CHAPTER 11 ตัวเธอ…นี่แหละ คือข้อแลกเปลี่ยน

CHAPTER  11 ตัวเธอ…นี่แหละ คือข้อแลกเปลี่ยน

ยื้อกันอยู่นาน สุดท้ายทั้งเลอาและจูนก็ต้องยอมกลับก่อนตามคำยืนยันหนักแน่นของฉัน ปล่อยให้ฉันอยู่รอคนเดียวตามที่ตั้งใจไว้ 

ดวงตากลมจ้องมองตามรถยนต์คันหรูที่เคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถไปอย่างนิ่มนวล โดยมีลูคัสเป็นคนขับ และเลอากับจูนนั่งอยู่ในรถด้วย เมื่อเห็นว่ารถคันนั้นแล่นออกไปจนลับสายตาแล้ว คนตัวเล็กจึงถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างรีบร้อน เธอเปิดแอปขึ้นมาแล้วจัดการกดเรียกรถโดยสาร โดยเลือกปลายทางตามโลเคชั่นที่ลูคัสส่งมาให้ทันที 

“ขอให้ข้อแลกเปลี่ยนไม่ยากเกินไปแล้วกันนะ” ฉันพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง ขณะยืนรอรถอยู่ที่มุมหนึ่งของลานจอดรถ มือกอดกระเป๋าแน่นพลางมองซ้ายมองขวาด้วยความระแวดระวัง รอบตัวเริ่มเงียบลงเรื่อย ๆ เมื่อผู้คนที่เคยพลุกพล่านทยอยกลับบ้านกันไปจนบางตา จากเดิมที่ลานจอดรถเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนา กลับกลายเป็นเงียบสงบ เหลือเพียงเสียงลมพัดและรถที่ขับผ่านเป็นครั้งคราว

ความรู้สึกวูบวาบแปลก ๆ เกิดขึ้นในใจเมื่อคิดถึง “ข้อแลกเปลี่ยน” ที่ลูคัสพูดถึง แม้จะอยากรู้ แต่ความกังวลก็ยังคงท่วมท้นในความคิด ร่างเล็กยืนเฝ้ารอรถที่ใกล้จะมาถึงอย่างใจจดใจจ่อ พร้อมกับภาวนาให้คืนนี้จบลงด้วยดี ซึ่งรอไม่นานรถโดยสารที่เธอกดเรียกก็มาถึง โซ่ไม่รอช้าเปิดประตูขึ้นไปนั่งด้วยความรวดเร็ว เมื่อประตูปิดลง รถเคลื่อนตัวออกไปอย่างนุ่มนวล มุ่งหน้าสู่ปลายทางตามโลเคชั่นที่โซ่ปักหมุดไว้

LINE 

Lukzo : ฉันกำลังนั่งรถไปตามโลเคชั่นที่พี่ส่งมาให้ค่ะ 

เมื่อขึ้นมานั่งบนรถสิ่งแรกที่ฉันทำคือการส่งข้อความไปบอกพี่ลูคัส 

ติ๊ง !

ผ่านไปแค่ 5 นาทีเท่านั้น เสียงไลน์ของฉันก็ดังขึ้น 

LUCUS : ถึงแล้วทักมา 

Lukzo : ค่ะ 

ฉันตอบข้อความพี่ลูคัสด้วยความรวดเร็วก่อนจะเลิกสนใจหน้าจอโทรศัพท์หันกลับมามองยังถนนข้างหน้าอย่างใจจดจ่อ ฉันไม่เคยนั่งรถโดยสารตอนกลางคืนคนเดียวมาก่อน ก็มีระแวงบ้าง เพราะเสพข่าวเยอะทุกวันนี้สังคมเราน่ากลัวขึ้นทุกวัน 

จวบจนรถเก๋งยี่ห้อดังเคลื่อนมาจอดที่ใต้ตึกของคอนโดแห่งหนึ่ง ตามโลเคชั่นที่ถูกปักหมุดไว้เป๊ะ ๆ ฉันลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ตลอดทั้งทางคุณลุงที่ขับรถเล่นไม่พูดไม่จาเลย ฉันแอบหวาดหวั่นอยู่ไม่น้อย 

“นี่ค่ะลุง ไม่ต้องทอน” ฉันยื่นแบงค์สีม่วงให้กับลุงคนขับแล้วเปิดประตูลงจากรถเลยทันที 

“ขอบคุณนะหนู” ฉันได้ยินเสียงของลุงขับรถโดยสารพูดเล็ดลอดดังออกมาจากในรถ ฉันจึงยิ้มหวานแทนคำตอบ ก่อนจะปิดประตูลงอย่างเบามือ แล้วตวัดปลายเท้าเดินเข้าไปในตึกเพื่อหาที่นั่งรอ แล้วจัดการพิมพ์ข้อความไปบอกพี่เขาว่าฉันมาถึงแล้ว 

