CHAPTER 6 ขอไลน์

CHAPTER 6 ขอไลน์

เวย์ที่ยืนมองสถานการณ์อยู่เงียบ ๆ มาสักพักก็ตัดสินใจเข้ามาห้ามเพื่อน เขาก้าวเข้ามายืนระหว่างลูคัสกับเลอา ก่อนจะเอื้อมมือแตะบ่าลูคัสเบา ๆ พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่หนักแน่นพอที่จะทำให้ลูคัสหยุดชะงัก

“ลูคัส...มึงพอเถอะ มึงอย่ากดดันเลอาแบบนี้” เวย์พูดพร้อมส่งสายตาเตือนเพื่อนเบา ๆ

“แต่...” ลูคัสหันมามองเวย์ สีหน้ายังเต็มไปด้วยความไม่พอใจและความกังวล

เวย์ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะพูดต่อ “มึงก็รู้ว่าเลอาโตพอที่จะดูแลตัวเองได้ อย่าทำให้เธอรู้สึกเหมือนเด็กที่มึงต้องควบคุมตลอดเวลา มันจะยิ่งทำให้เรื่องแย่ลง”

เลอามองเวย์ด้วยความรู้สึกขอบคุณ แต่ยังคงนิ่งไม่พูดอะไร เธอรู้ดีว่าถ้าตัวเองพูดอะไรออกไปตอนนี้อาจจะยิ่งทำให้ลูคัสไม่พอใจมากขึ้น

ลูคัสถอนหายใจแรง ๆ ก่อนจะหันไปมองน้องสาว “เฮียแค่ไม่อยากให้เธอมาอยู่ในที่แบบนี้ เข้าใจไหมเลอา? เฮียไม่ได้อยากบังคับ แค่เป็นห่วง” 

เวย์ยิ้มบาง ๆ และพูดเสริม “น้องมึงก็แค่มาเล่นสนุ๊ก กับเพื่อน ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง อีกอย่างพวกเราก็อยู่ตรงนี้ด้วย มึงจะกลัวอะไรนักหนา”

ลูคัสจ้องมองเวย์ครู่หนึ่งก่อนจะเบนสายตากลับมาที่เลอา และพยักหน้าเบา ๆ แม้ว่าจะยังไม่พอใจเต็มที่ แต่เขาก็ยอมถอยให้ตามคำพูดของเพื่อน

“ก็ได้ แต่ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากล เฮียจะไม่ปล่อยไว้” ลูคัสทิ้งท้าย ก่อนจะถอยออกไปยืนข้างเวย์ สายตาของเขายังคงจับจ้องที่เลอาเหมือนเตือนเธอเงียบ ๆ

หลังจากนั้น เวย์กับคริสก็ช่วยกันพาลูคัสกลับไปที่โต๊ะสนุ๊กเกอร์ของพวกเขา ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากจุดเดิมนัก ทั้งสองคนพยายามพูดให้ลูคัสใจเย็นลง ขณะที่ลูคัสยังคงมีสีหน้าขุ่นเคืองเล็กน้อย แต่ก็ยอมเดินตามเพื่อนกลับไปอย่างไม่อิดออด

“แก๊งนั้นเพื่อนใหม่น้องสาวมึงหมดเลยหรอ” คริสเอ่ยถามขึ้นขณะเดินมาถึงโต๊ะสนุ๊กเกอร์ของพวกเขา 

“อืม ยกเว้นจูนที่เป็นเพื่อนสนิทกับมาตั้งแต่มัธยมต้น” ขณะตอบคำถามสายตาคมกริบก็ยังคงจ้องมองไปที่โต๊ะสนุ๊กที่น้องสาวของเขาอยู่ไม่วางตา 

“จูนคือคนไหน” คริสถามพลางมองไปที่โต๊ะนั้น 

“คนที่ยืนอยู่ด้านขวามือน้องกู” คริสมองตามพลางพยักหน้าลงช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “น่ารักดี” 

“พวกมึงจะเล่นไหม” เวย์ที่กำลังจัดลูกสนุ๊กอยู่เสร็จหันมามองเพื่อนทั้งสองคน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงติดรำคาญเล็กน้อยเมื่อเห็นพวกเขายังคงเอาแต่มองไปที่โต๊ะของเลอาและเพื่อน ๆ

