CHAPTER 10 มีข้อแลกเปลี่ยน

CHAPTER 10 มีข้อแลกเปลี่ยน

ตึก 

ตึก 

ตึก

ลูคัสยืนนิ่งอยู่ชั่วขณะก่อนที่จะก้าวเท้าเข้าหาโซ่ ทำให้เธอรู้สึกถึงความใกล้ชิดในทันที เสียงหัวใจของโซ่เริ่มเต้นเร็วขึ้นอย่างไม่คาดคิด ร่างสูงของเขามีอำนาจบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกกลัวและตื่นเต้นไปพร้อมกัน

“อยากคุยกับฉันมากเลยสินะ” น้ำเสียงราบเรียบของเขาทำให้โซ่ขนลุกเล็กน้อย พร้อมกับรอยยิ้มร้ายกาจที่ยกขึ้นที่มุมปาก นัยน์ตาของลูคัสยังคงจับจ้องไปที่เธอไม่ละสายตา ราวกับกำลังรอให้เธอตอบกลับหรือแสดงปฏิกิริยาอะไรบางอย่าง

โซ่รู้สึกเหมือนกำลังถูกกดดัน แม้จะรู้สึกกลัวเล็กน้อย แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองเขา คำถามในใจยังคงรบกวนไม่หยุด แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่รู้จะพูดอะไรออกไปดี

เธอพยายามรวบรวมความกล้าและเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะมั่นใจ “ใช่...ฉันอยากคุยกับพี่” เธอพูดเสียงเบา แต่ก็รู้สึกเหมือนจะสูญเสียความมั่นใจไปในทันที ลูคัสยิ้มอีกครั้ง เขาไม่ตอบกลับทันที แต่มองเธอด้วยสายตาที่อ่านยาก

“ฉันชอบในความพยายามเข้าหาของเธอนะ” น้ำเสียงเข้มแฝงคำเหยียดหยาม นั้นทำให้แววตากลมวูบไหวไปเล็กน้อย 

“.......” โซ่ยืนเงียบอยู่อย่างนั้นในระยะประชิดกับร่างสูง จนได้กลิ่นกายของลูคัสที่ลอยมาในอากาศ กลิ่นหอมของน้ำหอมแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่ที่เพิ่งสูบไปไม่นาน ก่อนที่ความเงียบจะครอบงำทั้งสองคน

“ได้….ฉันจะยอมตอบไลน์เธอ แต่มีข้อแลกเปลี่ยนนะ” ลูคัสพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ที่ยังคงแฝงไปด้วยความเย็นชา เขามองโซ่ตรง ๆ ก่อนจะยักไหล่เหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

“ขะ…ข้อแลกเปลี่ยนอะไรคะ” ฉันถามออกไปน้ำเสียงละล่ำละลัก ภายในลำคอแห้งผาก รู้สึกเหมือนหัวใจจะหลุดออกจากอก ขณะยืนเผชิญหน้ากับลูคัส เขาที่มองกลับมาด้วยสายตาเย็นชาและเต็มไปด้วยความท้าทาย

“ถ้าอยากรู้คำตอบ หลังเลิกจากผับทักมาหาฉัน” สิ้นเสียงเข้มของลูคัส ก่อนที่เขาจะตวัดเท้าเดินกลับเข้าไปในผับอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้โซ่ยืนอยู่ในความเงียบสงัดกับหัวใจที่เต้นรัว ความรู้สึกหลากหลายไหลเวียนในตัวเธอ ทั้งความตื่นเต้น ความสงสัย และความกลัวที่เริ่มผสมผสานกัน โซ่ยืนนิ่ง ไม่กล้าขยับตัว เพียงแค่เฝ้ามองร่างสูงที่กลับเข้าไปในผับจนกระทั่งหายลับจากสายตา

“เอาว่ะ ข้อแลกเปลี่ยนอาจจะไม่ได้แย่อย่างที่คิด” ฉันพึมพำกับตัวเองพลางสูดหายใจเข้าลึก แล้วขยับร่างกายของตัวเองกลับเข้าไปภายในผับหรูอีกครั้ง 

“หายไปไหนมาตั้งนาน” ทันใดที่ก้นกลมกลึงนั่งลงบนเก้าอี้ เสียงหวานของจูนก็เอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย หากแต่ว่าสายตาของเพื่อนทั้งสามคนที่นั่งอยู่ภายในโต๊ะพากันจับจ้องมองมาที่ฉันกันเป็นสายตาเดียวเพื่อรอฟังคำตอบอย่างไม่วางตา 

