บทที่ 4 จูบ

มีอาเดินตามหลังท่านประธานวอนเข้าบ้าน หญิงสาวยังคงมีสีหน้าบึ้งตึงในขณะที่ชายหนุ่มทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้พร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ลบคลิปวิดีโอทิ้งซะ"

"ไร้สาระ" วอนพูดกวนโมโห แต่ตอนนี้เขาแปลกใจที่ตนรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

"คุณมันโรคจิต ถ่ายคลิปวิดีโอตอนที่กำลังข่มขืนฉันเนี่ยนะ คนปกติที่ไหนเขาทำเป็นแบบนี้!" เธอตะคอกใส่เขาเสียงดัง

"มีอา! ฉันเป็นเจ้านายของเธอนะ อย่ามาขึ้นเสียงแบบนี้" วอนดุคนตรงหน้า

"ก็ฉันจำเป็นต้องปกป้องตัวเอง คลิปของคุณเป็นแค่คลิปเสียง แต่คลิปที่คุณแอบถ่ายตอนข่มขืนฉันถ้ามันหลุดออกไปชีวิตฉันต้องพังแน่ๆ เลยนะ ลบออกเถอะนะ"

"ถ้ากลัวชีวิตพังนะมากนัก งั้นก็ทำตัวดีๆ กับฉัน อย่ามีปากมีเสียงแล้วมันจะไม่หลุดออกไป"

"คุณขู่ฉันเหรอ?" ดวงตากลมโตเอ่อล้นด้วยน้ำใสๆ เต็มเบ้าตา เพราะว่ายิ่งเถียงกับเขาก็เหมือนยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดให้ตัวเอง

"ก๊อก ๆ ๆ"  ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

"เชิญ" วอนขานรับเสียงดัง

"ประทานโทษค่ะท่านประธาน มีเอกสารเซ็นอนุมัติด่วนค่ะ" วีณาเดินถือแฟ้มเอกสารเดินเข้ามาหาประธานหนุ่ม หล่อนปรายตามองมีอาเล็กน้อย จึงเห็นว่าหญิงสาวกำลังยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่

"ท่านประธานดูเครียด รับกาแฟสักหน่อยไหมคะ?" วีณาถามเพื่อเอาอกเอาใจ

"ไม่ต้อง เธอออกไปได้แล้ว" เลขาสาวรับแฟ้มเอกสารกลับมาแล้วเดินออกไป มีอาจึงถือโอกาสนี้กำลังจะเดินตามวีณาออกไป 

ทว่าเสียงดุดันกลับพูดขึ้นเสียก่อน

"มีอา ฉันยังไม่ได้บอกให้เธอออกไป กลับมานี่" วอนออกคำสั่งเสียงแข็ง ทำให้วีณาหยุดชะงักและหันมามองนักศึกษาสาวสลับกับประธานหนุ่ม 

ทว่าสายตาดุดันของวอนกลับทำให้วีณาต้องรีบเดินออกจากห้องประธานหนุ่มไป มีอาจึงจำใจเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานของเขา

วอนหยัดกายลุกขึ้นจากเก้าอี้ ร่างสูงเดินอ้อมมาหาหญิงสาวที่ยืนร่ำไห้สะอึกสะอื้นอยู่ เขาเชยคางมนขึ้น และจ้องมองใบหน้าแดงก่ำอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงโน้มใบหน้าลงเพื่อบดจูบริมฝีปากอวบอิ่มของหญิงสาวด้วยอารมณ์หื่นกระหาย

"อื้ม..." วอนส่งเสียงในลำคอ ปลายลิ้นของเขาสอดเข้าไปในโพรงปากนุ่มหอม 

ขณะที่มือเรียวของหญิงสาวขยับขึ้นมาดันแผงอกแกร่งให้ถอยออกห่างจากตน ชายหนุ่มจึงจำใจถอนริมฝีปากออกมาด้วยความหงุดหงิด

"ทำไม?" วอนเลิกคิ้วถาม

"อย่ามายุ่งกับฉัน" ร่างอรชรหมุนตัวจะเดินออกไป ทว่าถูกมือของวอนรั้งเอวบางไว้

"เล่นตัว ได้กันแล้วจำไม่ได้เหรอ?" เขาว่า

"คนบ้า! ฉันบอกว่าอย่ามายุ่งกับฉันอีก" มีอาตะคอกเสียงดัง ชายหนุ่มแค่นหัวเราะเสียงเบา 

"ก็ได้ ฉันไม่ยุ่งกับเธอตอนนี้ก็ได้ แต่เธอต้องนั่งอยู่ในนี้จนกว่าหน้าเธอจะไม่เหมือนคนร้องไห้แล้วค่อยเดินออกไป ฉันไม่อยากถูกพนักงานนินทาว่ารังแกนักศึกษาฝึกงาน"

"คุณก็รังแกฉันจริงๆ อ่ะ"

"ถึงฉันจะทำแบบนั้นจริงๆ แต่คนอื่นก็ไม่จำเป็นต้องมองว่าฉันทำ"

