CHAPTER 5 ตึงเครียด

CHAPTER 5 ตึงเครียด

“ไอ้พีท กูถามหน่อยที่นี่ทำไมดูไม่เหมือนร้านแทงสนุ๊กธรรมดาเลยว่ะ”เลอาดึงชายเสื้อของพีทเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ขณะที่ทั้งกลุ่มกำลังเดินไปยังโต๊ะสนุกที่พีทจัดการจองไว้เรียบร้อย

“ที่นี่มีบ่อนอยู่ชั้นบน” 

“กูว่าละ ทำไมบรรยากาศมันชอบพามากล”  

เมื่อพีทเดินนำมาหยุดอยู่หน้าประตูบานหนึ่ง เขาเลื่อนมือหนาไปผลักเปิดประตูอย่างไม่รีรอ ทันทีที่บานประตูเปิดกว้าง สายตาของทั้งสามสาวที่เดินตามหลังต่างเบิกโพลงด้วยความตื่นตา ภายในห้องเต็มไปด้วยโต๊ะสนุ๊กเกอร์เกือบสี่สิบตัวเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ บรรยากาศคึกคักไปด้วยผู้คนที่กำลังเล่นและยืนเชียร์กันอยู่รอบโต๊ะต่าง ๆ บรรยากาศภายในดูหนาแน่นไปด้วยเสียงหัวเราะและการพูดคุย พลันสายตาหลายคู่ของเหล่าผู้ชายในห้องก็หันมาจับจ้องมาที่พวกเธออย่างพร้อมเพรียง จนทั้งสามรู้สึกเกร็งเล็กน้อยกับความสนใจที่ได้รับอย่างไม่คาดคิด

พีทเดินนำพวกเราไปจนถึงโต๊ะหมายเลข 25 ที่ตั้งอยู่บริเวณมุมหนึ่งของห้องสนุ๊กเกอร์ โต๊ะดังกล่าวมีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งรออยู่ก่อนแล้ว เขาสวมชุดนักศึกษาที่ดูต่างจากมหาวิทยาลัยของพวกเรา ใบหน้าคมคายโดดเด่นจัดว่าอยู่ในระดับน่ามอง อีกทั้งยังมีท่าทีผ่อนคลาย ขณะที่เอนตัวพิงเก้าอี้อย่างไม่เร่งรีบ สายตาของเขาเหลือบขึ้นมามองพวกเราด้วยแววตาใคร่รู้เล็กน้อยทันทีที่พีทเดินเข้าไปใกล้

“มาแล้วเหรอ”  ชายหนุ่มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ทว่าท่าทีของเขาดูเป็นกันเอง ขณะที่พีทยกมือขึ้นตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ อย่างสนิทสนม

“เฮียรอนานมั้ยวะ พาเพื่อนมานั่งเล่นด้วย” พีทตอบพลางยกยิ้มเล็กน้อยให้พวกเรา ก่อนจะหันกลับไปหาเพื่อนที่นั่งรออยู่ “เออ เดี๋ยวแนะนำให้รู้จักก่อน”

“นี่ไอ้โซ่ เลอา จูน เพื่อนกู ส่วนคนนี้รุ่นพี่กู ชื่อเซน” พีทพูดขึ้นพลางยิ้มกว้างพร้อมผายมือแนะนำทั้งสองฝ่ายให้รู้จักกัน

“เฮีย นี่เพื่อนสนิทกู ส่วนอีกสองคนเพื่อนสนิทคนใหม่ สวยแซ่บทุกคน” พีทเสริมด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ทำเอาเลอาหรี่ตามองเพื่อนชายอย่างเอือมระอา ขณะที่จูนยกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะยิ้มรับเหมือนจะเห็นด้วย

“ยินดีที่ได้รู้จัก” พี่เซนเอ่ยขึ้นเสียงราบเรียบพร้อมพยักหน้าให้พวกเรา ดวงตาคมกริบของเขาไล่มองพวกเราทีละคนด้วยแววตาเรียบนิ่ง แต่สายตาคมกริบคู่นั้นกลับหยุดนานเป็นพิเศษเมื่อมองที่เลอา