“เออ ๆ เล่น” คริสขานตอบก่อนจะเดินไปประจำที่ 

เวลาต่อมา…

“พวกมึงกูจะไปเข้าห้องน้ำมีใครไปกับกูไหม” เสียงเล็กของโซ่ดังขึ้นเบา ๆ ขณะที่เธอนั่งอยู่ที่เก้าอี้ข้างโต๊ะสนุ๊กเกอร์ เธอหันไปถามเพื่อนทั้งสองคนที่กำลังยุ่งอยู่กับกิจกรรมของตัวเอง จูนกำลังตั้งใจแทงสนุ๊กอย่างจริงจัง ส่วนเลอาก็นั่งกินขนมอย่างเอร็ดอร่อย

“ไม่อ่ะ กำลังติดลม” จูนตอบขึ้นโดยไม่ได้หันมามอง เพียงส่งเสียงตอบเบา ๆ พร้อมสายตาที่จ้องมองลูกสนุ๊กอย่างจดจ่อ ก่อนจะก้มลงเล็งและแทงไม้ใส่ลูกสีเหลืองด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความจริงจัง

“มึงอ่ะเลอาไปไหม” ฉันหันไปถามย้ำที่เลอา 

“ยังไม่ค่อยปวด แต่ไปเป็นเพื่อนได้”

“งั้นไม่เป็นไร เดี๋ยวกูไปคนเดียว” ฉันตอบพลางลุกขึ้นเดินไปทันทีโดยไม่รอคำยืนยัน เพราะปวดจนอั้นไม่ไหวแล้ว 

“ระวังตัวด้วยนะ ไอ้โซ่” เสียงเข้มคุ้นเคยของไอ้พีทตะโกนตามหลังมา ไม่ดังนักแต่ชัดเจนพอที่ฉันจะได้ยิน ฉันยกมือขึ้นทำสัญลักษณ์โอเคโดยไม่หันกลับไปมอง เพื่อเป็นการบอกมันว่าได้ยินและเข้าใจ

ร่างบางเจ้าของความสูงหนึ่งร้อยหกสิบห้าเซนติเมตรเดินออกจากห้องน้ำด้วยท่าทีผ่อนคลาย สีหน้าโล่งอกเหมือนปลดปล่อยความอึดอัดออกไปได้ทั้งหมด

“ฟู่ว! เกือบไม่ทัน” คนตัวเล็กเป่าลมออกจากริมฝีปากเบา ๆ ขณะยืนล้างมือที่อ่างล้างหน้า ดวงตากลมมองเงาสะท้อนในกระจกด้วยสีหน้าผ่อนคลาย ก่อนจะปิดก๊อกน้ำลงเมื่อเสร็จสิ้นการล้างมือ เลื่อนมือไปหยิบทิชชู่มาซับน้ำที่เปียกออกเล็กน้อยแล้วโยนทิชชู่ลงถังขยะ จากนั้นก็เดินออกจากห้องน้ำทันที

ทว่าคนตัวเล็กก็ต้องชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเดินพ้นประตูห้องน้ำออกมายังบริเวณหน้าห้องน้ำ ก็เจอเข้ากับร่างสูงของลูคัสที่เดินออกมาจากห้องน้ำของผู้ชายพอดี 

“พะ…พี่ลูคัส” ไวกว่าความคิด ปากของเธอก็เอ่ยเรียกชื่อของเขาขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว เสียงนั้นเบาและสั่นนิด ๆ ท่ามกลางความเงียบสงัดระหว่างทั้งสองคน 

ขายาว ๆ ที่กำลังจะก้าวเดินต่อหยุดลงกลางคัน ใบหน้าคมคายหันกลับมามองยังหญิงสาวเพื่อนคนใหม่ของน้องสาวด้วยสายตาเย็นชา ราวกับมองผ่านเธอไปอย่างไม่ใส่ใจ แม้จะมีท่าทางสงบนิ่ง แต่ความรู้สึกที่แฝงอยู่ในแววตานั้นกลับทำให้คนตัวเล็กต้องรู้สึกถึงความกดดันจากการถูกจ้องมองอย่างไม่เป็นมิตร