“ห้องน้ำไง” ฉันตอบเสียงเรียบ ทว่าทั้งสามคนกลับยกยิ้มอย่างไม่เชื่อ “ถ้ารู้อยู่แล้วจะถามทำไมเนี่ย” ฉันจึงพูดออกไปอย่างหงุดหงิด พลางมองหน้าพวกเขาด้วยสายตาเหมือนจะบอกว่าไม่ต้องมาถามเลย เพราะดูท่าทางพวกเขาคงรู้ดีอยู่แล้ว แค่แกล้งถามกันเล่น ๆ เท่านั้นเอง

“สรุปว่าไปคุยอะไรกับเฮียมา” เลอาถามต่อด้วยความอยากรู้ 

“ก็ไม่มีอะไร แค่ไปบอกให้เขาตอบไลน์” 

“แล้วพี่ลูคัสว่าไง” จูนยกแขนขึ้นเท้าคาง ตั้งใจรอฟังคำตอบด้วยสีหน้าตื่นเต้น 

“เอ่อ…ก็บอกว่าจะพยายามตอบ” ฉันเลือกที่จะโกหกออกไป เพราะยังไม่รู้ว่าข้อแลกเปลี่ยนของพี่เขาคืออะไร 

“อย่างนี้ก็มีหวังดิว่ะ” พีทพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจ ดูเหมือนเขาจะพอใจที่เห็นลูคัสเริ่มเปิดใจให้กับเพื่อนของตัวเอง หลังจากที่เขาเห็นความสนใจของโซ่ที่มีต่อพี่ลูคัสมานานแล้ว ส่วนเลอากับจูนต่างก็ยิ้มให้กับการพูดของพีท

“แต่อย่าลืมที่กูเตือน ไม่ต้องเผื่อใจแต่ถ้าเจ็บมาพวกกูพร้อมจะอยู่ข้างมึงนะ”  เลอาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่ก็ยังแฝงไปด้วยความเป็นห่วง ก่อนที่เธอจะเลื่อนมือไปกุมฝ่ามือของโซ่เบา ๆ อย่างให้กำลังใจ เลอามองไปที่โซ่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ เธอรู้ดีว่าความรักมันเป็นสิ่งที่ไม่สามารถควบคุมได้ หัวใจคนเราไม่สามารถห้ามไม่ให้รู้สึกหรือหลีกเลี่ยงความรู้สึกนั้นได้ แม้ว่ามันอาจจะทำให้เจ็บปวดในบางครั้ง

เวลาต่อมา…

“แหวะ!” เสียงเลอาที่โก่งคออาเจียนดังไปทั่วห้องน้ำ ทำให้โซ่และจูนรีบเข้าไปประคองและช่วยดูแลอย่างใกล้ชิด ทั้งสองคนช่วยกันจับแขนเลอาไว้แน่นเพื่อลดการเสียการทรงตัว และดูแลจนกว่าการอาเจียนจะหยุดลง

“ไหวไหมว่ะเพื่อนนน….” เสียงโซ่ถามเลอาด้วยสุ้มเสียงหย่อนยานจากอาการเมาไม่ต่างกันแต่ไม่ถึงกับอาเจียน 

“ไหว…อยู่” เลอาตอบกลับ พลางเดินตรงไปที่อ่างล้างหน้าเพื่อที่จะบ้วนปากและเอาน้ำลูบหน้าเพื่อให้ตื่นจากอาการเวียนหัว 

“งั้นกลับกันเลยไหม” จูนที่ดูจะปกติสุดในกลุ่มถามขึ้น 

“อืม เดี๋ยวออกไปหน้าผับแล้วกดเรียกรถในแอป” เลอาตอบทันที

ทั้งสามสาวพากันเดินพยุงออกมารอที่หน้าผับขณะที่พีทเองกลับบ้านไปแล้วเพราะแม่ของเขาโทรตามจึงทำให้เหลือกันแค่สามสาว ทว่าลูคัสที่เดินออกมาจากผับพร้อมกับแก๊งเพื่อนก็เดินปรี่เข้ามาหาเลอาทันที 

“เมาหรอ” ลูคัสเข้ามาจับแขนเรียวของน้องสาวเบา ๆ พลางก้มมองใบหน้าเรียวสวยที่แดงก่ำด้วยความเป็นห่วง 