“ค่ะ เช่นกัน” เลอาตอบกลับด้วยท่าทางเรียบนิ่งตามสไตล์ของเธอ แต่จูนกับฉันที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับแอบสบตากันและยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน เมื่อเห็นสายตาของพี่เซนที่จ้องมองเลอาอย่างสนใจ แม้ว่าเลอาจะไม่แสดงอาการสะทกสะท้าน แต่ท่าทางของเซนที่ดูเหมือนจะสนใจเพื่อนของเรามากกว่าคนอื่น ๆ ก็ทำให้บรรยากาศรอบตัวเลอาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“มา ๆ เริ่มเล่นกันดีกว่า” เสียงของพีทดังขึ้นทำลายบรรยากาศที่ตึงเครียดไปเล็กน้อย เมื่อเซนที่จ้องมองไปที่เลอามาตลอดหันกลับไปมองที่พีทแทน 

หลังจากนั้น พีทก็จัดการสอนเพื่อนสาวทั้งสามให้เข้าใจวิธีการเล่นสนุ๊กเกอร์เบื้องต้นอย่างรวดเร็ว เขาเริ่มต้นจากการอธิบายกติกาและการใช้ไม้สนุ๊กเกอร์ให้ถูกต้อง พร้อมทั้งสาธิตการเล่นให้ดูทีละขั้นตอน ก่อนที่เขาจะเริ่มให้พวกเราได้ลองเล่นกันเองแต่ละคน 

ทว่าทันใดนั้น ขณะที่เลอากำลังจะก้มลงเล็งไม้แทงไปที่ลูกสีเขียว เสียงเข้มเย็นเยือกคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

“เลอามาทำอะไรที่นี่” เสียงนั้นพูดขึ้นอย่างเรียบเฉย พร้อมกับการปรากฏตัวของผู้ชายคนหนึ่งที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างพลันเงียบไปเล็กน้อย

เลอาหยุดชะงัก มือที่ถือไม้สนุ๊กเกอร์ค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนจะหันไปตามเสียงนั้น ทำให้พบกับใบหน้าคมคายของพี่ชายตัวเอง ลูคัสที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะ พร้อมสายตาที่จับจ้องมาอย่างเงียบ ๆ โดยมีเพื่อนของเขาอีกสองคนยืนอยู่ด้านหลังนั่นก็คือ พี่คริสกับพี่เวย์ พวกเขาดูเหมือนจะมาโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่มองท่าทางแล้วเหมือนจะไม่ได้แค่ผ่านไปมาเท่านั้น ทุกคนในกลุ่มต่างมองไปที่ลูคัสและเลอา อย่างไรก็รู้สึกถึงความเครียดในอากาศที่สะท้อนให้เห็นในรอยยิ้มที่จืดชืดของเลอา

“ฮะ…เฮีย” เสียงเล็กเอ่ยเรียกพี่ชายละล่ำละลักไม่เต็มเสียงนัก แววตาคมคู่นั้นฉายแววดุดันจนเธอรู้สึกขนหัวลุก 

“เฮีย ถามว่ามาทำอะไรที่นี่?” ลูคัสถามเสียงดุ ขณะที่ก้าวขายาว ๆ เข้าใกล้น้องสาวจนแทบจะประชิดตัว

“ฉันก็แค่มาเล่นกับเพื่อนเองนะ ทำไมต้องทำเสียงดุ?” เลอาเถียงเสียงเบา พยายามดึงแขนเรียวของตัวเองออกจากมือหนาของพี่ชายที่กำลังดึงเธอไปจากที่นี่ ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนเธอรู้สึกอึดอัด

สายตาของพี่ชายยังคงจดจ้องมาอย่างหนัก ทำให้เลอารู้สึกเหมือนโดนจับตามองจากคนทั้งห้อง

