Masuk
ห้อง VIP 66
“ถ้าตระกูลอภิพัฒน์วัฒนากุลรู้ว่าฉันไม่บริสุทธิ์... อยากรู้เหมือนกันว่าจะยังอยากให้ฉันแต่งงานกับนายคีรติอยู่ไหม?...”
เสียงหัวเราะเย้ยหยันลอดออกจากริมฝีปากบางของณิชา หญิงสาววัยยี่สิบสี่ ผู้เคยได้ชื่อว่าเป็นคุณหนูไฮโซ ร่ำรวยใช้เงินเหมือนกระดาษที่ผลิตได้เอง
ณิชาเดินเซเข้ามาในห้องพัก VIP 66 กลิ่นแอลกอฮอล์เจือปนกับน้ำหอมราคาแพง เธอปลดส้นสูงออก เดินเท้าเปล่าขึ้นเตียงโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง
เสียงประตูห้องน้ำเปิดออก กลิ่นสบู่จางๆ ลอยมากับไออุ่นของไอน้ำ ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อคลุมอาบน้ำสีดำยืนอยู่ตรงนั้น เขาคือ (คีย์ คีรติ หนุ่มวัยยี่สิบเก้า)
“คุณคือใคร เข้ามาในห้องผมได้ยั—”
เขา ไม่ได้พูดจบ เพราะณิชาเดินเข้ามาใกล้เกินไป ดวงตาเธอแดงวาวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์และแรงอารมณ์พลุกพล่าน
“พ่อหนุ่มคืนนี้ช่วยบริการพี่หน่อยนะจ๊ะ รับรองได้เลยว่าพี่จะจ่ายให้อย่างงาม...”
น้ำเสียงของเธอแฝงความเย้าท้าทาย ทั้งร้ายและเศร้าในเวลาเดียวกัน
เขาขมวดคิ้ว เขารู้สึกถึงบางอย่างในน้ำเสียงนั้นความปวดร้าวที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มร้าย
“คุณเมา กลับห้องคุณเถอะ ที่นี่ห้องผม”
เขาเอ่ยเสียงเข้ม
“นี่แหละ... ห้องของฉันฉันเช่าไว้ไม่ผิดแน่”
เธอตอบดวงตาปรือลิ้นรัวแทบพูดไม่เป็นภาษา
ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าวจนได้กลิ่นสบู่จากตัวเขาอย่างชัดเจน
แรงผลักจากเธอทำให้เขาถอยไปชนขอบเตียง เธอจ้องหน้าเขา อย่างแรงท้าทาย
“อย่ามองฉันแบบนั้นสิ...”
เธอกระซิบเสียงแผ่ว
“ฉันจ้างคุณมานอนกับฉัน... หากไม่พร้อมบริการ บอกมา...จะได้เรียกคนอื่นมาบริการแทน...”
น้ำเสียงของเธอเย็นชา แต่แฝงความสั่นไหวบางอย่างอยู่ในนั้น เหมือนพยายามกลบความเจ็บด้วยความร้าย
เธอสบตาเขา แล้วตบบ่าเบา ๆ รอยยิ้มเยาะบนริมฝีปากบางทำให้หัวใจเขาสะดุด
แสงไฟสลัวภายในห้อง สะท้อนผ่านผิวขาวนวลของเธอ เผยให้เห็นความขัดแย้งระหว่างความเย่อหยิ่งกับความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใน
“ว่ายังไง... หากไม่ปิดดีล พี่จะได้เรียกคนใหม่แล้ว ชัดช้าเสียอารมณ์”
เสียงเธอแผ่วต่ำแต่ชัดเจน ยั่วเย้าและท้าทาย
“แต่บอกตามตรงพี่เสียดายน้องนะถ้าไม่รับงานนี้... น้องหล่อเหลาถูกใจพี่มาก”
สองมือบางคล้องคอเขาแน่น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นสบู่จากตัวเขา ทำให้อากาศรอบตัวร้อนขึ้นอย่างประหลาด
คีย์ยืนนิ่ง ดวงตาคมใต้แสงไฟห้องนุ่มนวลเขาสบตาเธอ ริมฝีปากเม้มแน่นเหมือนกำลังหักห้ามบางอย่างในใจ
“คุณเมามาก กรุณาตั้งสติ”
เสียงเขาแผ่วต่ำและทุ้มลึก
“เมาแล้วไง เมาแล้วมีเงินจ่าย นายก็เมากับฉันสิ...”
