2

“เราเดินมาตั้งไกล กลับไปก็เสียเวลาอีก รีบไปเถอะฝนกำลังจะตก” ชายหนุ่มคว้าแขนหญิงสาววิ่งไปได้ไม่นานสายฝนก็โหมกระหน่ำตกลงอย่างหนัก ทำเอาทั้งคู่เปียกโชกไปทั้งตัว กว่าจะหาโรงแรมพักได้ใช้เวลาเกือบชั่วโมง ซ้ำร้ายห้องพักเหลือเพียงห้องเดียว

“เอาไงดีล่ะคุณ ห้องเดียวด้วย”

“อย่าเรื่องมากน่า ดีกว่าไม่มีห้องพัก ไปเถอะหนาวจะตายอยู่แล้ว” อชิรวิชญ์เดินตามพนักงานโรงแรมไปยังห้องพัก ก่อนจะส่งธนบัตรจำนวนหนึ่งให้แก่พนักงานเป็นค่าตอบแทน

“เธอเข้าไปอาบน้ำก่อนเถอะ”

“แต่ฉันไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนนะคุณ”

“ไม่มีก็แก้ผ้าเอาสิ ง่ายจะตาย” เขาพูดด้วยความโมโห

ปุณณดาสะบัดหน้าหนี ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเขาให้เสียเวลา จึงเดินเลี่ยงไปที่ตู้เสื้อผ้าภายในห้องพัก ซึ่งพบชุดคลุมอาบน้ำแขวนอยู่ เธอจึงคว้ามันถือติดมือหายเข้าไปในห้องน้ำเกือบยี่สิบนาที ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าเดินออกมา พบว่าอชิรวิชญ์กำลังนั่งดูทีวีอยู่

“ไปอาบน้ำสิคุณ”

“อืม” อชิรวิชญ์ขานรับคำสั้นๆ ก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ

“จะนอนตรงไหนดี โซฟาหรือเตียง” หญิงสาวครุ่นคิดมองสลับกันไปมา “เตียงดีกว่า หวังว่าคุณอชิจะเป็นสุภาพบุรุษพอนะ” คิดได้ดังนั้นก็ทรุดตัวลงบนเตียงนอน

เพียงไม่ถึงสิบนาทีอชิรวิชญ์เดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพล่อแหลม ปมผ้าขนหนูหมิ่นเหม่เหมือนกำลังจะหลุดเสียให้ได้ ปุณณดาถึงกับเบือนหน้าหนีด้วยใบหน้าแดงก่ำใจสั่นไหว

“ทำอย่างกับไม่เคยเห็น” ชายหนุ่มกระตุกยิ้มเหยียดกับท่าทางไร้เดียงสาของหญิงสาว ก่อนเดินไปหยิบเบียร์ออกมาจากตู้เย็น

“ก็ฉันไม่เคยนี่” ใช่ เธอไม่เคยอยู่เพียงลำพังกับเพศตรงข้ามมาก่อน จะมีก็เพียงบิดาผู้ให้กำเนิดเท่านั้น

 “ฉันควรเชื่องั้นหรือ” เขาเอ่ยขณะหันไปสบสายตากับร่างบาง ที่นอนห่มผ้าห่มบนเตียงนอนอย่างสบายอารมณ์

“ก็ตามใจ คุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็เรื่องของคุณ” หญิงสาวพลิกตัวหันหลังให้อีกฝ่ายเพื่อตัดปัญหา พยายามข่มตาให้หลับแต่นอนเท่าไหร่ก็ไม่สามารถหลับลงได้ จนกระทั่งเตียงอีกฝั่งยวบลง เธอจึงรีบกระเด้งตัวลุกขึ้นพร้อมหวีดร้องเมื่อเห็นเขาในสภาพเปลือยกาย

“คนทุเรศ” หญิงสาวยกมือขึ้นปิดตา โดยไม่รู้ว่าการที่เธอลนลานลุกขึ้นนั่งจนไม่ทันระวัง ทำให้ปมชุดคลุมที่สวมใส่อยู่หลุดลุ่ยเผยทรวงอกอิ่มปรากฏแก่สายตาของอชิรวิชญ์โดยไม่ได้ตั้งใจ

“ยั่วเหรอ”

“ยั่วอะไร ใครยั่ว” หญิงสาวเอ่ยถาม ขณะที่ยังปิดตาอยู่เพราะไม่อยากเห็นภาพอุจาดตา

“เธอไง” ชายหนุ่มกระชากร่างบางเข้าหาลำตัว จนเธอเซถลาร่างเกยอยู่บนตักของเขา

“คุณอชิ ทำบ้าอะไร” หญิงสาวลนลานรีบพาตัวลงมาจากตักแกร่ง แต่กลับถูกอีกฝ่ายกักร่างไว้ไม่ให้ขยับ

“ฉันทำอะไร เธอต่างหากที่ทำฉัน หยุดดิ้น” ชายหนุ่มกระซิบเสียงเครียด ขืนเธอยังดิ้นไม่หยุดแบบนี้ เขาคงได้จับร่างบางกดลงกับเตียงนอนแน่

“ก็ปล่อยฉันก่อน” เธอกระซิบเสียงอ่อยๆ เมื่อรู้สึกเหมือนมีอะไรมาดันที่สะโพก

“อืม...ไม่ปล่อย”