“พี่ลูคัส ปล่อยเลอาเถอะค่ะ พวกเราแค่มาแทงสนุ๊กกันเฉย ๆ” ฉันที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่สักพักอดไม่ได้ที่จะเข้าไปช่วยเพื่อนสนิทของตัวเอง

“เธอพาน้องสาวฉันมาเที่ยวสถานที่แบบนี้หรอ….” พี่ลูคัสพูดเสียงเย็นพลางมองมาที่ฉันด้วยสายตาเคร่งขรึม ทำให้ฉันรู้สึกถึงความกดดันที่มาพร้อมกับคำถามนั้น

“พี่ลูคัสก็รู้ว่าเราไม่ได้ทำอะไรผิดนี่” ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ฟังดูเป็นกลางที่สุด แต่ลึก ๆ ในใจกลับรู้สึกไม่ค่อยสบายใจที่ต้องมาตอบคำถามแบบนี้

“เธอเป็นเพื่อนใหม่ของน้องสาวฉันสินะ” พี่ลูคัสพูดเสียงเข้ม ขยับเข้ามาใกล้จนทำให้ฉันรู้สึกได้ถึงความกดดันที่อยู่ในอากาศ เสียงของเขาหยุดลงพร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ ทำให้บรรยากาศรอบตัวเราตึงเครียดขึ้นอย่างชัดเจน

ฉันไม่กล้าตอบอะไรในทันที หันไปมองเลอาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ซึ่งตอนนี้ดูเหมือนจะเริ่มเครียดตามไปด้วย ฉันพยายามคิดหาคำพูดที่เหมาะสมเพื่อเคลียร์สถานการณ์นี้ แต่ความโกรธของพี่ลูคัสที่แผ่รัศมีออกมาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนคำพูดทุกคำจะไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาหายโมโห

“พี่ลูคัส…” ฉันเริ่มพูดเสียงเบา “พวกเราแค่มาเล่นสนุก ๆ เท่านั้นเองค่ะ ไม่ได้ทำอะไรผิดจริง ๆ นะคะ”

พลันเสียงเข้มของเขาก็ขัดขึ้นทันที “พวกเธอรู้ไหมว่าสถานที่แบบนี้มันไม่เหมาะกับพวกผู้หญิงเลยสักนิด” คำพูดของเขาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกตัดสินในทันที สีหน้าเขายังคงนิ่งและดุร้ายจนทำให้บรรยากาศรอบตัวรู้สึกขุ่นมัว และฉันก็ไม่รู้จะพูดอะไรตอบไปอีก

“ทีเฮียยังมาได้ ทำไมเลอาจะมาไม่ได้!” เสียงแข็งกร้าวของเลอาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด สีหน้าเธอไม่แสดงความกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับกัน เธอกลับยืนตรงและมองพี่ชายด้วยสายตาที่ไม่ยอมแพ้

ลูคัสหันไปมองน้องสาว ก่อนจะยืนนิ่งไปชั่วครู่ เสียงของเขายังคงเย็นชา แต่ครั้งนี้ดูเหมือนจะมีความขุ่นเคืองซ่อนอยู่ 

“เลอา... เฮียห้ามไว้ก็เพราะเป็นห่วง แต่เธอเลือกจะไม่ฟังเฮีย เลือกที่จะเชื่อฟังเพื่อนใหม่มากกว่า” เขาพูดโดยที่ละสายตาจากเลอามามองไปที่ใบหน้าเรียวสวยของโซ่ โดยสายตานั้นแฝงไปด้วยความเหยียดหยาม ซึ่งทำให้โซ่รู้สึกได้ถึงความไม่พอใจที่แสดงออกมาอย่างชัดเจน

-----------------

ฝากกดไลค์ กดติดตาม คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้า

สปอย!!

"ฉันขอไลน์พี่ได้ไหม พี่ลูคัส"

"หึ...งานเข้าหาผู้ชายคงเป็นงานถนัดของเธอสินะ"