เธอขยับเข้าใกล้มากขึ้นจนลมหายใจแทบจะกลืนกัน
ปลายนิ้วของณิชาลูบผ่านแนวกรามของเขาเบาๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความท้าทาย ทั้งเย่อหยิ่ง ทั้งเจ็บช้ำในคราวเดียว
“ถ้าคุณไม่อยากเสียเวลาฉัน ก็ผลักฉันสิ...หรือคุณไม่กล้า?”
คำพูดนั้นเหมือนคำสั่งท้าทาย เขามองเธอนิ่ง ความร้อนจากร่างของหญิงสาวซึมผ่านจนหัวใจเต้นแรง
แต่แทนที่จะผลัก... เขากลับยกมือขึ้นจับข้อมือเธอไว้แน่น
“คุณไม่รู้หรอกว่ากำลังเล่นกับอะไรอยู่...”
“แล้วฉันเล่นกับอะไรอยู่บอกฉันมาสิ ....อยากลอง”
เสียงหัวเราะของเธอเบา แต่แฝงแรงปะทะที่ทำให้เขาแทบลืมหายใจ
แววตาของเธอร้อนแรงจนแทบจะกลืนเขาได้ทั้งตัว
ปลายนิ้วบางวางอยู่บนต้นคอ เขารับรู้แรงสั่นเล็กๆ จากมือเธอ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ หรือเพราะหัวใจของเธอกำลังเต้นแรงจนควบคุมไม่ได้
“คุณแน่ใจนะ…ว่าจะไม่เสียใจ”
เสียงเขาแหบต่ำ แฝงความลึกเหมือนกลืนลงไปในลำคอ
เธอเลิกคิ้ว มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ราวกับผู้ชนะในเกมที่เขายังไม่ทันตั้งตัว
“ฉันเลือกแล้ว… ไม่เคยเสียใจ”
เขามองเธอสักครู่ น้ำเสียงเข้มขึ้นแต่แฝงความอบอุ่น
“งั้นคืนนี้… ผมจะบริการคุณเอง”
ความเงียบชั่วครู่เต็มไปด้วยแรงดึงดูด แสงไฟสลัวสะท้อนดวงตาและรอยยิ้มของเธอ
ทั้งคู่ยืนอยู่ใกล้กัน หัวใจเต้นแรง ดวงตาสื่อถึงความท้าทายและแรงปรารถนาที่ไม่อาจปฏิเสธ
เขากดจูบที่ริมฝีปากเธออย่างแรง ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากเล็ก ๆ ของเธอ กวัดไกว่ตามซอกฟันเรียงซี่ ก่อนดูดดึงลิ้นเล็กรียวอย่างหิวกระหาย
“อืม....”
ณิชาครางออกมาอย่างไม่รู้ตัว นี่คือครั้งแรกที่เธอได้ต้องมือชาย ทุกการสัมผัสเธอถึงกับขนลุกเพราะความเสียวซ่าน
เธอหายใจถี่ เขาสังเกตได้ทันที เธอไม่เหมือนผู้หญิงที่ช่ำชอง หรือเคยผ่านประสบการณ์แบบนี้
แต่สิ่งที่เขาเห็นคือความกล้าและความท้าทายในสายตาเธอ เย้ายวนเขายิ่งนัก
เกาะอกถูกถอดออกจากร่างเล็ก เผยให้เห็นความบอบบางและโค้งเว้าของเธอ ทำให้เขาต้องกลืนน้ำลาย
ร่างเล็กขาวนวลของเธอเคลื่อนไหวเบา ๆ บนเตียง สร้างแรงดึงดูดจนแทบทำให้เขาสูญการควบคุม
เธอครางเบา ๆ อย่างพึงพอใจ ดวงตาเปล่งประกายความท้าทาย
เขายกมือขึ้น แตะเบา ๆ ที่แขนและไหล่ของเธอเพียงเล็กน้อย สัมผัสนั้นทำให้ทั้งคู่รับรู้ถึงความใกล้ชิด
“คุณ… ทำให้ผมแทบไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลย”
เขาพูดเสียงต่ำ แฝงแรงปรารถนาและความตื่นเต้น
เธอยิ้มบาง ราวกับรู้ว่าแรงดึงดูดนี้กำลังครอบงำเขา
“คุมไม่ได้ก็ไม่ต้องคุม ปล่อยให้อารมณ์ของคุณนำทางไปเลย ฉันพร้อมแล้ว ช่วยทำให้ฉันมีความสุขก็พอ”
“คุณจะไม่ผิดหวัง”
เขาเลื่อนใบหน้าไปหาทรวงอก สองมือเคล้าคลึงสองเต้าที่ยอดสีชมพูชูเด่น โลมเลียยอดถันจนเปียกชุมไปด้วยน้ำลาย
ก่อนที่จะครอบครองด้วยปากร้อนดูดดึงอย่างหิวกระหาย สลับซ้ายขวาเหมือนทารกหิวนม อย่างไงอย่างงั้น
“อ่าส์...อืม....เบาก่อน ...อ้ะ....”