อชิรวิชญ์ขบเม้มที่ซอกคอขาวพร้อมกับสอดฝ่ามือใหญ่เข้าไปในเสื้อคลุมอาบน้ำ เพื่อลูบไล้ทั่วเนินอกอิ่มแล้วบีบคลึงไปมา โดยไม่สนใจอาการขัดขืนของอีกฝ่าย ก่อนกดร่างเธอจมลงกับเตียงนอน

“เรามาสนุกกันเถอะ”

“ไหนคุณเกลียด ขยะแขยงฉันไง” เธอพยายามหาข้ออ้างเพื่อเอาตัวรอด

“เก็บไว้ก่อน เพราะตอนนี้อารมณ์ฉันมันเตลิดจนกู่ไม่กลับแล้ว หากคืนนี้ไม่ได้ปลดปล่อยคงนอนไม่หลับ”

“เครื่องป้องกันก็ไม่มี คุณกล้านอนกับผู้หญิงสกปรกอย่างฉันหรือ” ปุณณดายังหาเหตุผลให้อีกฝ่ายหยุดการกระทำดังกล่าว

“ครั้งเดียวคงไม่ติดโรคหรอก” อชิรวิชญ์หลงลืมสิ่งที่ตนได้ลั่นวาจาว่าจะไม่แตะต้องปุณณดาอย่างเด็ดขาด แต่ในเวลานี้กลับต้องกลืนน้ำลายตัวเอง เพียงเพราะอยากจะฝังร่างลงไปในเนื้อนุ่ม

“แต่ฉันไม่”

“เธออยากได้ฉันไม่ใช่หรือ จัดการฉันสิ” ชายหนุ่มล้มตัวนอนลงหวังให้หญิงสาวเป็นคนเริ่มก่อน ปุณณดาจึงใช้โอกาสนี้ลุกขึ้นหนีแต่กลับถูกเขาตะครุบร่าง จนชุดคลุมอาบน้ำหลุดลุ่ยเป็นภาพที่เย้ายวน ปลุกอารมณ์ดิบเถื่อนในกายของอชิรวิชญ์ให้ลุกซู่

“สวยมากดา” เขารวบข้อมือเรียวขึ้นเหนือศีรษะก่อนจะพรมจูบไปทั่วใบหน้าจวบถึงริมฝีปากนุ่ม แล้วค่อยๆ ขบเม้มริมฝีปากบนล่างเพื่อหมายจะสอดแทรกปลายลิ้นร้อนเข้าไป หญิงสาวรีบเบือนหน้าหนีจนใบหน้าคมตกลงมาที่ซอกคอขาวแทน ชายหนุ่มจึงเปลี่ยนเป็นขบเม้มลงไปเพื่อตีตราประทับ ขณะส่วนล่างพยายามถูไถปลุกเร้าอารมณ์ให้อีกฝ่ายมีอารมณ์ร่วมไปกับเขาด้วย

“อย่าค่ะคุณอชิ ฉันไม่ต้องการ”

“เธอต้องการมัน ฉันรู้” เขายังมั่นใจว่าอีกฝ่ายต้องการมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับตน

“อย่าปากแข็งปฏิเสธเลยน่า”

“ฉันไม่อุ๊บ...”

ปุณณดาพูดไม่ทันจบประโยค  อชิรวิชญ์ก็ใช้โอกาสนี้สอดปลายลิ้นอุ่นเข้าไปเกี่ยวตวัดรอบๆ ปลายลิ้นนุ่ม ด้วยความช่ำชองมากด้วยประสบการณ์ ใช้เวลาล่อหลอกอยู่เพียงไม่ถึงนาที ทำเอาหญิงสาวเผลอตวัดลิ้นตอบโต้อย่างไม่ประสา แต่กลับสร้างความพึงพอใจแก่ชายหนุ่มอยู่ไม่น้อย มือใหญ่ที่กุมข้อมือเรียวเริ่มคลายออกแล้วเลื่อนลงมาบริเวณทรวงอกอิ่ม บีบคลึงลงไป

“อืม...” เสียงหวานเผลอครางออกมาเบาๆ อย่างลืมตัว

“หวาน” เขากระซิบบอกก่อนจะใช้ปลายลิ้นที่อุ่นชื้นโลมเลียยอดปลายถันสีหวานสลับกันไปมา สร้างความวาบหวามแก่หญิงสาวอยู่ไม่น้อย พร้อมกับมึนงงกับความต้องการของตนเอง ทำไมถึงชอบในสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังทำกับตนนัก ทั้งที่เป็นเรื่องที่น่าอายยิ่งนัก

“คุณอชิ...” เสียงหวานขาดห้วงพยายามผลักไสศีรษะทุยออกไปแต่ร่างกายกลับทรยศ ด้วยวัยที่ยังอ่อนประสบการณ์กลับเผลอใจให้อีกฝ่ายอย่างลืมตัว

กระทั่งเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ดึงสติของทั้งคู่กลับคืนมา อชิรวิชญ์ซึ่งเป็นเจ้าของเสียงโทรศัพท์ผละร่างคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันกายก่อนจะไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับ

“ครับลิสา” เพียงได้ยินชื่อผู้หญิงออกมาจากริมฝีปากอุ่น ทำเอาปุณณดาชะงักงันราวกับถูกสาป ก่อนเสียงพูดคุยจะหายไป เพราะอชิรวิชญ์เดินเลี่ยงไปที่ระเบียงห้อง