LOGINShare
ตอนที่1-7
publish date:
2026-10-13 21:08:05“ฉันรู้ตัวดีว่ากำลังทำอะไรอยู่”
“ตอนอยู่เมืองนอกแกก็ใช้เงินแบบนี้ใช่ไหม”
“ใช่” ญานิศาตอบโดยที่ยังก้มอ่านข้อมูลรถในมืออยู่
“โชคดีแค่ไหนที่แกใช้ชีวิตแบบนั้นจนเรียนจบมาได้ ถ้าเป็นฉันมีหวังโดนพ่อตัดบัตรตัดค่าใช้จ่ายไปนานแล้ว”
“ฉันบอกแล้วไงว่ายิ่งมีคนหาเงินให้ใช้ เราก็ควรจะต้องใช้ ถ้าไม่ใช้มีหวังคนหาได้เสียน้ำใจแย่” เธอแค่นหัวเราะมุมปาก
“ขี้เกียจจะเถียงด้วยละ อ่ะ! ถึงบ้านแกแล้ว” ดารินทร์ชะลอความเร็วลงพร้อมกับรอให้คนมาเปิดประตูให้ ก่อนจะขับเข้ามาจอดยังหน้าบ้านหรูหลังใหญ่ที่จะพูดว่าคฤหาสน์ก็คงจะไม่ผิด
“เดี๋ยวฉันช่วยขนของเข้าบ้าน”
“ไม่ต้องเลยรินทร์ แค่ช่วยเปิดหลังรถก็พอ ที่เหลือเดี๋ยวให้เด็ก ๆ ในบ้านยกเข้าไป” ญานิศาเอ่ย
รอไม่นานหญิงสาวที่อายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับญานิศาก็เดินออกมา ก่อนจะทำหน้าฉงนแล้วเอ่ยถาม “มาหาใครคะ”
ญานิศาขมวดคิ้วแทบจะทันทีที่ได้ยินคำถามของเจ้าหล่อน จ้องมองอีกฝ่ายด้วยแววตาไม่พอใจก่อนจะเอ่ยเสียงแข็ง “ทำไมต้องมาหาใครก็ในเมื่อนี่มันบ้านฉัน”
คนที่ถามก่อนหน้ายืนนิ่ง หรี่ตามองญานิศาอย่างครุ่นคิดเพราะไม่เคยเห็นเธอมาก่อน
“คุณหนูมิ้งค์!” เสียงร้องดีใจของแม่บ้านคนเก่าคนแก่นามว่าป้ามอญดังมาแต่ไกล และนั่นทำให้ญานิศาที่สายตาฉายแววแห่งความไม่พอใจก่อนหน้าฉีกยิ้มออกมาได้
“คิดถึงป้ามอญจังเลยค่ะ” หญิงสาวอ้าแขนโผเข้ากอดหญิงสูงวัยที่เลี้ยงเธอมาตั้งแต่เด็ก
“โถ..คุณหนูของป้า ไม่เจอกันตั้งหลายปีโตเป็นสาวเต็มตัวแล้ว รู้ไหมคะว่าป้าคิดถึงคุณหนูขนาดไหน คิดว่าจะไม่ได้เห็นหน้าอีกแล้ว ป้ากลัวคุณหนูจะไม่กลับมาที่นี่อีก”
“กลับสิคะ ยังไงมิ้งค์ก็ต้องกลับมา” ก็นี่มันบ้านของเธอ ทำไมเธอต้องเป็นฝ่ายหนี และที่สำคัญมันถึงเวลาแล้วที่เธอจะมากลับมาทวงทุกอย่างคืน
“คนรับใช้คนใหม่เหรอคะ” คนที่ยังอยู่ในอ้อมกอดของป้ามอญปรายตามองหญิงสาวที่ยังยืนอยู่ ซึ่งจะว่าไปแล้วเจ้าหล่อนก็หน้าตาดีไม่เบา
“คนของคุณเติมค่ะ ชื่อนภาทิพย์หรือเรียกว่าฟ้าก็ได้ เข้ามาอยู่ที่นี่ร่วมปีแล้ว” ป้ามอญตอบพร้อมกับเอ่ยบอกอีกฝ่าย “ฟ้า!นี่คุณมิ้งค์หรือคุณญานิศา ลูกสาวคนเดียวของคุณธวัช”
นภาทิพย์มองญานิศาอยู่ชั่วครู่ก่อนจะยกมือไหว้ “สวัสดีค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ ที่ก่อนหน้านี้ฟ้าเสียมารยาท”
