บทที่ 3 ค่าตัว

"กล้าไล่ฉันเหรอ?" วอนแหงนหน้าขึ้นมาเพื่อจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้ม มือหนาเชยคางมนให้หันกลับมาสบตา

"ฉันเกลียดคุณ เกลียด! ไม่เคยเกลียดใครมากเท่าคุณมาก่อนในชีวิต! ถอยออกไปแล้วก็อย่ามายุ่งกับชีวิตของฉันอีก ฉันไม่ฝึกงานแล้ว และฉันก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น!" 

วอนไม่ได้โต้ตอบอะไร เขาแสดงสีหน้าเมินเฉยต่อคำพูดของเธอผิดจากที่เขาครวญครางตอนร่วมรักกับเธอโดยสิ้นเชิง

"ก็ตามใจเธอ แต่ถ้าคลิปเสียงของฉันหลุดออกไป คลิปเรามีเซ็กซ์กันก็จะหลุดออกไปเหมือนกัน" 

วอนถอดแก่นกายของตนเองออก และเดินไปหยิบกล้องบันทึกที่ซ่อนไว้อยู่ตรงเสาปลายเตียงนอนขึ้นมา มีอาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอไม่คิดว่าธาตุแท้ของวอนจะเลวร้ายและเห็นแก่ตัวถึงขนาดนี้

"คุณตั้งกล้องถ่ายคลิปฉันอย่างนั้นเหรอ?"

"ฉันทำแบบนี้เสมอ เพื่อป้องกันพวกผู้หญิงที่เห็นแก่เงิน" เขาดึงถุงยางอนามัยออก ก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อของตนเองและเดินเข้าไปชำระล้างร่างกายในห้องน้ำ มีอาทำอะไรไม่ถูก จึงร้องห่มร้องไห้อยู่บนเตียงเพราะความเจ็บใจ

หลายนาทีต่อมา วอนเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับกล้องที่เขาถือเข้าไปด้วย ชายหนุ่มแต่งตัวเรียบร้อย และล้วงเอากระเป๋าเงินออกมาจากกระเป๋ากางเกง จากนั้นจึงหยิบธนบัตรออกมาหลายสิบใบ

"ค่าตัวเธอ" เขาวางธนบัตรลงบนเตียงนอน

"ที่แท้คุณมันก็คนเลว..."

"รู้ก็ดีแล้วนี่ แยกทางกันตรงนี้เลยก็แล้วกัน" วอนพูดเช่นนั้นแล้วเดินออกจากห้องของโรงแรมไปทันที 

มีอาร่ำไห้สะอึกสะอื้นออกมาอย่างเหลืออด เพราะไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทุกอย่างมันรวดเร็วจนยังไม่ทันตั้งตัว

"ฮืออ...ไอ้คนเลว..."

 

คฤหาสน์ของวอน

เวลาสองทุ่มตรง

"คุณวอนครับ คุณเอมม่ามารอพบครับ" ชรินทร์คนขับรถของวอนรายงานชายหนุ่มเมื่อเขาก้าวลงจากรถ

"เตรียมเหล้าขึ้นไปให้ฉันที่ห้องนอนด้วย" ชายหนุ่มสั่งเสียงเรียบและเดินตรงเข้าไปในบ้าน

"วอนขา...เอมม่ามารอคุณตั้งแต่หกโมงเย็น คิดว่าวันนี้คุณจะตรงกลับบ้านมาทานข้าวกับเอ็มม่าเสียอีก" เอมม่าวิ่งเข้าไปสวมกอดชายหนุ่มไว้

"เอามือเธอออกไป!"

"วอน...ทำไมทำเสียงแบบนี้ล่ะคะ ว่าแต่...คุณเปลี่ยนกลิ่นน้ำหอมหรือคะ?" หล่อนได้กลิ่นน้ำหอมของมีอาที่ติดตัววอนมา

"ถ้าไม่มีธุระอะไรก็กลับไป วันนี้ฉันทำงานเหนื่อยมากอยากพักผ่อน" เขาพูดเสียงเรียบและผลักหล่อนให้ถอยออกห่าง จากนั้นจึงเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองโดยมีเอมม่าวิ่งตามขึ้นไป

"แต่เอมม่ามารอคุณตั้งแต่หกโมงเย็นแล้วนะคะ เลิกงานเดินแบบแล้วก็รีบมาหาคุณเลย เอมม่าทั้งหิวทั้งเหนื่อยยังไม่บ่นสักคำ"

"เมื่อกี้ฉันบอกให้เธอกลับไปไม่ใช่เหรอ จะมายืนพูดอะไรอยู่ตรงนี้ แล้วถ้าเหนื่อยมากก็ไม่ต้องมาหาฉันอีก ถ้าหิวก็ไปหาอะไรกิน อย่ามาทำตัวงี่เง่าแถวนี้!" วอนพูดจบก็หมุนตัวเดินขึ้นไปชั้นสอง โดยที่ไม่สนใจสีหน้าที่โกรธเคืองของนางแบบสาวเลยแม้แต่น้อย

