บทที่ 6

วันต่อมา อำนาจการดูแลจวนราชครูก็ถูกส่งมอบให้ซูเฉียนเยว่อย่างเปิดเผย เซี่ยเสวียนจี้กับซูเฉียนเยว่ยิ่งทำตัวติดกันไปไหนมาไหนด้วยกันในจวนอย่างโจ่งแจ้ง ท่าทางสนิทสนมแนบชิด

ข่าวลือเรื่องที่นางเป็นตัวกาลกิณีแพร่สะพัดไปทั่วอย่างหนักหน่วง นางรู้ดีว่านี่คือการที่เซี่ยเสวียนจี้กำลังบีบบังคับนาง

ไป๋จื่อโกรธจนขอบตาแดงก่ำ ทว่าเสิ่นจิงหลานกลับสงบนิ่งผิดปกติ นางเพียงแค่เช็ดกระบี่ประจำกายเงียบๆ ยังไงซะอีกไม่กี่วันนางก็จะจากไป ชาตินี้ไม่กลับมาอีกแล้ว

จนกระทั่งบ่าวชราที่เฝ้าจวนเก่าตระกูลเสิ่นวิ่งกระหืดกระหอบล้มลุกคลุกคลานเข้ามา น้ำตาอาบหน้า “คุณหนู แย่แล้วขอรับ มีคน มีคนอยู่ที่หน้าหลุมศพท่านแม่ทัพเฒ่า”

เสิ่นจิงหลานหัวใจกระตุกวาบ ควบม้าห้อตะบึงไปยังชานเมือง

สายฝนปะปนกับโคลนตม ภาพตรงหน้าทำเอาเลือดในกายของนางไหลย้อนกลับในพริบตา

ป้ายหลุมศพของท่านพ่อถูกทุบจนแหลกละเอียด เลือดสุนัขดำสกปรกสาดกระเซ็นไปทั่ว ชายฉกรรจ์หน้าตาเหี้ยมเกรียมหลายคนกำลังหัวเราะเยาะ พลางกวัดแกว่งแส้ที่ชุ่มไปด้วยเลือดสุนัขเฆี่ยนตีและเหยียบย่ำโครงกระดูกของท่านพ่อที่จมอยู่ในโคลน

“ตี! ตีให้ข้าแรงๆ เลี้ยงตัวกาลกิณีออกมาทำร้ายผู้คน ตายไปแล้วก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบเลย!”

วินาทีนั้น เส้นความอดทนที่เรียกว่าสติสัมปชัญญะในหัวของเสิ่นจิงหลาน ขาดสะบั้นลงอย่างสิ้นเชิง

นางพุ่งเข้าไปแย่งแส้จากมือของคนคนหนึ่ง หอบเอาความเคียดแค้นและความสิ้นหวังอันทะลักทลาย ฟาดฟันลงบนร่างของพวกเดนมนุษย์เหล่านั้นอย่างดุดัน

“โอ๊ย!” ตอนแรกคนพวกนั้นยังด่าทอ “ตัวกาลกิณีฆ่าคนแล้ว!”

แต่ไม่นานนัก เสียงด่าก็กลายเป็นเสียงโหยหวน และสุดท้ายก็เงียบงันไป

สายฝนชะล้างซากความพังพินาศบนพื้น ปะปนกับน้ำเลือดและโคลนตม เสิ่นจิงหลานคุกเข่าลงตรงหน้าเศษกระดูกของท่านพ่ออย่างหมดเรี่ยวแรง พยายามใช้สองมือเปล่ากอบโกยกระดูกขาวโพลนเหล่านั้นเข้ามากอดไว้ ทว่าทำอย่างไรก็ไม่สามารถปะติดปะต่อกลับมาให้สมบูรณ์ได้ดังเดิม

ในที่สุดนางก็พังทลายลง แหงนหน้าขึ้นปล่อยเสียงร้องไห้โหยหวนอย่างสุดแสนจะเจ็บปวด เสียงร้องทะลุผ่านม่านฝน ดังก้องกังวานอยู่ในสุสานอันอ้างว้างเนิ่นนาน ราวกับนกตู้ยู่ร่ำไห้จนเป็นสายเลือด