ญานิศาตีหน้านิ่งไม่คิดจะยกมือขึ้นรับไหว้ ยิ่งรู้ว่าเป็นคนของเติมตระกูลเธอยิ่งไม่อยากญาติดีด้วย
“เข้าข้างในกันดีกว่าค่ะป้า กลับมาเหนื่อย ๆ อยากพักแล้ว” เธอเอ่ยบอกป้ามอญ
“งั้นฉันกลับก่อนนะ มีอะไรก็โทรหาละกัน” ดารินทร์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยแทรกขึ้น
“ไม่เข้าบ้านก่อนเหรอ กินน้ำเย็น ๆ สักแก้วก่อนสิ”
“ไว้คราวหน้านะ วันนี้ฉันตะลอนกับแกทั้งวันจนเหนื่อยแล้ว” พูดจบก็ยกมือไหว้ลาป้ามอญ หญิงสูงวัยเองก็รับไหว้ด้วยรอยยิ้ม เพราะรู้จักและคุ้นเคยกันดีมาตั้งแต่อีกฝ่ายยังเด็ก ๆ
“ยกของเข้าไปเก็บให้เรียบร้อยล่ะ”ญานิศาหันมาสั่งนภาทิพย์ที่ยังยืนอยู่
“ให้เอาไปไว้ห้องไหนคะ” อีกฝ่ายเอ่ยถาม
“ห้องใหญ่ตรงข้ามกับห้องคุณเติม” ป้ามอญตอบ และนั่นทำให้นภาทิพย์ถึงกับยืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับ
“ป้าให้คนขึ้นไปทำความสะอาดไว้ให้ตั้งแต่ตอนบ่าย ๆ แล้วค่ะ ฟ้ามันไปตลาดเพิ่งจะกลับเข้ามา มันเลยไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร”
“แล้วป้ารู้ได้ยังไงคะว่ามิ้งค์จะกลับวันนี้ ถึงให้คนขึ้นไปทำความสะอาดห้องให้” จำได้ว่าเรื่องที่เธอจะกลับเมืองไทยเธอบอกแค่ดารินทร์คนเดียว ขนาดคุณยายพลับพลึงเธอยังไม่บอกเลย
“คุณเติมโทรมาบอกป้าค่ะ ว่าให้ทำความสะอาดห้องไว้รอคุณมิ้งค์ ป้าเลยให้ฟ้าไปตลาดเพื่อที่เย็นนี้จะได้ทำอาหารของโปรดของคุณมิ้งค์ไงคะ”
“ค่ะ” ร่างบางพยักหน้ารับรู้ ไม่ใช่แค่เธอสินะที่เห็นเขา เพราะเขาเองก็คงเห็นเธอที่ร้านอาหารของเจ้หนิงเช่นเดียวกัน
Latest chapter
รู้ว่าร้ายแต่ใจก็รัก ตอนพิเศษ2-3
“โอ๊ย! มันจะหวานกันเกินไปแล้วครับไอ้คุณเติม แก่จนลูกจะบวชได้อยู่แล้วเพลา ๆ ลงบ้าง ความหวานน่ะ” รณภพที่เดินเข้าประตูมาเอ่ยทักขึ้น ในวงแขนยังมียายหนูชิดจันทร์วัยสี่ขวบผู้เป็นบุตรสาวเกาะอยู่“มึงลูกสองแล้วความหวานก็อาจจะลดลง แต่กูเพิ่งลูกคนเดียวยังหวานได้อยู่ นี่ก็ว่าจะทำน้องให้เจ้าต่อมันสักคนเหมือนกัน”“ลุงเติมขา อุ้มหนูหน่อยค่า” เด็กหญิงชิดจันทร์หันไปอ้อน กางแขนออกกว้างรอให้อีกฝ่ายรับไป“เด็กคนนี้นี่ขี้อ้อนดีแท้ จะให้ลุงหลงไปถึงไหนฮึ?” ว่าพลางรับมาอุ้มต่อ ไม่ลืมหอมแก้มยุ้ย ๆ สองข้างนั่น“พี่ต่อไปไหนแล้วคะ ทำไมหนูจันทร์ไม่เห็นพี่ต่อ”“พี่เขาอาบน้ำอยู่ข้างบน เดี๋ยวก็ลงมาค่ะ” ญานิศาเอ่ยตอบ“พี่มิ้งค์ทำกับข้าวเสร็จหรือยังคะ มีอะไรให้ฟ้าช่วยหรือเปล่า”“ทำเสร็จแล้วจ้ะ เหลือแค่ตั้งโต๊ะ ฟ้ามาช่วยพี่ยกพวกของว่างมาให้เด็ก ๆ กับเหล่าคุณพ่อทานเล่นกันก่อนดีกว่า” ญานิศาเดินนำนภาทิพย์เข้าไปทางห้องครัว“แล้วนั่นตะกร้าอะไรล่ะ” เติมตระกูลหันไปถามเด็กชายก้องภพ บุตรชายคนโตของรณภพที่ถือตะกร้าพะรุงพะรังในมือ“ตะกร้าของเล่นของหนูจันทร์ครับลุงเติม” เด็กชายตอบด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย“จะไม่ให้เอามาก็ไม่ยอมว่ะ ร้อง
รู้ว่าร้ายแต่ใจก็รัก ตอนพิเศษ2-2
“ขอบคุณนะครับที่มีลูกน่ารัก ๆ ให้พี่ พี่สัญญาว่าจะดูแลมิ้งค์และลูกให้ดีที่สุด” ร่างสูงจรดจมูกลงบนขมับหญิงสาวเบา ๆ แล้วก้มลงไปหอมแก้มยุ้ยของบุตรชายอย่างทนุถนอมภาพที่ปรากฏตรงหน้าต่างเรียกรอยยิ้มและความสุขให้แก่ผู้ที่อยู่ในห้องไปตาม ๆ กัน โดยเฉพาะนิลยาที่ดีใจกับความสุขของลูกชายจนกลั้นน้ำตาเอาไว้แทบไม่อยู่“น่ารักน่าชังจริง ๆ เหลนทวด” คุณย่านงนุชที่ยืนยิ้มกับภาพตรงหน้าเอ่ยขึ้น พร้อมกับเดินเข้าไปดูทารกตัวน้อยผู้เป็นสายเลือดสืบสกุลชัชวาลเดชด้วยความเอ็นดู“รับขวัญเหลนเท่าไหร่ดีครับคุณทวด” เติมตระกูลเอ่ยเย้าผู้เป็นย่า“ให้ทั้งหมดที่ย่ามี ย่าจะเขียนพินัยกรรมยกทรัพย์สินทั้งหมดที่มีให้กับต่อตระการ”“ได้ไงครับคุณย่า แล้วผมล่ะ ผมไม่ได้อะไรเลยหรือไงผมเป็นหลานคุณย่านะ” ร่างสูงโวยวายขึ้น“ไม่ให้หรอก ฉันจะยกให้เหลนฉัน เผื่อวันหนึ่งโดนแกตัดหางปล่อยวัด เหลนฉันจะได้มีสมบัติติดตัว”“ไม่ทันไรก็ได้กลิ่นหัวเน่าซะแล้ว” รณภพเอ่ยเสริมต่างเรียกเสียงหัวเราะให้ดังลั่นห้อง บรรยากาศในห้องคลอดอบอวลไปด้วยความรักและความเข้าใจ เติมตระกูลนึกขอบคุณตัวเองเหลือเกินที่อดทนจนผ่านอุปสรรคทุกอย่างมาได้ จนถึงวันที่เฝ้ารอคอย วันท
รู้ว่าร้ายแต่ใจก็รัก ตอนพิเศษ2-1
“ตาเติม! เหลนทวดเป็นยังไงบ้าง แข็งแรงดีไหม” คุณย่านงค์นุชที่รอลุ้นอยู่หน้าห้องคลอดเอ่ยถามขึ้นทันทีที่เห็นหลานชายเดินออกมา“ตาหนูแข็งแรงดีครับคุณย่า ร้องลั่นห้องคลอดเลย ที่สำคัญหน้าเหมือนมิ้งค์มาก” ตอบด้วยรอยยิ้มแววตาเต็มไปด้วยความสุข เมื่อคิดไปถึงเด็กชายตัวขาวอมชมพูที่ตนเพิ่งจะได้พบหน้าไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน“โบราณท่านว่าเด็กผู้ชายหน้าเหมือนแม่จะวาสนาดี” คุณย่าทวดที่เห่อเหลนเอ่ยอย่างชอบใจ“ค่อยโล่งใจหน่อยที่หน้าเหมือนน้องมิ้งค์ ถ้าหน้าเหมือนมึงนี่คิดหนักเลย” รณภพที่ยืนรอลุ้นอยู่เหมือนกันแซว“เออ คอยลุ้นของมึงเหอะว่าหน้าจะเหมือนฟ้าหรือเปล่า