"อ๊าย! วอนนะวอน!" หล่อนโวยวายแต่ไม่กล้ากรีดร้องเสียงดังมากนัก จากนั้นจึงกระทืบเท้าปึงปังด้วยความเจ็บใจ ก่อนที่จะเดินไปคว้าเอากระเป๋าของตนเองที่วางอยู่บนโซฟา และเดินออกจากบ้านคฤหาสน์ของชายหนุ่มไปทันที

 

เช้าวันถัดมา

บริษัทในเครือหงส์กรุป

ประธานวอนเดินเข้ามาในบริษัทในเช้าวันใหม่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเช่นทุกวัน เขาเดินผ่านโต๊ะของมีอาเข้าไปในห้องทำงานของตน โดยที่ไม่แม้แต่จะชายตามองว่าหญิงสาวมาฝึกงานต่อหรือไม่ แต่ก็ค่อนข้างมั่นใจว่าถึงอย่างไรวันนี้เธอจะต้องมาทำงานอย่างแน่นอน

ชายหนุ่มทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานของตนเอง ก่อนที่จะยกโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อต่อสายไปยังฝ่ายบุคคลของบริษัท

"ช่วยโทรเช็กด้วยว่านักศึกษาฝึกงานที่ชื่อมีอาจะมาทำงานหรือเปล่า" เขาพูดเท่านั้นจึงวางหูโทรศัพท์ลง

"ก๊อก ๆ ๆ"

"เชิญ" 

"ท่านประธานคะ วันนี้มีประชุมตอนสิบโมงเช้าค่ะ" วีณาเดินเข้ามารายงานประธานหนุ่ม

"ยกเลิกไปก่อน" เขาออกคำสั่งเสียงราบเรียบ

"เอ่อ..."

"มีอะไร?"

"คุณวินกับคุณหญิงจะเข้าร่วมประชุมด้วยค่ะ" เลขาสาวหมายถึงกวินผู้เป็นพี่ชาย และคุณหญิงสุวิชญาซึ่งเป็นมารดาของวอนนั่นเอง

"งั้นก็ช่วยเตรียมประชุมให้ด้วย" เขาบอกเสียงเครียด

วอนหัวเสียทุกครั้งที่ได้ยินชื่อของผู้เป็นมารดาและพี่ชาย แม้คุณหญิงสุวิชญาจะเป็นมารดาของตนก็จริง แต่กวินกลับเป็นพี่ชายต่างบิดา 

และสาเหตุที่วอนเหนื่อยใจ ก็คือผู้เป็นมารดาเอาแต่สนับสนุนบุตรชายคนโตให้ขึ้นมาบริหาร ทั้งๆ ที่บริษัทแห่งนี้เป็นของบิดาของวอนโดยชอบ ซึ่งกวินไม่ได้มีสิทธิ์ในการบริหาร เพียงแค่ถือหุ้นบางส่วนเท่านั้น

 

ห้องประชุม

"แล้วคนอื่นๆ ไปไหนหมดแล้วครับคุณแม่" วอนยกมือไหว้ผู้เป็นมารดา เขาแปลกใจที่ไม่เห็นมีผู้บริหารฝ่ายต่างๆ เข้ามารอประชุมเช่นทุกครั้ง

"แม่ยกเลิกประชุมไปแล้ว"

"คุณแม่พูดว่าอะไรนะครับ?"

"แม่มีธุระสำคัญจะคุยกับแก แม่ก็เลยให้กวินบอกยกเลิกประชุมไปแล้ว"

"คุณแม่กับพี่กวินกำลังแทรกแซงอำนาจของผมนะครับ"

"วอน แกจะพูดแบบนี้ก็ไม่ถูก พี่กับคุณก็เป็นหุ้นส่วนนะ" กวินพูดขึ้นเสียงดัง

"แต่คนที่เป็นประธานบริหารก็คือผม คนที่มีสิทธิ์ตัดสินใจทุกอย่างก็คือผม" วอนตอบโต้กลับไป ยิ่งทำให้กวินรู้สึกไม่พอใจ

"ตั้งแต่ที่พ่อแกให้แกขึ้นเป็นประธานบริหาร แกก็ปีกกล้าขาแข็งแทบไม่เห็นหัวแม่หัวพี่เลยนะ"

"ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับคุณแม่ แต่บริษัทนี้เป็นบริษัทที่คุณพ่อสร้างขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรง ผมจำเป็นต้องทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อรักษาไว้ ไม่ให้ปล่อยละเลยให้คนอื่นเข้ามาทำลาย"

"แล้วพ่อแกเคยมาเหลียวแลมั้ยล่ะ?"

