๆได้แต่ก็ยังไม่มากพอให้ข้าต้องลังเล”

บิดาของซ่งอันหนิงรีบเงยหน้า “ท่านแม่ทัพหมายความว่า…”

ลู่เฉิงเยี่ยนไม่ตอบทันทีเพียงหันกลับมามองซ่งอันหนิงอีกครั้งน้ำเสียงที่ใช้กับนางอ่อนลงกว่าคนอื่นอย่างชัดเจน “หากเจ้าจะช่วยข้าจะจ่ายให้”

ซ่งอันหนิงชะงัก “ท่าน…”

“แต่ต้องมีเงื่อนไข หลังจากวันนี้ตระกูลซ่งจะไม่มีสิทธิ์มาหาเจ้าอีก” ดวงตาคมตวัดไปยังทุกคนตรงหน้า “ไม่มีการขอเงิน ไม่มีการอ้างชื่อเจ้า และไม่มีการใช้เจ้าเป็นเหตุผลเพื่อเอาประโยชน์ใดๆ”

น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่หนักแน่นจนไม่มีช่องให้ต่อรองซ่งหรูเยว่กำมือแน่นทันที

“ท่านจะตัดขาดพวกเราอย่างนั้นหรือ!”

ลู่เฉิงเยี่ยนหันไปมองนางเพียงแวบเดียว “ไม่ใช่ข้าแต่เป็นผลจากสิ่งที่พวกเจ้าทำกับนาง”

คำพูดนั้นเหมือนตบหน้าทุกคนอย่างเงียบๆซ่งอันหนิงยืนนิ่งอยู่ตรงกลาง ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองเขา

“ถ้าท่านช่วย…พวกเขาจะยอมจริงหรือเจ้าคะ”

ลู่เฉิงเยี่ยนมองนางแล้วตอบสั้นๆ “ถ้าไม่ยอมข้าจะเป็นคนทำให้พวกเขายอมเอง”

หลังจากตระกูลซ่งถูกส่งตัวกลับไปห้องรับรองก็เงียบลงอีกครั้ง เหลือเพียงซ่งอันหนิงกับลู่เฉิงเยี่ยน และความเงียบที่หนักกว่าก่อนหน้าเสียอีก

ซ่งอันหนิงนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆเอ่ยขึ้นเบาๆ

“ท่านแม่ทัพ”

ลู่เฉิงเยี่ยนที่กำลังสั่งฉินเฟิงอยู่หยุดมือหันกลับมามองนางทันที “ว่าอย่างไร”

ซ่งอันหนิงก้มหน้าลงเล็กน้อยมือที่วางอยู่บนตักบีบเข้าหากันแน่น “สามหมื่นตำลึงนั้น”

ฮูหยินหยุดพูดไปเหมือนหาคำพูดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยต่อด้วยเสียงที่เบาลงกว่าเดิม “ข้าว่ามันมากเกินไป”

ลู่เฉิงเยี่ยนไม่ตอบทันทีเพียงเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าซ่งอันหนิง

แสงในห้องตกกระทบใบหน้าคมทำให้แววตาของเขาดูนิ่งลึกขึ้น “เจ้าคิดว่าเงินนั้นสำคัญหรือ”

ซ่งอันหนิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “แต่มันเป็นเงินของจวนแม่ทัพไม่ใช่ของข้า”

คำพูดนั้นทำให้ลู่เฉิงเยี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขานั่งลงตรงข้ามนางสายตาไม่ได้ดุแต่จริงจังอย่างมาก

“ฟังข้าให้ดีอันหนิงไม่ว่าจะสามหมื่นตำลึง หรือสามแสนตำลึงก็ไม่เท่ากับการที่เจ้าต้องทนให้คนพวกนั้นมากดเจ้า”

ซ่งอันหนิงนิ่งไปดวงตาเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย “แต่พวกเขาก็ยังเป็นครอบครัวของข้า”

ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศในห้องเงียบลงทันทีลู่เฉิงเยี่ยนมองนางอยู่นานก่อนเอ่ยอย่างช้าๆ

“ครอบครัวที่ผลักเจ้าไปแทนคนอื่น ครอบครัวที่กลับมาขอให้เจ้าช่วย ทั้งที่ไม่เคยปกป้องเจ้า เจ้ายังอยากเรียกพวกเขาว่าครอบครัวอีกหรือ”

ซ่งอันหนิงเม้มปากแน่น ดวงตาแดงขึ้นเล็กน้อย “ข้าไม่ได้อยากให้ท่านต้องเสียเงินเพราะข้า”

คำนี้เองที่ทำให้ลู่เฉิงเยี่ยนเงียบไปชั่วครู่ก่อนเขาจะเอื้อมมือมาวางลงบนหลังมือของนางเบาๆ

“อันหนิงฟังข้าอีกครั้ง เงินที่ข้าใช้วันนี้ไม่ใช่การเสียแต่เป็นการจบเรื่องทั้งหมด แต่เพื่อเจ้าจะไม่ต้องกลับไปเจ็บอีก”

ซ่งอันหนิงมองใบหน้าของท่านแม่ทัพดวงตาของนางยังมีความรู้สึกผิดอยู่แต่เริ่มสั่นคลอนลงทีละน้อย

ลู่เฉิงเยี่ยนถอนหายใจเบาๆก่อนเอ่ยประโยคสุดท้าย

“ถ้าเจ้าจะรู้สึกผิดก็รู้สึกกับคนที่ทำให้เจ้าต้องมาอยู่ตรงนี้ไม่ใช่กับข้า”