เสียงเธอสั่นเทา
ณิชาถึงกับยกขาเรียวถูสีผ้าปูที่นอนด้วยความเสียวซ่านที่เขามอบให้
เขาโน้มตัวเข้าใกล้ ริมฝีปากทาบลงบนต้นคอของเธอ ปลุกความรู้สึกที่ทั้งหวานทั้งร้อนแรงในเวลาเดียวกัน
“ต่อไปผมจะไม่เบามือแล้วนะ…”
เขากระซิบเบา ๆ
สวัสดีค่ะคุณรี้ดทุกท่าน 💕 นิยายเรื่องร้อนรักเมียร้าย เป็นผลงานของไรท์ฬิร์ดาร์ริน ไรท์ตั้งใจเขียนมาก ๆ ฝากกด เข้าชั้น+ติดตาม เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ 🌷 ปล. ใครอ่านบทแรกแล้ว แวะมาทักทายกันหน่อยน้า จะได้รู้จักกันมากขึ้นค่ะ ฝากสนับสนุนด้วยนะคะ✨
เช้าวันรุ่งขึ้นแสงแดดอ่อนยามเช้าสาดลอดผ่านกระจกหน้ารถ ขณะที่คีรติพาณิชาขับรถออกจากตัวเมือง มุ่งหน้าไปยังพื้นที่ชานเมืองที่เขาเก็บเงียบไว้ในใจมานาน ถนนทอดยาวเงียบสงบ สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้เขียวชอุ่ม เสียงลมพัดผ่านใบไม้ดังแผ่วเบา ราวกับต้อนรับผู้มาเยือนเมื่อรถแล่นเข้าสู่พื้นที่กว่าสิบไร่ ภาพตรงหน้าก็เปิดกว้างขึ้นอย่างนุ่มนวล ทะเลสาบขนาดใหญ่ทอดยาวอยู่เบื้องหน้า ผิวน้ำสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นระลอกระยับ บรรยากาศรอบด้านเงียบสงบจนแทบได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองคีรติจอดรถ หันไปมองหญิงสาวข้างกาย สายตาของเขานุ่มลึก ไม่ต่างจากทุกครั้งที่มองเธอ“ณิชาครับ…ชอบที่นี่ไหม”ณิชาผลักประตูรถลงไปยืนสูดอากาศยามเช้า สายลมอ่อนพัดมากระทบใบหน้า เธอหันมามองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตา แววตาเป็นประกายโดยไม่ต้องพยายามซ่อน“ชอบค่ะ ที่นี่สวยมาก” เสียงเธอเต็มไปด้วยความประทับใจ “มันเงียบ…แล้วก็สบายใจมากเลยค่ะ”คีรติยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดจากความภูมิใจในทรัพย์สิน แต่เป็นความอิ่มเอมจากการได้เห็นคนที่รักมีความสุข สำหรับเขา ภาพณิชายืนอยู่ตรงนี้ ไม่ต่างจากการได้เห็นอนาคตของตัวเองชัดเจนขึ้นทุกวัน“พี่ตั้งใจไว้แล้ว
ค่ำคืนเงียบสงบ ห้องนอนถูกจัดเตรียมไว้อย่างตั้งใจเตียงสีขาวสะอาดถูกโปรยไปด้วยกลีบกุหลาบสีแดงสด กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยอบอวลไปทั่วห้อง แสงไฟสีอุ่นสะท้อนกับผ้าม่านบางเบา สร้างบรรยากาศโรแมนติกที่ชวนให้หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัวณิชานั่งอยู่ในอ้อมกอดของเขา ร่างบางแนบชิดกับอกกว้างที่อบอุ่น แขนแข็งแรงโอบรั้งเธอไว้ราวกับกลัวว่าเพียงปล่อยมือ เธอจะหายไปจากชีวิตอีกครั้ง“ณิชารู้ไหม…”เขาพูดเสียงแผ่ว แฝงความจริงจัง“ถ้าวันนี้ณิชาแต่งงานกับคนอื่นจริง ๆ พี่คงไปต่างประเทศ และไม่กลับมาที่นี่อีก”เธอเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาไหววูบ“ขนาดนั้นเลยหรือคะ”“ใช่” เขาตอบโดยไม่ลังเล“เพราะณิชาใจร้ายกับพี่มาก