"คนเห็นแก่ตัว"

"หึ! เธอจะด่าฉันยังไงก็ได้นะมีอา แต่อย่าลืมว่าคลิปของเธอยังอยู่กับฉัน" วอนกดเสียงต่ำพูดจาข่มขู่ มีอาจ้องมองคนตรงหน้าตาขึง

"คุณมันก็เก่งแต่ขู่"

"ฉันไม่ได้ขู่ เพราะถ้าเธอทำให้ฉันไม่พอใจ ฉันก็จะปล่อยคลิปจริงๆ" วอนพูดเช่นนั้นแล้วก็หมุนตัวเดินกลับไปนั่งประจำที่ของตนเอง มีอาจึงเดินไปนั่งลงบนโซฟาที่อยู่ไม่ห่างจากเขามากนัก

จนกระทั่งหลายนาทีผ่านไป หญิงสาวรู้สึกว่าใบหน้าของเธอเริ่มปกติแล้ว ร่างอรชรจึงหยัดกายลุกขึ้นและกำลังจะเดินออกจากห้องทำงานของวอนไป

"จะไปไหน?" ชายหนุ่มหยัดกายลุกขึ้นและเดินเข้ามารั้งข้อมือเล็กไว้ได้ทัน

"ก็จะกลับไปทำงานต่อสิ"

"ทำงานอะไร เธอมีงานทำด้วยเหรอ?" เขาเลิกคิ้วถาม

"พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?'

"ฉันก็บอกเธอไปแล้วไง ว่าถ้านอนกับฉันก็ไม่เห็นต้องทำอะไร ฉันเซ็นใบผ่านงานไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้ว แค่ทำตัวน่ารักๆ แล้วก็ทำตามคำสั่งของฉันก็พอ" 

มีอาทนฟังไม่ไหว เธอจึงสะบัดมือของวอนออก จากนั้นจึงเดินออกจากห้องทำงานไปโดยไม่สนใจคำพูดเมื่อครู่ของเขา

"หึหึ ดื้อชะมัด" ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากพลันส่ายหน้าน้อยๆ จากนั้นจึงเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของตนเอง

ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น วอนจึงคว้าเอาโทรศัพท์มากดรับสาย 

"ฮัลโหล"

"วอนคะ คืนนี้เอมม่าขอไปค้างกับคุณนะคะ" เสียงของเอมม่าที่ดังมาตามสาย สร้างความหงุดหงิดให้วอนเป็นอย่างมาก พอได้ยินเสียงหล่อนแล้วก็นึกอยากจะกดตัดสายทิ้งไปเสีย

"วันนี้คงไม่สะดวก แค่นี้ก่อน" ชายหนุ่มพูดแล้วจึงกดตัดสายไปโดยไม่คิดจะรอฟังปลายสายตอบ 

ระหว่างเดียวกันนั้น อยู่ๆ เสียงครวญครางของมีอาดังขึ้นมาในหัว วอนเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว 

อยู่ๆ เขาคิดอะไรบางอย่างได้ จึงกดต่อสายไปหาชรินทร์คนขับรถของตน

"ชรินทร์ ฉันจะออกไปข้างนอกเตรียมรถหน่อย อ้อ เอารถบริษัทไปนะ" วอนพูดจบแล้วจึงวางสายไป จากนั้นร่างกำยำจึงหยัดกายยืนขึ้น

 

หน้าห้องประธานบริหาร

"มีอา โดนท่านประธานดุอีกแล้วเหรอ?" วีณาเห็นมีอาเอาแต่นั่งถอนหายใจจึงเดินเข้ามาถาม ทว่าน้ำเสียงบ่งบอกถึงการเย้ยหยันเสียมากกว่า

"เอ่อ...ค่ะ เมื่อวานทำให้ลูกค้าของท่านประธานอารมณ์เสีย

"โถ...โดนดุบ่อยจัง ความสวยความน่ารักนี่ช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ เลยเนอะ แต่ถ้ารู้ตัวว่าตัวเองไม่เหมาะกับงานนี้ก็ควรหยุดตั้งแต่เนิ่นๆ นะจ๊ะ" 

วีณาแกล้งปลอบใจ มีอามองคนออกแต่ก็เลือกที่จะไม่โต้ตอบอะไร เพราะแค่เรื่องของวอนเธอก็แทบจะเป็นบ้าเสียให้ได้

ทันใดนั้น วอนก็เดินออกมาจากห้องทำงานของเขาพอดี เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงโต๊ะทำงานของวีณา

"วีณา ออกไปพบลูกค้ากับฉันหน่อย" วอนบอกเลขาสาวเสียงห้วน

จากนั้นเขาจึงเดินไปสั่งงานพนักงานที่โต๊ะอื่น วีณาหันไปยกยิ้มให้มีอาเป็นการประกาศชัยชนะ ที่ตนเองได้เป็นคนออกไปกับประธานหนุ่มในวันนี้

แต่ยังไม่ถึงสองนาที วอนก็เดินกลับมาหยุดอยู่ที่โต๊ะทำงานของมีอา เขาวางกุญแจรถซูเปอร์คาร์คันหรูของตนลงตรงหน้าหญิงสาว

"นี่อะไรคะ?"