“ฉันขอไลน์พี่ได้ไหม พี่ลูคัส….” เสียงของคนตัวเล็กที่เอ่ยขึ้นเบา ๆ แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แววตาของเธอแสดงออกถึงความพยายามที่จะทำให้สถานการณ์นี้ดูเป็นมิตรขึ้น แม้ว่าผู้ชายตรงหน้าจะยังคงยืนเงียบและไม่แสดงท่าทีอะไรก็ตาม

“หึ…งานเข้าหาผู้ชายคงเป็นงานถนัดของเธอสินะ” ลูคัสพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ขณะที่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่คนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้า ความเหยียดหยามแฝงอยู่ในน้ำเสียงและท่าทางของเขา

โซ่ชะงักไปเล็กน้อยกับประโยคที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหนาของลูคัส แต่เธอไม่ได้แสดงออกถึงความรู้สึกนั้นมากนัก ในทางกลับกัน ยิ่งทำให้โซ่รู้สึกเหมือนกำลังมีโอกาสสำคัญ วินาทีนี้ถือเป็นโอกาสที่เธอจะได้ไลน์ของเขาแล้วถามว่า ทำไมเธอถึงไม่ขอกับเลอา เพราะเธอไม่อยากให้การจีบนี้เป็นเรื่องแอบ ๆ เงียบ ๆ เธอต้องการทำให้เขารู้ไปเลยว่าเธออยากจะจีบเขาอย่างเปิดเผยและจริงจัง

“พี่จะให้ฉันไหม” 

“หึ…..” ความใจกล้าของเธอทำเอาร่างสูงเค้นหัวเราะออกมาเบาๆ ราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน 

แต่ในสายตาของโซ่ เขากลับดูเหมือนจะสนใจมากกว่าที่เธอคิด แม้จะพยายามแสดงท่าทางเย็นชา แต่รอยยิ้มที่มุมปากเขาก็เผยให้เห็นว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ในใจ 

ดูเหมือนว่าลูคัสจะเริ่มสนุกกับการเข้าหาของโซ่อย่างเปิดเผย แต่ลูคัสก็ยังคงยืนมองโซ่ด้วยสายตาที่แฝงความท้าทาย เหมือนกับกำลังรอดูว่าหญิงสาวจะเดินหน้าต่อไปอีกแค่ไหน

“ฉันจะจีบพี่ พี่จะให้ไลน์กับฉันไหมคะ” คำพูดแสนจะตรงของหญิงสาวถูกเอ่ยออกไปอย่างไม่ลังเล ความมั่นใจในตัวเองสะท้อนชัดในแววตาของโซ่ 

ลูคัสหยุดคิดไปสักพักก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก ใบหน้าคมคายของเขายังคงมีท่าทางเย็นชา “หึ...ก็ลองดู” เขาพูดเบาๆ ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ออกไปในท่าทางที่ทำให้โซ่ต้องยิ้มอย่างพอใจ เมื่อเขายอมให้ไลน์กับเธอ

“จำเอาไว้ว่าเธอเป็นคนขอไลน์ไปเองนะ” เขาพูดต่อ ท่าทางดูขึงขังแต่แฝงไปด้วยความท้าทาย ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววยิ้มร้ายกาจคาดเดาไม่ได้ 

โซ่ยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือออกไปรับโทรศัพท์จากเขา ความรู้สึกในใจเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“ไม่ต้องห่วงค่ะ พี่จะไม่เสียใจที่ให้ไลน์กับฉัน” โซ่พูดด้วยเสียงมั่นใจ พลางกดบันทึกหมายเลขโทรศัพท์ของเขาอย่างรวดเร็ว

ลูคัสมองการกระทำของโซ่ด้วยแววตาที่คล้ายจะยิ้มเยาะในความกล้าหาญของเธอ แต่ก็ไม่พูดอะไรออกมาอีก

“เธอจะได้เห็นว่าฉันไม่ใช่คนง่ายอย่างที่เธอคิด ” เขาพูดแผ่ว ๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ราวกับทิ้งคำท้าให้โซ่ต้องทำตามที่พูดจริงๆ

โซ่ยืนอยู่กับโทรศัพท์ในมือ พลางมองไปที่แผ่นหลังแกร่งของร่างสูงของเขาที่เดินออกไป โซ่รู้สึกได้ว่ามันเพิ่งเริ่มต้นขึ้น

-----------------------

ฝากกดไลค์ กดติดตาม คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้า

มาเอาใจช่วยให้น้องโซ่ของเรากันค้า