แต่ถ้าเหมือนฟ้าแล้วปากน่าล่อบาทาเหมือนมึงก็ไม่ไหวนะ” หันไปตอบกลับเพื่อนสนิทซึ่งกำลังโอบไหล่นภาทิพย์ที่กำลังตั้งท้องลูกชายอยู่เช่นกัน“แค่กูเป็นเพื่อนกับมึงก็น่าปวดหัวพอละ นี่ลูกเรายังจะต้องมาเป็นเพื่อนกันอีกเหรอ” เติมตระกูลส่ายหัวอย่างระอา“เสียดายเป็นผู้ชายทั้งคู่ ถ้าเป็นผู้หญิงย่าจะหมั้นหมายไว้ตั้งแต่เด็กเลย” คุณย่านงนุชเอ่ยขึ้นเสียงจริงจัง“งั้นคนต่อไปก็ได้ครับคุณย่า ผมว่าจะเอาผู้หญิงอีกสักคน” รณภพเออออตาม“ดี! รับปากย่าแล้วนะ ย่าอาจจะอยู่ไม่ทันเห
รู้ว่าร้ายแต่ใจก็รัก ตอนพิเศษ1-4
“ใครจะแต่งฟ้าผ่าแบบมึงล่ะ เจอกันปุ๊บหาฤกษ์แต่งงานปั๊บ”“ความต้องการของคุณย่ากู มีย่าดีก็มีชัยไปกว่าครึ่ง”“แต่ก็เอาเถอะ ถึงกูจะแต่งหลังมึงแต่กูต้องได้อุ้มลูกก่อนมึง” รณภพยักคิ้วหรี่ตาอย่างมาดมั่น“ฝันไปเถอะไอ้ภพ กว่ามึงจะแต่งก็หลังกู แถมตอนนี้มึงยังโดนน้านีคุมความประพฤติอยู่อีก ยังไงมึงก็ตามกูไม่ทันหรอก” ยกเอาปรานีมาอ้าง เพราะตอนนี้มารดาของนภาทิพย์ขอร้องไม่ให้ทั้งคู่ทำอะไรเกินเลยจนกว่าจะแต่งงาน เพื่อเป็นการลงโทษที่รณภพเอาเปรียบหญิงสาวตอนก่อนหน้านี้“ไอ้ขี้โม้!”“กูไม่ได้โม้ เผลอ ๆ ตอนนี้ลูกกูอาจจะกำลังดิ้นดุ๊กดิกอยู่ในท้องของมิ้งค์แล้วก็ได้ มึงยังไม่รู้สินะว่ากูเร่งมือทุกคืน”“พี่เติม!” ญานิศาตีเผี้ยะลงบนแขนของคนข้าง ๆ ด้วยความเขินอาย“นี่มึงล่วงเกินน้องมิ้งค์ก่อนแต่งงานเหรอ”“ไม่ได้ล่วงเกิน แต่เป็นความต้องการคุณย่า คุณย่าอยากอุ้มเหลนจนใจจะขาดแล้ว ไม่งั้นจะทุ่มสินสอดไม่อั้น หาฤกษ์แต่งที่เร็วที่สุด แถมจัดเตรียมสถานที่เองทั้งหมดแบบนี้เหรอ”“เออ... กูยอมใจย่ามึงแล้วว่ะ ใจร้อนยิ่งกว่าวัยรุ่นอย่างกูอีก”“พี่ภพไม่วัยรุ่นแล้วนะคะ อายุจะ40แล้ว” นภาทิพย์ที่นั่งฟังอยู่ข้าง ๆ มานานเอ่ยแซวขึ้น“โ
รู้ว่าร้ายแต่ใจก็รัก ตอนพิเศษ1-3
สองมือหนาดันขาเรียวให้แยกออกจากกันเปิดเปลือยให้เห็นกุหลาบงามที่กำลังบานล่อภมรหนุ่มอย่างเขาอยู่เนินสาวที่ปกคลุมด้วยเส้นไหมอ่อนนุ่มช่างเชิญชวนให้ก้มลงไปชิมยิ่งนัก และต่อให้กินบ่อยแค่ไหนเขาก็ไม่เคยนึกเบื่อฮึก! ญานิศาถึงกับผวามือโดนลิ้นร้อนแตะลงไปยังกุหลาบงาม ลิ้นร้ายไล่เลียชอนไชทุกซอกมุมลับ ดูดดึงเม็ดบัวและกลีบงามจนเธอต้องกัดปากแน่นด้วยความทรมานเมื่อเห็นว่ากุหลาบงามหลั่งน้ำหวานออกมามากพอร่างสูงก็ลุกยืนขึ้น ใช้มือจับแก่นกายที่ผงาดเต็มตัวถูไถกับร่องหลีบอย่างยั่วยวนอีกฝ่ายให้กระหายมากกว่าเดิม“รีบใส่เข้าสักทีสิคะ ทรมานจะแย่แล้ว” เสียงหวานที่เอ่ยเรียกร้องออกมาเต็มไปด้วยความรัญจวนเติมตระกูลไม่รอช้าสอดใส่แท่งร้อนเข้าไปในกุหลาบงามจนมิดลำ แล้วขยับโยกตามจังหวะครวญครางของอีกฝ่าย“มิ้งค์มีความสุขที่สุดเลยค่ะ มันเสียวมาก” ดวงตาที่มองมาพราวระยับจนคนมองแทบหลอมละลายยิ่งรู้ว่าเธอชอบและมีความสุขกับมัน เขายิ่งโหมกระหน่ำสะโพกระรัวเร็วขึ้นกว่าเดิม จนใบหน้าหวานเหย่เกแทบประคองสติไว้ไม่ได้อื้ม....เสียงครางหวานที่หลุดผ่านลำคอออกมาและแรงกระตุกเบา ๆ ของคนตัวเล็กทำให้รู้ว่าเธอเสร็จสมถึงที่หมายแล้ว ชายหนุ่มจึ
รู้ว่าร้ายแต่ใจก็รัก ตอนพิเศษ1-2
“แล้วรู้ไหมว่าแหวนวงนี้พี่ตั้งใจซื้อให้มิ้งค์แทนสร้อยคอเส้นนั้น บอกกับเจ้าของร้านว่าจะเอาไปขอแฟนแต่งงาน”“พี่เติมตั้งใจจะแต่งงานกับมิ้งค์ตั้งแต่ตอนนั้นเลยเหรอคะ?”“มิ้งค์บอกว่าไม่คิดมาก่อนว่าวันหนึ่งจะได้เป็นเจ้าสาวของพี่ใช่ไหม แต่พี่รู้ตัวมาตลอดเลยนะว่าเจ้าสาวของพี่ต้องเป็นมิ้งค์อย่างแน่นอน พี่รู้ใจตัวเองมานานแล้วว่าคิดยังไงกับมิ้งค์” แววตาที่ส่งมาให้หญิงสาวเต็มไปด้วยความรักร่างบางขวยเขินจนเผลอกัดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ โดยไม่รู้เลยว่ามันแสนเย้ายวนในสายตาของอีกฝ่ายแค่ไหน“ทานต่อดีกว่านะคะ” หยิบเอาจานสปาเก็ตตี้บนโต๊ะขึ้นมา แล้วใช้ส้อมพันเส้นสปาเก็ตตี้มาจ่อริมฝีปากหนาคนที่โดนป้อนส่ายหน้าเบา ๆ“ไม่รีบทานเดี๋ยวเย็นหมด”“ไม่เห็นเป็นไรเย็นก็เวฟใหม่สิ”“ทำไมพี่เติมไม่ทานต่อคะ หรือว่าจริง ๆ แล้วมันไม่อร่อย” น้ำเสียงที่ถามดูหงอยลง“พี่บอกแล้วไงว่าอร่อย เพียงแต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่พี่อยากทานสปาเก็ตตี้ มันมีอย่างอื่นที่พี่อยากทานมากกว่าครับ” เขากระซิบบอกเสียงพร่าแทบชิดใบหูร่างบางหน้าขึ้นสีเปร่งปรั่งไม่ต่างจากลูกตำลึงสุก เพราะรู้ทันว่าตอนนี้เติมตระกูลอยากทานอะไร“เรายังไม่เคยลองบนโต๊ะอาหารเลยใช
You May Also Like
บ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ
เด็กลำดับที่สิบหก451.4K viewsบังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น116.2K viewsรวมเรื่องแซ่บ (1) NC20+
Beefy Cat73.1K viewsยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก76.7K viewsOops! รักครั้งนี้แม่ให้มา
Claris33 viewsสลับชะตา บุปผาคู่
ศรีอักษรรินทร์7 viewsเธอคือรักครั้งสุดท้าย
เขียว_หวาน28 viewsอย่าเกลียดหนู
ผัดบวบ84 views