“นิดหน่อย” 

“แล้วกลับยังไง” 

“กำลังจะเรียกรถในแอป”

“ไม่ต้องเดี๋ยวเฮียไปส่ง” 

“เฮียไม่ต้องไปกับเพื่อนต่อหรอ” เลอาถามขึ้นด้วยความเกรงใจ ถึงแม้จะเป็นพี่น้องกันเธอก็จะให้ความสำคัญกับเรื่องส่วนตัวของพี่ชายมากกว่า 

“ไม่เป็นไรเฮียจะไปส่ง” เลอาได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้ารับแทนคำตอบ ก่อนจะหันไปหาเพื่อนอีกสองคน

“โซ่กับจูน สรุปไปนอนคอนโดกูไหม” ขณะที่เลอาหันมาถามฉัน ฉันสังเกตเห็นพี่ลูคัสหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดพิมพ์อะไรบางอย่าง ก่อนที่เสียงไลน์ของฉันจะดัง 

“กูไปอยู่แล้ว มึงล่ะโซ่” จูนตอบคำถามของเลอา ก่อนจะหันมามาถามย้ำกับโซ่ 

LINE

LUCUS : ตอบไปว่าไม่ไป แล้วไปหาฉันตามโลเคชั่นนี้ 

LUCUS : LOCATION

ฉันที่เห็นข้อความของพี่ลูคัสจึงได้คำตอบที่จะตอบกับเลอาและจูนในทันที “อ๋อไม่ได้ไปแล้ว เจ๊ซินบอกจะมารับ” ฉันเงยหน้าตอบเพื่อนทั้งสองคนที่ยืนรอคำตอบอย่างไม่วางตา 

“งั้นให้พวกกูรอก่อนไหม” จูนถาม

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวไปนั่งรอกับพี่การ์ดตรงนู้น พาเลอากลับไปพักผ่อนเถอะ” 

“กูไหวนะโซ่ มึงแน่ใจหรอว่าจะรอคนเดียว” เลอาถามด้วยความห่วงใย

“นั่นสิน้องโซ่ อันตรายนะคะถ้าอยู่คนเดียว” นานิที่ยืนอยู่ไม่ไกลได้ยินก็เอ่ยเสริม

“แน่ใจค่ะพี่นานิ” 

“บ้านเธออยู่ไหนล่ะ ไกลไหม” เสียงหวานแหลมของพี่พลอยถามฉันขึ้นแต่หน้าของพี่พลอยขณะที่ถามยังคงความเหวี่ยงอย่างเป็นเอกลักษณ์

“ห่างจากที่นี่ 25 กิโลค่ะ” 

“ไกลมาก…พี่สาวเธอออกมาหรือยังล่ะ” 

“ออกมาแล้วค่ะ ขอบคุณพี่ ๆ มากนะคะที่เป็นห่วง โซ่รอได้ค่ะ เดี๋ยวไปขออยู่กับพี่การ์ดตรงนั้น” 

“ตามใจ” พลอยตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะเอ่ย “งั้นขอตัวกลับก่อนนะพวกมึง” เขาหันไปบอกลาเพื่อนของเขาทั้งสี่คน รวมถึงพี่ลูคัสด้วย จากนั้นก็ตวัดสองเท้าเดินออกไปที่ลานจอดรถทันที ตามด้วยพี่นานิที่ขอกลับก่อนตามไปเช่นกัน 

“จะอยู่จริง ๆ หรอโซ่ ถามพี่ซินสิว่าถึงไหนแล้ว” เลอายังคงยืนยันที่อยู่ด้วยความเป็นห่วงเพื่อน 

“เอ่อ…อีกหน่อยคงใกล้ถึงแล้วล่ะ พวกมึงกลับได้แล้ว พี่ลูคัสรอไปส่งไม่ใช่หรอคะ” ฉันหันไปมองร่างสูงที่เอาแต่ยืนเงียบ 

“อืม ไปได้แล้วเลอา เฮียจะไปส่ง เพื่อนเรายืนยันว่ารอคนเดียวได้ก็อย่าไปเซ้าซี้” 

ฝากกดติดตาม กดไลค์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ

สปอย!!

"คุกเข่าลง แล้วทำมันสิ ฉันถึงจะยอมเปิดใจคุยกับเธอ"