3

ปุณณดาจัดการผูกปมเสื้อคลุมอย่างมิดชิดก่อนจะย้ายตัวเองไปนอนยังที่โซฟา เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องน่าอายขึ้นอีกพร้อมกับคอยฟังเสียงว่าเมื่อไหร่อชิรวิชญ์จะกลับมา แต่นานนับชั่วโมงก่อนจะเผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

หญิงสาวสะดุ้งตื่นขึ้นมาในช่วงสาย พบว่าตนนอนอยู่บนเตียงเพียงลำพัง ก่อนจะรีบสำรวจตัวเอง พบว่าตนยังอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำอย่างรัดกุม จึงพรูลมหายใจอย่างโล่งอก

“เกือบไปแล้วสินะเมื่อคืน” เธอพึมพำกับตัวเอง แล้วนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ค่ำคืนที่ผ่านมา เท่านั้นใบหน้าถึงกับแดงก่ำ ที่ตนเกือบปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้อชิรวิชญ์เชยชมฟรีๆ แต่ความคิดที่ฟุ้งซ่านพลันสะดุดลง เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู เธอรีบลุกขึ้นไปดูช่องเล็กหน้าประตู พอเห็นเป็นพนักงานหญิงของโรงแรมจึงเปิดประตูออกไป

“มีอะไรคะ”

“สามีคุณผู้หญิง ให้นำเสื้อผ้ามาให้ค่ะ” พนักงานสาวยื่นถุงกระดาษมาให้แก่แขกสาว

“เขาไม่ใช่...” หญิงสาวไม่ทันปฏิเสธ พนักงานสาวก็พูดจ้อรายงานต่อ

“สามีคุณฝากบอกว่าจะออกไปซ่อมรถ หากคุณผู้หญิงหิว ก็ให้กินไปก่อนค่ะ”

“ค่ะ ขอบคุณมาก”

“จะรับอาหารเช้าเลยไหมคะ”

“ขอกาแฟกับขนมปังพอค่ะ” ปุณณดาบอกเพียงเท่านั้นก็กลับเข้าไปในห้องเพื่ออาบน้ำแต่งตัว และอดขอบคุณอชิรวิชญ์ไม่ได้ ที่อุตส่าห์มีน้ำใจช่วยจัดการหาเสื้อผ้ามาให้ใส่ แถมยังใส่ได้พอดีตัวอีกด้วย

หญิงสาวนั่งจิบกาแฟระหว่างรออชิรวิชญ์กลับมาที่ห้องพัก ขณะรอหทัยทิพย์ก็โทรศัพท์เข้ามา เพื่อสอบถามความคืบหน้าของปุณณดากับอชิรวิชญ์ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นค่ะ”

“ร้อยทั้งร้อยฉันไม่เชื่อแกหรอก ผู้หญิงกับผู้ชายอยู่ด้วยกันสองคนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ยังไง”

“นี่แม่อยากให้ดาเสียตัวให้คุณอชิจริงๆ เหรอ” ปุณณดาถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

“ใช่น่ะสิ ถ้าแกกับคุณอชิลงเอยกันได้ เราก็จะสบายกันทั้งชาติ”

“ทุกวันนี้เราก็มีกินมีใช้ อยู่กันอย่างสุขสบายแล้วนะแม่”

“แกอย่าลืมสิ เรายังมีหนี้ที่พ่อแกสร้างไว้ ทิ้งให้เราต้องรับผิดชอบ”

“เราต้องหาทางออกเรื่องนี้ได้” ทุกปัญหาต้องมีทางแก้ ปุณณดาเชื่อเช่นนั้น

“มันมีทางออก ทางเดียวเท่านั้น แกอย่าโง่เหมือนพ่อแกได้ไหม โอกาสอยู่ตรงหน้าแทนที่จะรีบจัดการ”  หทัยทิพย์บอกอย่างไม่สบอารมณ์ ที่บุตรสาวทำแผนที่วางไว้พังไม่เป็นท่า

“แม่”  ปุณณดาไม่คิดเลยว่า มารดาจะให้ตนจับอชิรวิชญ์จริงๆ อย่างที่อีกฝ่ายกล่าวหา

“ไม่ต้องมาเรียกฉัน แกมันไม่ได้เรื่อง ไปทำยังไงก็ได้ให้คุณอชิเป็นของแก”

“ไม่ค่ะ ดาไม่ทำ” ปุณณดาตัดสายทิ้ง รู้ว่ากลับไปคราวนี้คงโดนมารดาทำโทษอยู่ไม่น้อย แต่เธอจะไม่ยอมให้มารดาบงการชีวิตอีกอย่างเด็ดขาด

“เรียบร้อยแล้วใช่ไหม” เสียงที่เอ่ยดังขึ้นจากด้าน หลังทำเอาหญิงสาวสะดุ้งตกใจ แทบทำโทรศัพท์มือถือร่วงจากมือ

“คุณเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

“ทำไม? มีอะไร” อีกฝ่ายขมวดคิ้วเชิงถาม

“เปล่าค่ะ ฉันแค่ตกใจ รถซ่อมเสร็จเรียบร้อยแล้วใช่ไหมคะ”