"ถามอะไรโง่ๆ ก็กุญแจรถไง" เขาว่า

"คุณนั่นแหละตอบอะไรโง่ๆ ฉันหมายถึงว่าเอามาวางตรงนี้ทำไม นี่มันไม่ใช่รถฉัน" คำตอบกลับของมีอาทำเอาวีณาและพนักงานอื่นๆ ที่ได้ยินต้องถึงกับเบิกตากว้างกับความกล้าของหญิงสาว 

เพราะตั้งแต่พวกเธอทำงานที่นี่มา ก็ยังไม่เคยเห็นมีใครที่จะกล้าสบตากับท่านประธานหนุ่มเสียด้วยซ้ำ แต่มีอากลับยอกย้อนวอนและยังต่อหน้าพนักงานคนอื่นๆ อีกด้วย

"ปากดีนักจะคิดบัญชีคืนนี้ ตอนเย็นช่วยขับรถไปคืนฉันที่บ้านด้วย ก่อนหกโมงเย็น แล้วฉันจะส่งโลเคชั่นให้" เขาโน้มตัวลงมากระซิบใกล้ใบหูเล็ก เสียงพนักงานคนอื่นๆ ต่างซุบซิบขึ้นพร้อมเพรียงกัน 

จากนั้นประธานหนุ่มจึงเดินตรงไปขึ้นลิฟต์ ปล่อยให้วีณาหันมามองมีอาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา ก่อนที่หล่อนจะรีบวิ่งตามวอนไป

"แม่เจ้า เป็นแค่เด็กฝึกงานแต่กล้ามากเลยนะที่พูดแบบนั้นกับท่านประธานออกไป"

"ระวังจะโดนท่านประธานลงโทษเอานะ ท่านไม่ชอบพวกนิสัยก้าวร้าว"

"ฉันว่าพรุ่งนี้เธอไม่ได้มาทำงานแน่ๆ"

"แต่เมื่อกี้ไม่เห็นมีอาโดนท่านประธานว่าสักนิด แถมท่านยังเอากุญแจรถส่วนตัวของท่านให้มีอาอีก" 

บรรดาพนักงานต่างพากันเดินเข้ามาพูดกับมีอา เธอรู้สึกแปลกใจ ว่าวอนจะเป็นคนดุร้ายขนาดนั้นเลยหรือ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป และเอาแต่ก้มหน้าทำงานของตนเองต่อ

 

คฤหาสน์ของวอน

"ผมจะดื่มไวน์ในห้องนั่งเล่น" วอนกลับมาถึงบ้านหลังออกไปพบลูกค้ากับวีณาแล้ว

เขาเดินเข้ามาในบ้าน และบอกป้ารินซึ่งเป็นแม่บ้านคนเก่าแก่ที่เดินเข้ามาช่วยรับกระเป๋าถือให้ชายหนุ่ม ความจริงนางเปรียบเสมือนแม่นมของเขามากกว่าแม่บ้านเสียอีก

"เดี๋ยวป้าเอาเข้าไปให้คุณวอนเองนะคะ" วอนพยักหน้าเบาๆ และเดินตรงไปยังห้องนั่งเล่น เขายกข้อมือขึ้นมาดูนาฬิกา จึงเห็นว่าเป็นเวลาเกือบหกโมงเย็นแล้ว ทว่ายังไม่เห็นวี่แววว่ามีอาจะมาถึงอ

"อยากจะรู้นัก ว่าจะเก่งเหมือนปากหรือเปล่า" ชายหนุ่มพึมพำ และถอดเสื้อสูทของตนเองพาดไว้บนพนักโซฟา ในขณะเดียวกันป้ารินก็ถือกระเช้าไวน์เข้ามาให้

"วันนี้ดูอารมณ์ดีจังเลยนะคะ ให้ป้าจัดโต๊ะอาหารเย็นเลยหรือเปล่าคะ?" วอนหันมามองป้ารินสีหน้าเรียบ ทว่าสำหรับป้ารินแล้วนางรู้ดีว่าสีหน้าเรียบเฉยแบบนี้คืออารมณ์ดีที่สุดแล้วสำหรับเจ้านายของตน

"เตรียมเพิ่มอีกหนึ่งที่ อีกสักหนึ่งชั่วโมงค่อยจัด"

"เอ่อ...ค่ะ" ป้ารินทำงานที่นี่มาเกือบยี่สิบปีแล้ว แต่ก็ไม่เคยเห็นวอนทานข้าวกับใครในบ้านเลยแม้แต่ครั้งเดียว

สาเหตุเพราะเขาหวงความเป็นส่วนตัวอย่างมาก แต่ครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกที่จะมีคนๆ หนึ่งมาร่วมโต๊ะทานมื้อค่ำกับประธานวอน ป้ารินแปลกใจทว่าไม่กล้าถามออกไป จากนั้นนางจึงเดินออกไป...