ตึก

ตึก

ตึก 

เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ค่อย ๆ ก้าวเข้ามาใกล้ หยุดลงตรงหน้าเธอในที่สุด ทำให้ร่างบางที่พยายามฝืนทนความง่วงอยู่ต้องสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนเงยหน้าขึ้นมองแหล่งที่มาของเสียงนั้น เวลาที่ผ่านไปเกือบ 20 นาทีที่เธอมานั่งรอเขา 

“ตามฉันมา” เสียงเรียบเข้มดังขึ้นพร้อมกับสายตาเย็นชา ร่างสูงไม่รอให้เธอตอบอะไร เขาหมุนตัวเดินนำไปอย่างไม่รีบร้อน ทิ้งระยะห่างไว้เล็กน้อย

ร่างบางที่ได้สติจากความง่วง และฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังคงวนเวียนในร่างกายค่อนข้างมาก มือเล็กเลื่อนขึ้นไปลูบใบหน้าตัวเองเบา ๆ เหมือนต้องการปลุกความสดชื่น ก่อนจะใช้สองมือค้ำกับขอบเก้าอี้เพื่อพยุงตัวให้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ รวบรวมความกล้าทั้งหมดในใจ แล้วก้าวสองเท้าเล็ก ๆ เดินตามร่างสูงไปอย่างไม่ลังเล แม้จะรู้แก่ใจว่าเขากำลังพาเธอไปที่ไหน แต่ความอยากรู้และความคาดหวังที่อัดแน่นอยู่ในใจกลับผลักดันให้เธอเดินต่อไปโดยไม่หันหลังกลับ 

ติ๊ง!

เสียงลิฟต์ดังขึ้นเมื่อมาถึงชั้นหมายเลข 35 ประตูลิฟต์เลื่อนเปิดออกกว้าง เผยให้เห็นทางเดินที่เงียบสงบและตกแต่งอย่างหรูหรา ร่างสูงก้าวออกไปก่อนโดยไม่ลังเล ตามด้วยคนตัวเล็กที่เดินตามหลังอย่างไม่คลาดสายตา

ฉันเดินไปบนพรมหนานุ่ม พลางลอบมองรอบข้างด้วยความรู้สึกประหม่าเล็กน้อย ในขณะที่พี่ลูคัสยังคงเดินนำไปด้วยจังหวะที่มั่นคงและแน่วแน่ แต่ทุกย่างก้าวกลับทำให้ใจของฉันเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ จวบจนพี่ลูคัสพาฉันมาหยุดที่หน้าประตูห้องที่ตั้งอยู่สุดทางเดิน ประตูบานใหญ่ดูเรียบหรูทันสมัยบ่งบอกถึงราคาของคอนโดแห่งนี้ได้เป็นอย่างดี ร่างสูงยืนอยู่นิ่ง ๆ ก่อนจะหยิบคีย์การ์ดขึ้นมาแตะที่ตัวล็อก 

“เข้าไปสิ” เสียงเรียบเอ่ยขึ้นพร้อมกับประตูที่ถูกผลักเปิดออก เผยให้เห็นห้องพักกว้างขวางภายในที่ตกแต่งหรูหราอย่างทันสมัย ฉันมองเข้าไปในห้องก่อนจะเงยหน้ามองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรเป็นพิเศษ แต่กลับส่งสายตาเย็นชาแบบที่ฉันคุ้นเคย

“จะยืนอยู่อีกนานไหม” คำถามสั้น ๆ ทำให้ฉันรีบก้าวเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกจากอก ขณะที่ประตูถูกปิดลงเบา ๆ ตามด้วยเสียงลงกลอนล็อคประตู 

“ขะ…ข้อแลกเปลี่ยนที่พี่ว่าคืออะไร” ฉันโพลงถามออกไป ขณะที่ยังยืนอยู่กลางห้อง 

“นั่งก่อนสิ”เขาผายมือไปยังโซฟาตัวยาวสีดำที่ตั้งอยู่กลางห้องอย่างสง่างาม สายตาคมมองมาที่ฉันราวกับจับจ้องทุกการเคลื่อนไหว ฉันลังเลเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ เดินไปทรุดตัวลงนั่งอย่างเลี่ยงไม่ได้ ฉันสัมผัสได้ถึงความนุ่มสบายของโซฟาทว่าความรู้สึกกลับไม่รู้สึกผ่อนคลายเลยสักนิด