ยามที่เซี่ยเสวียนจี้ได้ยินข่าวและรีบรุดมาถึง ภาพที่เขาเห็นก็คือฉากนี้

เสิ่นจิงหลานคุกเข่าอยู่ท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำ ค่อยๆ หยิบเศษกระดูกขึ้นมาจากโคลนตมทีละชิ้นๆ น้ำฝนผสมกับโคลนไหลรินอาบแก้ม ร่างกายเปียกปอนไปหมด ดูน่าเวทนายิ่งนัก

ฝีเท้าของเซี่ยเสวียนจี้ถูกตอกตรึงอยู่กับที่ในพริบตา ความหนาวเหน็บปะปนกับความหวาดกลัวที่อธิบายไม่ถูกแล่นปราดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ข่าวลือพวกนั้นเขาจงใจปล่อยปละละเลยจริง เพื่อบีบให้นางยอมก้มหัว ทว่าเขาไม่เคยคิดเลยว่า จะมีใครใจกล้าบ้าบิ่นถึงขั้นมาขุดหลุมศพโบยศพเช่นนี้

เขาพยายามข่มความตื่นตระหนกในใจ สาวเท้าเข้าไปใกล้ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความตึงเครียดที่ยากจะสังเกตเห็น “จิงหลาน ไม่ใช่ข้านะ… เรื่องนี้ข้าจะตรวจสอบอย่างเข้มงวด จะต้องจับพวกชาวบ้านสารเลวพวกนั้นมาสับเป็นหมื่นๆ ชิ้นให้จงได้!”

เขายื่นมือออกไปหวังจะประคองนางให้ลุกขึ้น

ทว่ามือยังไม่ทันได้แตะถูกตัว ก็ถูกเสิ่นจิงหลานสะบัดออกอย่างแรง

“ไสหัวไป”

นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่ที่เคยสะท้อนประกายไฟและความรักใคร่ บัดนี้เหลือเพียงความเงียบงันดุจความตายและความเคียดแค้นที่ฝังรากลึกถึงกระดูก เซี่ยเสวียนจี้ถูกแววตานั้นทำให้ตกใจจนต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว

“เซี่ยเสวียนจี้ ข้าตกลงแล้ว”

ประโยคนี้ไม่เหมือนคำอนุญาต แต่เหมือนเป็นคำพิพากษาชี้ขาดเสียมากกว่า

ปฏิกิริยาแรกของเซี่ยเสวียนจี้ไม่ใช่ความปีติยินดีที่สมหวัง แต่กลับเป็นความรู้สึกอึดอัดราวกับหัวใจถูกมือที่เย็นเฉียบบีบรัดเอาไว้อย่างแรง สุดท้ายก็ทิ้งประโยคหนึ่งไว้ “ข้า… ข้าจะรีบไปสืบหาตัวคนร้ายเดี๋ยวนี้” แล้ววิ่งเตลิดหนีไป

จวนราชครูเริ่มประดับประดาโคมไฟหลากสี เพื่อเตรียมการสำหรับงานแต่งงาน

เซี่ยเสวียนจี้ออกคำสั่งด้วยตัวเองว่า มาตรฐานของงานแต่งงานครั้งนี้ จะต้องเหนือกว่าตอนที่แต่งเสิ่นจิงหลานเข้ามาอย่างเทียบไม่ติด เขาต้องการพิสูจน์ให้คนทั้งใต้หล้าเห็นว่า สิ่งที่เขามอบให้ซูเฉียนเยว่นั้น คือความทะนุถนอมที่ไม่มีใครเทียบเทียมได้

ผ้าไหมพริ้วไหวดั่งม่านเมฆ ผ้าแพรสีแดงสว่างไสวดั่งเปลวเพลิง ทั่วทั้งจวนถูกปกคลุมไปด้วยบรรยากาศแห่งความมงคลอันถึงที่สุด

มองดูสีแดงสดใสเต็มลานเรือน ในใจของเซี่ยเสวียนจี้กลับว่างเปล่า นึกถึงดวงตาที่มืดหม่นไร้ชีวิตชีวาและไร้ซึ่งระลอกคลื่นใดๆ ของเสิ่นจิงหลานขึ้นมานับครั้งไม่ถ้วน

แม้แต่ตอนที่ซูเฉียนเยว่ยิ้มแย้มดั่งดอกไม้บานเอนกายเข้ามาซบ ก็ไม่อาจสะกดความหงุดหงิดว้าวุ่นในใจลงได้

เขาเริ่มควบคุมรายละเอียดทุกอย่างของงานแต่งงานด้วยตัวเอง พยายามใช้ความยุ่งเหยิงมาเติมเต็มความว่างเปล่าในใจ

แตกต่างจากความคึกคักวุ่นวายภายนอก เสิ่นจิงหลานเก็บตัวเงียบอยู่ในเรือนของตัวเองอย่างสงบ ในมือกำลังเย็บสนับเข่าหนาๆ คู่หนึ่ง

ฉินมามาคนสนิทข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยมาหา ครั้งนี้นางไม่ได้มีท่าทีหยิ่งผยองเหมือนคราวก่อน หลังจากทำความเคารพแล้วก็เชิญเสิ่นจิงหลานไปพูดคุยที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่าอย่างนอบน้อม

เมื่อเดินมาถึงหน้าประตู เสียงแก้วแตกก็ดังขึ้น เสียงของฮูหยินผู้เฒ่าเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “ที่แท้ หลายปีมานี้ที่เจ้าคอยทำตัวเป็นปฏิปักษ์กับข้า ไม่ใช่เพื่อปกป้องเสิ่นจิงหลาน แต่เป็นเพราะเจ้าคิดว่าตอนนั้นข้าเป็นคนบีบให้ซูเฉียนเยว่ต้องจากไป เจ้ากำลังแก้แค้นข้าสินะ”

ฉินมามามีสีหน้ากระอักกระอ่วน รีบก้าวไปข้างหน้าเตรียมจะส่งเสียงรายงาน ทว่าเสิ่นจิงหลานกลับผลักประตูเดินเข้าไปโดยตรงอย่างสงบนิ่ง

เมื่อเห็นเสิ่นจิงหลานที่จู่ๆ ก็พรวดพราดเข้ามา ความโกรธบนใบหน้าของเซี่ยเสวียนจี้ก็แข็งค้างไปในพริบตา ความตื่นตระหนก ความลนลาน ความน่าสมเพช และอารมณ์ที่หลากหลายหลั่งไหลขึ้นมาบนใบหน้าของเขาราวกับกระแสน้ำ

“จิงหลาน…” เขาพยายามจะอธิบาย ทว่าเสิ่นจิงหลานเพียงพยักหน้าให้เขาเล็กน้อยอย่างรักษามารยาท เดินผ่านร่างเขาไปนั่งลงในตำแหน่งรองจากฮูหยินผู้เฒ่า

รอคอยให้ฮูหยินผู้เฒ่าเปิดปากตำหนิอย่างเงียบๆ

“เจ้าที่เป็นถึงนายหญิงของจวนราชครู เรื่องรับภรรยาเอกร่วมเช่นนี้จะปล่อยให้สามีของตัวเองลงมือจัดการเองทุกอย่างได้อย่างไร พวกผู้ชายน่ะเขาต้องทำเรื่องใหญ่โตกันทั้งนั้น”

เสิ่นจิงหลานช้อนตาขึ้น กวาดสายตามองใบหน้าที่ค่อนข้างลนลานของเซี่ยเสวียนจี้อย่างเรียบเฉย แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ใต้เท้าราชครูมอบอำนาจดูแลจวนให้คุณหนูซูไปตั้งนานแล้ว คุณหนูซูถูกราชครูเทิดทูนไว้กลางใจมาหลายปีขนาดนี้ งานแต่งของพวกเขาคงไม่อยากให้ข้าเข้าไปก้าวก่ายหรอกเจ้าค่ะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยเบนสายตามาหยุดอยู่ที่เสิ่นจิงหลาน “พูดแบบนี้ หมายความว่าเจ้าเห็นด้วยงั้นหรือ?”

เซี่ยเสวียนจี้กลั้นหายใจโดยสัญชาตญาณ มองนางอย่างตึงเครียด ภายในใจเตรียมคำพูดสำหรับรับมือกับการคัดค้านของนางไว้นับไม่ถ้วน

ทว่า เสิ่นจิงหลานเพียงแค่ปรือตาขึ้นเล็กน้อย เอ่ยสองคำออกมาอย่างราบเรียบไร้ระลอกคลื่น

“เห็นด้วย”

ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยจ้องมองนางอย่างลึกซึ้ง รู้ดีว่าปฏิกิริยาเช่นนี้ของนางหมายความว่าอย่างไร นี่ไม่ใช่การประนีประนอม แต่เป็นการยอมแพ้และตัดขาดอย่างสิ้นเชิง ประกายแสงสุดท้ายในดวงตาของฮูหยินผู้เฒ่าดับวูบลง นางโบกมืออย่างหมดเรี่ยวแรงโดยไม่พูดอะไรอีก ใช้ไม้เท้าพยุงร่างเดินเตาะแตะกลับเข้าไปในห้องด้านใน