พี่คิดว่าจะเสียณิชาไปจริง ๆ แล้ว”ณิชายิ้มบาง ๆ มือเล็กแตะที่อกเขาเบา ๆ“ใครจะกล้าทิ้งพี่ค่ะ พี่ทำทุกอย่างเพื่อณิชามากขนาดนี้”เขาก้มหน้าลงใกล้ จนลมหายใจประสานกัน“ต่อให้พี่ต้องแลกด้วยชีวิต พี่ก็ยอม ขอแค่ณิชาปลอดภัย แค่นั้นพี่ก็พอใจแล้ว”“แต่พี่ก็ไม่เคยถามณิชา ว่าสิ่งที่พี่ทำ นั่นคือสิ่งที่ณิชาต้องการหรือเปล่า”เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงสั่น“ถ้าวันหนึ่งพี่พลาด และต้องจากไปตลอดกาล ณิชาก็อยู่ไม่ได้เหมือนกั
งานแต่งถูกจัดขึ้นที่โรงแรมของเตชทัต โถงจัดเลี้ยงถูกเนรมิตให้กลายเป็นพื้นที่แห่งความหรูหรา ดอกไม้สีขาวและฟ้าถูกจัดเรียงอย่างประณีต แซมด้วยสีทองที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับ เพิ่มความสง่างามและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน กลิ่นดอกไม้หอมอ่อน ๆ คลอไปกับเสียงดนตรีบรรเลงเบา ๆ ทำให้บรรยากาศทั้งงานสมบูรณ์แบบราวกับภาพฝันบริเวณหน้าเวทีมีป้ายชื่อคู่บ่าวสาวขนาดใหญ่ ตัวอักษรสีทองเรียบหรูเขียนไว้ว่า“N & K”สำหรับแขกในงาน มันคือชื่อย่อที่ดูเหมาะสมและงดงามแต่สำหรับใครบางคน ตัวอักษรเพียงสองตัวนั้นกลับแทงลึกลงกลางหัวใจยิ่งกว่าคำพูดใด ๆเจ้าสาวปรากฏตัวในชุดสีครีมเรียบหรู ตัวชุดตัดเย็บอย่างประณีต แนบรับกับรูปร่างอย่างงดงาม ผ้าซาตินเนื้อนุ่มสะท้อนแสงไฟเป็นประกายอ่อน ๆ ชายกระโปรงยาวพลิ้วตามทุกย่างก้าว เธอถือช่อดอกไม้โทนขาวฟ้าในมือ เสียงชื่นชมดังขึ้นรอบงานโดยไม่อาจกลั้นไว้ได้นายดำรง อรสา ภารดี ประสิทธิ์ ครีม รวมถึงของขวัญ เตชทัต พอร์ช คุณฉี และคุณทรงพล ทุกคนต่างมาร่วมแสดงความยินดีอย่างพร้อมหน้า รอยยิ้มและคำอวยพรอบอวลไปทั่วทั้งโถงโรงแรมคีรติยืนมองเธออยู่ไม่ไกล สายตาของเขาไม่อาจละไปจากร่างบางในชุดเจ้าสาวได้เลย ความตะ
สามวันผ่านไปคีรติปรากฏตัวขึ้นที่โรงแรมของเตชทัตในสภาพยังไม่หายดีนัก สีหน้าตึงเครียด ดวงตาแดงก่ำเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายคืน“ไอ้เต…ณิชาอยู่ไหน”เสียงทุ้มเอ่ยถามทันทีที่เห็นเพื่อนเตชทัตชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถอนหายใจยาว“อยู่ด้านใน กำลังเตรียมงานแต่งอยู่”คำว่า งานแต่งเหมือนค้อนหนักกระแทกเข้ากลางอกคีรติ“มึงยังไม่หายดีมึงมาทำไมว่ะไอ้คีย์” เตชทัตถามเสียงเข้ม“สภาพมึงยังไม่ควรออกจากโรงพยาบาลด้วยซ้ำ”คีรติกำมือแน่น“กูต้องคุยกับณิชาให้รู้เรื่อง กูไม่เชื่อว่าณิชาจะไม่รักกูแล้วจริง ๆ กูไม่เชื่อว่าณิชาจะลืมกูได้”“ไอ้คีย์ทำใจเถอะว่ะ.... ในเมื่อเธอเลือกแล้ว”“ไม่...”เขาสวนกลับทันที ดวงตาแข็งกร้าว“เรายังไม่ได้คุยกันให้รู้เรื่อง กูยังไม่ได้อธิบายอะไรเลย”เตชทัตมองหน้าเพื่อนนิ่ง ๆ ก่อนจะพูดช้า ๆ“คีย์…มึงแน่ใจนะว่าการโผล่มาตอนนี้ จะไม่ทำใ