“ดื่มอะไรหน่อยไหม” เสียงเรียบเข้มเย็นชาเอ่ยถาม พลางเดินไปที่เคาน์เตอร์ครัวสไตล์ฝรั่งที่ตั้งอยู่มุมห้องห่างจากโซนห้องนั่งเล่นเพียงเล็กน้อยแต่ฉันสามารถมองเห็นพี่เขาได้ 

“น้ำเปล่าแล้วกันค่ะ” 

“ไม่มี…” 

ฉันชะงักเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างจำยอม “งั้นอะไรก็ได้ค่ะ”

พี่ลูคัสไม่พูดอะไรต่อ เพียงหันกลับไปหยิบแก้วขึ้นมาสองใบ  แล้วจัดการรินของเหลวสีอำพันจากขวดที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ลงใส่แก้วอย่างเบามือ เสียงน้ำกระทบแก้วดังชัดในความเงียบ ก่อนที่พี่เขาจะเดินกลับมาหาฉัน พร้อมกับวางแก้วลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า

“ดื่มซะ” คำพูดของเขาสั้น กระชับ แต่เต็มไปด้วยน้ำหนักที่ยากจะปฏิเสธ

ฉันพยักหน้าลงเล็กน้อย ก่อนจะเลื่อนมือไปหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาจิบเบา ๆ ตามมารยาท กลิ่นแรงของมันพุ่งขึ้นจมูกทันทีที่ริมฝีปากแตะขอบแก้ว และเมื่อของเหลวสีอำพันไหลลงลำคอ ฉันก็เผลอเบ้หน้าด้วยความขมที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน มันคือเหล้ายี่ห้ออะไรฉันได้แต่ถามในใจ เพราะที่ผ่านมาไอ้พีทมันซื้อมาให้ฉันดื่มอยู่ไม่กี่ยี่ห้อ 

“ข้อแลกเปลี่ยนของพี่ลูคัสคืออะไรกันแน่คะ” ทันทีที่แก้วถูกวางกลับลงบนโต๊ะ ฉันก็เอ่ยถามขึ้นทันทีด้วยความอยากรู้ 

“หึ….เธอเดินเข้ามาถึงในห้องของฉันขนาดนี้แล้วยังไม่รู้อีกหรอว่าข้อแลกเปลี่ยนคืออะไร” ลูคัสเค้นหัวเราะให้กับความใสซื่อของหญิงสาวนัยน์ตาคมแฝงด้วยความร้ายกาจ จ้องมองไปที่ใบหน้าเรียวสวยไม่วางตา 

“ฉัน…ไม่รู้จริง ๆ ค่ะ” คนตัวเล็กตอบกลับด้วยความไร้เดียงสา ถึงแม้เสี้ยวหนึ่งพอจะรู้แต่แอบภาวนาให้ไม่ใช่อย่างที่คิด 

“งั้นฉันจะบอกให้เธอฟังชัด ๆ” เขาโน้มตัวเข้าหาร่างบางที่เอาแต่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนโซฟา จนลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารดใบหน้าของเธอจนรู้สึกได้ ความใกล้ชิดที่ไม่ทันตั้งตัวทำให้หัวใจเต้นกระหน่ำยิ่งกว่าเดิม ร่างสูงหยุดนิ่งเพียงไม่กี่คืบ สายตาคมของเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอราวกับจะสะกดทุกการเคลื่อนไหว

“ข้อแลกเปลี่ยนคืออะไร…” ฉันกลั้นหายใจเอ่ยถามเสียงเบา แต่สายตาไม่กล้าสบตาเขาตรง ๆ

ริมฝีปากหยักได้รูปของเขายกยิ้ม คล้ายจะพอใจกับท่าทีประหม่าของฉัน ก่อนจะเอ่ยออกมาช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและเย็นชา “ตัวเธอ…นี่แหละ คือข้อแลกเปลี่ยน”

ดวงตากลมเบิกโพลงโตทันทีเมื่อได้ยินคำพูดนั้นที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหนา ความตกตะลึงทำให้คนตัวเล็กเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ เธอไม่อาจขยับตัวหรือพูดอะไรออกมาได้ หัวใจเต้นระรัวจนเหมือนจะหลุดออกมา มือเล็กที่วางอยู่บนตักกำแน่นจนรู้สึกถึงเหงื่อที่เริ่มซึมออกมา

“ตกใจอะไร? หรือเธอคิดว่าฉันจะอยากได้อย่างอื่น?” น้ำเสียงเย็นชาแฝงด้วยความกดดันจากร่างสูงดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับสายตาคมที่จับจ้องเธออย่างไม่ละสายตา

ฉันพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา “พี่หมายความ…ฉันต้องนอนกับพี่เท่านั้นหรอ พี่ถึงจะยอมคุยกับฉัน”

-------------------------

ฝากกดไลค์ กดติดตาม คอมเมต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ

สปอย !

"อย่าทำเป็นไม่เคย..."