"คุณแม่ไม่มีทางรับรู้หรอกครับว่าคุณพ่อเหลียวแลผมหรือเปล่า เพราะว่าคุณแม่หย่ากับคุณพ่อไปแล้ว"

"เอาล่ะ เราไม่ควรที่จะมายืนเถียงกันเรื่องนี้ แม่จะบอกอะไรให้นะวอน ถ้างานที่ทำอยู่มันเหนื่อยเกินไป แกก็แบ่งพี่แกบริหารบ้าง"

"คุณแม่กับพี่กวินถือหุ้นในบริษัทนี้อยู่แล้ว เพราะฉะนั้นการที่ไม่สร้างความเดือดร้อนอะไรให้ผมอย่างเช่นที่ผ่านมา ก็ถือว่าช่วยผมมากๆ แล้วครับ" 

คุณหญิงสุวิชญานึกละอายใจขึ้นมาบ้างเล็กน้อย เมื่อบุตรชายพูดถึงเรื่องในอดีตที่ตนเคยใช้ชื่อบริษัทแอบอ้างเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว

"แม่ว่าเรื่องนี้เราหยุดพูดกันก่อนก็ได้ แต่แม่ว่าจะถามเรื่องผู้หญิงนักศึกษาให้แกอุ้มเข้าโรงแรมเมื่อวาน เขาเป็นใคร?"

"คุณแม่พูดเรื่องอะไรครับ?" วอนขมวดคิ้วแปลกใจ มารดาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเปิดรูปภาพที่ถูกแอบถ่ายให้บุตรชายดู

"หึ! พวกชอบยุ่งเรื่องของชาวบ้านสินะครับถ่ายมาให้ดู"

"แต่นี่มันที่สาธารณะ กลางโรงแรมเลยนะวอน"

"แต่เรื่องนี้มันเป็นเรื่องส่วนตัวของผม"

"แม่ก็ไม่ได้คิดจะยุ่งเรื่องส่วนตัวของแกหรอก แต่การที่แกมีเลขาเป็นเมียคนหนึ่ง มีนางแบบเป็นเมียอีกคนหนึ่ง และยังจะเลี้ยงเด็กนักศึกษาอีกกี่คนก็ไม่รู้ มันเสียภาพลักษณ์ของบริษัททั้งสิ้น เมื่อไหร่แกจะเลิกเจ้าชู้ แต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝา จะได้เป็นหน้าเป็นตาให้กับตระกูลบ้าง"

"ผมไม่ได้มีใครเป็นเมียสักคนอย่างที่คุณแม่กล่าวหา แล้วผมก็จะไม่แต่งงาน พี่แน่ๆ ไม่ใช่เร็วๆ นี้ครับ"

"แม่รู้ว่าเรื่องนี้แม่ก็บังคับแกไม่ได้เหมือนกัน แต่ถ้าจะกินผู้หญิงหลายๆ คนพร้อมกันก็กินให้มันเงียบๆ ไม่ใช่อุ้มกันเข้าโรงแรมแบบนั้น"

"ผมไม่เคยคิดจะควงผู้หญิงคนไหนออกไปในที่สาธารณะอยู่แล้ว นอกจากจะมีพวกสอดรู้สอดเห็น รุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของผม ถึงได้มีภาพพวกนี้ออกมา"

"ก็ดี คนไหนที่แกไม่คิดจริงจังก็อย่าพาออกไปให้นักข่าวเห็น แม่กับพี่แกขี้เกียจตอบคำถามเวลาเจอคนอื่นๆ เขา และถ้าแกมีข่าวกับผู้หญิงบ่อยๆ จนสร้างความเสียหายให้ตระกูลอีก แม่บอกไว้เลยนะ ว่าแม่จะทำทุกวิถีทางให้พี่ชายลูกเป็นขึ้นมาบริหารแทน เพราะว่ากวินเขาก็กำลังจะแต่งงานและพร้อมที่จะทำหน้าที่ตรงนี้มากกว่าแก"

 วอนรู้ดีว่าผู้เป็นมารดาไม่เคยเห็นว่าเขาทำงานหนักขนาดไหนถึงได้พูดเช่นนี้ ชายหนุ่มได้แต่นิ่งเงียบด้วยความรู้สึกเจ็บปวดในหัวใจ เพราะตลอดมามารดารักผู้เป็นพี่ชายมากกว่าตนเสมอ

"หมดธุระแล้วผมขอตัวนะครับ" วอนพูดจบแล้วจึงเดินออกจากห้องประชุมไปด้วยสีหน้าหงุดหงิด

ชายหนุ่มเดินกลับมาจนเกือบจะถึงหน้าห้องทำงานของตน จึงเห็นว่ามีอามาทำงานตามปกติแล้ว และหญิงสาวยังคงนั่งดูเอกสารในมือด้วยสีหน้าเรียบเฉย โดยที่ไม่สนใจว่าประธานหนุ่มเดินมาหยุดอยู่ตรงโต๊ะทำงานแล้ว

"ตามฉันเข้าไปในห้องทำงานด้วย" วอนออกคำสั่งเสียงเรียบ จากนั้นร่างสูงจึงเดินเข้าไปในห้องทำงานทันที วีณามองตามหลังประธานหนุ่ม ก่อนจะหันกลับมามองมีอาด้วยแววตาขุ่นเคือง...