ห้องพักฟื้นผู้ป่วย VIPกลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ คลุ้งอยู่ในอากาศเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอเปลือกตาคีรติขยับช้า ๆ ก่อนจะลืมขึ้นอย่างยากลำบากภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าคนในครอบครัวที่ล้อมรอบเตียงแต่ไม่ใช่คนที่เขารอคอยที่สุด“แม่ครับ…”เสียงเขาแหบพร่า“ณิชาล่ะครับแม่”อรสานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง“ณิชาไม่ได้มาหรอกลูก”เธอถอนหายใจเบา ๆ“เธอบอกว่าไม่ได้เป็นแฟน ไม่ได้เป็นอะไรกับลูกแล้ว เลยไม่มีความจำเป็นต้องมา”คำพูดนั้นเหมือนของมีคมกรีดลงกลางอกคีรติเขาหันไปมองเตชทัตทันที“แล้วทำไม…ทุกคนไม่บอกเธอครับว่าผมไม่ได้เลิกจริง ๆ”น้ำเสียงสั่นอย่างห้ามไม่อยู่“ไอ้เต มึงไม่ได้ช่วยพูดให้กูเหรอ”เตชทัตขบกรามแน่น ก่อนจะตอบอย่างตรงไปตรงมา“กูพูดแล้ว…แต่เธอไม่เชื่อ”เขาพูดเสียงต่ำ“กูว่ามึงพักให้หายก่อน แล้วค่อยไปอธิบายกับเธอด้วยตัวเอง มันจะดีกว่า”คีรติหลับตาลง น้ำตาซึมออกมาอย่างห้ามไม่ได้“ณิชา…ทำไมใจร้ายกับพี่จัง”เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ“ก๊อก…ก๊อก”ภารดีเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน“เป็นยังไงบ้างคีรติลูก ดีขึ้นไหม”“ดีขึ้นครับคุณแม่”เขาตอบ แม้หัวใจจะไม่ได้ดีขึ
คีรติถูกนำส่งโรงพยาบาลเป็นการด่วน เตชทัตรีบโทรแจ้งครอบครัวของเขา ทุกคนต่างมาถึงพร้อมกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ขวัญที่อยู่คอนโดของณิชาก็ทราบข่างจากเตชทัต เธอไม่รีรอที่จะแจ้งให้ ณิชาทราบ“ณิชา…พี่คีย์ถูกยิง ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล พี่เตให้พวกเราไปเดี๋ยวนี้เลยนะ อาการพี่คีย์ไม่ค่อยดีนัก”ทันทีที่ขวัญพูดจบ ณิชาใบหน้าซีดเผือด หัวใจหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่มแม้ในใจจะพร่ำบอกว่าตัวเองเกลียดเขา เกลียดที่เขาทิ้งเธอไปโดยไม่หันกลับมาแต่ทำไม…แค่ได้ยินว่าเขาเจ็บ ใจเธอกลับเจ็บยิ่งกว่า “แล้วขวัญจะให้ณิชาไปในฐานะอะไรล่ะ” เธอถามเสียงสั่น“ในเมื่อเขาก็มีแฟนแล้ว”ขวัญเม้มริมฝีปาก ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างหนักใจ“ณิชา…เรื่องทั้งหมดมันไม่ใช่อย่างที่ณิชาคิด”คำพูดนั้นทำให้ณิชาชะงัก“หมายความว่ายังไง ขวัญบอกณิชามาเถอะ” ณิชาจับแขนเพื่อนเขย่าเบา ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนและอยากรู้จนแทบกลั้นไม่อยู่ขวัญถอนหายใจยาว“มันถึงเวลาแล้วที่ณิชาต้องรู้ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา…มันคือเรื่องโกหก”ณิชาจ้องหน้าเพื่อนด้วยความงุนงง รอคอยคำอธิบายด้วยหัวใจที่เริ่มสั่นไหว“ตั้งแต่วันที่พี่


![สิงขร [มาเฟียร้ายรัก]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