“อืม...เสร็จแล้วจอดที่ลานจอดรถด้านล่าง รีบเก็บของกันเถอะจะได้กลับกรุงเทพฯ”

“ค่ะ” ปุณณดาเก็บเสื้อผ้าของตนและอชิรวิชญ์ที่เปียกฝนเมื่อคืนนำใส่ถุงรวมกัน ก่อนเดินตามเขาลงมายังลานจอดรถ

“เรื่องงานบริษัทถ้าคุณไม่สะดวกใจให้ฉันไปทำด้วย ก็ไม่ต้องฝืนใจหรอกค่ะ” หญิงสาวคิดทบทวนมาตลอดทาง อยู่ห่างๆ อชิรวิชญ์เสีย มารดาจะได้เลิกบีบบังคับให้เธอทำเรื่องน่าอดสู

“ทำไมล่ะ หรือเธอมีงานทำที่ดีกว่าบริษัทฉัน” ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างแปลกใจ

“ไม่ค่ะ เพียงแต่ฉันไม่อยากให้คุณต้องฝืนใจทำงานร่วมกับคนที่ไม่ชอบหน้า”

“ฉันจะลำบากใจหรือไม่ไม่สำคัญ ถึงยังไงฉันก็ไม่สามารถคัดค้านความต้องการของคุณพ่อได้หรอก”

“เดี๋ยวฉันจะพูดกับคุณพ่อของคุณให้เอง”

“ไม่ต้องหรอก ตั้งแต่เธอเข้ามาเป็นเลขาฯ เธอก็ช่วยงานฉันได้เยอะเลยทีเดียว ฉันขี้เกียจหาเลขาฯ คนใหม่ด้วย” เขายอมรับว่าปุณณดาเก่ง ทั้งที่เพิ่งเรียนจบมา สอนงานเพียงครั้งเดียวก็เรียนรู้ได้ไวราวกับคนมีประสบการณ์มาแล้ว ข้อนี้เขายอมจำนน

            เมื่อรถเคลื่อนเข้ามาจอดภายในบริเวณคฤหาสน์หรู ปุณณดาก็แทบไม่อยากก้าวเท้าลงจากรถ เพราะเชื่อว่าทันทีที่ปรากฏตัว เธอต้องถูกมารดาลากตัวไปคุยด้วยอย่างแน่นอน เผลอๆ อาจจะต้องเจ็บปวดเป็นของแถม

“เป็นอะไร เงียบๆ มาตลอดทาง หรือยังคิดถึงเรื่องเมื่อคืน” อชิรวิชญ์เอ่ยพลางกระตุกยิ้ม

“ไม่ค่ะ ฉันลืมมันไปหมดแล้ว” ตั้งแต่มีเรื่องมารดามากวนใจ ปุณณดาแทบลืมเรื่องอันน่าอับอายไปหมดสิ้น

“งั้นเหรอ” น้ำเสียงบ่งบอกว่าไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ ก่อนจะเหลือบเห็นหทัยทิพย์ลับๆ ล่อๆ “แล้วจะบอกแม่เธอหรือเปล่า ว่าเมื่อคืนเราเกือบจะ...”

“มันไม่มีอะไรทั้งนั้น” ปุณณดารีบเปิดประตูลงจากรถทันที ก่อนจะชะงักเมื่อมารดาโผล่มายืนอยู่เบื้องหน้า

“แม่...”

“มานี่ยายดา” หทัยทิพย์ลากแขนบุตรสาวขึ้นไปยังห้องนอนทันที

“มีอะไรคะ ทำไมต้องลากดามาแบบนี้ด้วย”

“ยังมาตีหน้าซื่อ ฉันสั่งให้แกทำอะไร”

“แม่ ดากับคุณอชิเราเป็นพี่น้องกันนะคะ”

“พี่น้องร่วมโลกน่ะสิ”

“ดาไม่เข้าใจ แม่จะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร...แม่ก็รู้นี่ว่าคุณอชิมีว่าที่คู่หมั้นอยู่แล้ว และอีกสองเดือนคุณอลิสาก็จะกลับมาแล้วด้วย แม่จะให้ดาหน้าด้านไปแย่งเขามาน่ะหรือ ดาทำไม่ได้หรอก” หัวเด็ดตีนขาดอย่างไรเธอก็จะไม่ทำเด็ดขาด

“แต่แกต้องทำยายดา และอีกอย่างก็แค่ผู้ใหญ่เขาคุยกันเล่นๆ ที่สำคัญเขาก็ตายไปแล้ว”

ฉัตรแก้วกับปรางวลัยซึ่งเป็นเพื่อนรักกันมานาน ทั้งคู่ได้พูดคุยตกลงกันไว้ว่า เมื่อบุตรชายบุตรสาวทั้งสองโตขึ้นก็จะให้ทั้งคู่ได้หมั้นหมายกัน แต่นางไม่มีทางให้ทั้งสองได้สมหวังหรอก  อย่างไรอชิรวิชญ์ก็จะต้องแต่งงานกับปุณณดาเท่านั้น ทรัพย์สมบัติทุกอย่างของตระกูลต้องตกเป็นของตน

“ทำไมแม่ต้องทำแบบนี้ด้วย ดาไม่เข้าใจ”