ความเงียบปกคลุมอีกครั้งแต่ครั้งนี้ไม่ใช่ความอึดอัดเป็นความเงียบที่ค่อยๆคลายบางสิ่งในใจของซ่งอันหนิงลงทีละน้อย และเป็นครั้งแรกที่นางเริ่มเข้าใจว่าคนที่ยอมจ่ายแทนนางไม่ได้รู้สึกว่าเสียอะไรเลยนอกจากไม่อยากให้นางต้องเจ็บอีกต่อไป

ซ่งหรูเยว่เข้ามาที่หอจิ่นซิ่วในช่วงบ่าย ไม่มีการแจ้งล่วงหน้า ไม่มีคนติดตามมากนักเหมือนตั้งใจมาด้วยเรื่องบางอย่างโดยเฉพาะ

ซ่งอันหนิงกำลังตรวจผ้าอยู่ด้านในเมื่อชิงเหอเข้ามารายงานนางก็พนักหน้าทันที

“ให้พี่ใหญ่เข้ามาได้”

เมื่อทั้งสองเผชิญหน้ากันในร้านบรรยากาศก็ไม่เหมือนการพบพี่น้องอีกต่อไป

ซ่งหรูเยว่กวาดตามองรอบหอจิ่นซิ่วก่อนจะยิ้มบางๆ “เจ้าดูดีขึ้นมากเลยนะน้องสาม”

คำพูดฟังเหมือนทักทายแต่แฝงบางอย่างที่ทำให้คนฟังรู้สึกไม่สบายใจ ซ่งอันหนิงวางผ้าในมือลง

“พี่ใหญ่มีธุระอะไรหรือเจ้าคะ”

“ข้ามาคุยเรื่องวันนั้น”

“เรื่องสามหมื่นตำลึงหรือเจ้าคะ”

“ไม่ใช่แค่เรื่องเงิน” ซ่งหรูเยว่ยิ้มมุมปากฉายแววความร้ายกาจ “แต่เป็นเรื่องของเจ้า…เจ้าควรคิดให้ดีนะน้องสามตอนนี้เจ้าก็ได้อยู่ในจวนแม่ทัพแล้ว ได้ตำแหน่ง ได้ความสบายแต่ทั้งหมดนั้นมันเกิดจากการที่เจ้าไปแทนข้า”

ซ่งอันหนิงมองนางนิ่งๆไม่ได้ขัดและไม่ตอบโต้ซ่งหรูเยว่จึงพูดต่อ “ถ้าข้าคือคนที่แต่งเข้าจวนตั้งแต่แรกข้าจะไม่ปล่อยให้เรื่องหนี้สามหมื่นตำลึงเกิดขึ้นเลย”

คำพูดนั้นทำให้มือของชิงเหอที่ยืนอยู่ข้างๆกำมือแน่นทันทีแต่ซ่งอันหนิงยังคงนิ่งนิ่งจนผิดปกติ

“พี่ใหญ่ต้องการอะไรจากข้า”

ซ่งหรูเยว่เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างชัดเจน “ออกจากตำแหน่งฮูหยินเสียแล้วให้ข้าเข้าไปแทน”

ความเงียบตกลงมาในร้านทันที แม้แต่เสียงลมหายใจของคนในหอก็ดูเหมือนจะเบาลง

ซ่งอันหนิงค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองพี่สาวแววตาไม่ตกใจ ไม่โกรธแต่เย็นลงอย่างช้าๆ

“พี่ใหญ่ท่านมาที่นี่เพราะคิดว่าเรื่องทั้งหมดสามารถแลกเปลี่ยนกันได้หรือเจ้าคะ”

ซ่งหรูเยว่ตอบทันที “มันไม่ใช่การแลกเปลี่ยนแต่มันคือสิ่งที่ควรเป็นเจ้าถูกแทนที่ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

ถ้าเจ้ายอมถอยทุกอย่างจะง่ายขึ้นสำหรับทุกคน”

คำพูดนั้นยังไม่ทันจบเสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากหน้าร้านชัดเจนและมั่นคง

ซ่งหรูเยว่หันไปมองและในวินาทีนั้นสีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปทันที ลู่เฉิงเยี่ยนยืนอยู่ตรงประตู

ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไรแต่สายตาคมของเขากำลังมองตรงมาที่นางอย่างเย็นชาเหมือนมองสิ่งที่ไม่ควรอยู่ในพื้นที่ของตน

ท่านแม่ทัพเดินเข้ามาช้าๆจนหยุดยืนข้างซ่งอันหนิงเพียงแค่นั้นบรรยากาศทั้งร้านก็เปลี่ยนไปทันที

“เจ้าพูดจบหรือยัง” น้ำเสียงเรียบแต่กดหนักจนคนฟังเงียบลงโดยไม่รู้ตัว

ซ่งหรูเยว่รีบปรับสีหน้า

“ท่านแม่ทัพ ข้าแค่…”

“ข้าไม่สนว่าเจ้าจะคิดอะไร” ลู่เฉิงเยี่ยนตัดบททันทีแววตาคมมองตรง “ข้าสนแค่ว่าฮูหยินของข้าคือคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่คนที่เจ้าจะมาชี้ให้ข้าเปลี่ยนได้”

ความเงียบกลับมาอีกครั้งแต่ครั้งนี้มันหนักกว่าเดิม ซ่งอันหนิงยืนอยู่ข้างเขามองแผ่นหลังของชายที่ไม่เคยเปิดช่องให้ใครมาทำร้ายนาง แม้จะเป็นคนในครอบครัวของนางเองก็ตาม