เสิ่นจิงหลานเองก็ลุกขึ้นตาม ไม่หยุดรั้งรอแม้แต่น้อย เดินตรงออกไปทันที

เซี่ยเสวียนจี้มองแผ่นหลังที่เด็ดเดี่ยวไม่แพ้กันทั้งสอง ภายในใจถูกปกคลุมไปด้วยความหวาดกลัวอย่างใหญ่หลวง เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีสิ่งสำคัญบางอย่าง กำลังเลือนหายไปจากชีวิตของเขาอย่างเงียบๆ ด้วยความเร็วที่ไม่อาจกอบกู้คืนมาได้

ที่หน้าประตู เสิ่นจิงหลานกำลังส่งมอบสนับเข่าคู่หนึ่งให้กับฉินมามา

“ฮูหยินผู้เฒ่ามีโรคปวดขา วันข้างหน้าข้าไม่ได้อยู่ข้างกายนางแล้ว พวกเจ้าต้องคอยดูแลให้ดีนะ”

“เจ้าไม่ได้อยู่ข้างกายท่านแม่ แล้วเจ้าจะไปที่ไหน?” เซี่ยเสวียนจี้ที่เดินตามออกมาตามหลังก้าวหนึ่งบังเอิญได้ยินคำพูดของเสิ่นจิงหลานพอดี

เสิ่นจิงหลานไม่สนใจ หันหลังเดินกลับไปยังเรือนของตนเอง

ทว่าเซี่ยเสวียนจี้กลับเดินตามหลังนางไปราวกับผีผลัก ตามตื๊อพูดพร่ำไม่หยุดจนไปถึงหน้าประตูเรือน

“เสิ่นจิงหลาน เจ้าพูดมาให้รู้เรื่องนะ” “เสิ่นจิงหลาน เจ้าจะกลับไปอยู่ที่ตระกูลเสิ่นงั้นหรือ? ตระกูลเสิ่นไม่เหลือใครแล้วนะ เจ้ากลับไปแล้วจะมีความหมายอะไร”

“น้องหญิง เจ้าสนใจข้าหน่อยได้ไหม?” ฝีเท้าของเสิ่นจิงหลานหยุดชะงักลงทันที

หยดน้ำค้างใสแจ๋วร่วงหล่นลงสู่สระน้ำ ก่อให้เกิดระลอกคลื่นเล็กๆ

ห่างกันห้าปี แต่งงานกันมาห้าปี เสิ่นจิงหลานไม่ได้ยินเซี่ยเสวียนจี้เรียกขานนางเช่นนี้มาเกือบสิบปีแล้ว

เซี่ยเสวียนจี้เดินไปตรงหน้าเสิ่นจิงหลาน ในแววตาที่สุขุมมานานหลายปี แฝงไปด้วยความหวาดกลัวดั่งเด็กหนุ่ม

“ข้ากับอาเยว่กำลังจะแต่งงานกัน เจ้าก็จะย้ายออกไปอยู่นอกจวน แล้วเจ้าจะให้อาเยว่วางตัวอย่างไรในวันข้างหน้า”

หัวใจของเสิ่นจิงหลานตายด้านและเงียบสงัด เซี่ยเสวียนจี้ยังคงเอ่ยต่อไป “อาเยว่ไม่เข้าใจเรื่องกิจการภายในจวน อำนาจการดูแลจวนก็ยังคงต้องมอบให้เจ้า เจ้ายังคงเป็นนายหญิงของบ้านหลังนี้”

“ขอเพียงวันข้างหน้าเจ้าไม่ไปหาเรื่องอาเยว่ ข้าจะ...” เขาดูเหมือนกระดากปากที่จะพูด “ข้าจะทำดีต่อเจ้าให้มาก”

“ลูกของข้ากับอาเยว่ก็จะมอบให้เจ้าดูแล เจ้าไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีใครเลี้ยงดูยามแก่เฒ่า”

“ปัง!” ประตูเรือนถูกปิดลงอย่างแรง เซี่ยเสวียนจี้โดนกระแทกหน้าหงาย

“เสิ่นจิงหลาน เจ้าอย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน!”