CHAPTER 4 ไม่ต้องเผื่อใจ

CHAPTER 4 ไม่ต้องเผื่อใจ

หลังเลิกเรียน 

“พวกมึงไปไหนกันต่อป่ะ” เสียงของเลอาตั้งคำถามขึ้นขณะที่เดินออกมาหน้าตึกหลังจากที่อาจารย์ปล่อยแล้ว 

“กูจะไปแทงสนุ๊กกับเพื่อนแถวเซ็นทรัลปิ่น” พีทเอ่ยตอบเป็นคนแรก 

“มึงไปอีกละหรอ” โซ่ถามด้วยความเคยชิน เป็นปกติของพีทที่ชอบไปแทงสนุ๊กอยู่บ่อยครั้งตั้งแต่ยังเรียนอยู่มัธยม 

“อยากแทงบ้างว่ะ” จูนเอ่ยขึ้นอย่างสนใจ 

“ไปกันป่ะ” เลอาเสริมขึ้น แววตาเป็นประกายราวกับอยากไปกับไอ้พีท ขณะที่ฉันได้แต่ยืนเงียบ รอให้ทั้งสามคนตัดสินใจกันเอง

“ยังไงไปไหม?” พีทถามซ้ำ ทว่าสายตามันกลับจ้องมาที่ฉัน รอคำตอบอย่างไม่วางตา

“อืมไปก็ไป” สุดท้ายฉันก็ต้องตัดสินใจ เพราะดูจากท่าทางแล้ว เพื่อนอีกสองคนพร้อมไปทันทีถ้าฉันตอบตกลง

“ไปยังไงกัน กูขี่บิ๊กไบค์มา”

“กูขับรถมาเดี๋ยวพวกมึงไปรถกูกันก็ได้” เลอาเสนอ ซึ่งจูนเองที่ไม่ได้เอารถส่วนตัวมาเรียนในวันแรกก็พยักหน้าลงอย่างเห็นด้วย 

“กูไปด้วยไม่ได้เอารถมาเหมือนกัน” ฉันบอกเพื่อนทั้งสอง 

“งั้นไปเจอกันที่ร้านเลยนะเดี๋ยวส่งชื่อร้านไปให้ในกลุ่ม” พีทพูดจบก็หมุนตัวเดินตรงไปยังลานจอดรถมอเตอร์ไซค์ของคณะทันที

LINE GROUP อสรพิษ

PEAT : LOCATION 

“มันส่งโลเคชั่นมาละเปิดเลย” ฉันบอกเพื่อนทั้งสองคนที่นั่งอยู่เบาะด้านหน้า ขณะที่รถคันหรูของเลอากำลังเคลื่อนตัวผ่านหน้าประตูรั้วมหาวิทยาลัย ซึ่งจูนได้ยินอย่างนั้นจึงรีบคว้าโทรศัพท์ของเลอาขึ้นมากดเปิดกูเกิ้ลแมปขึ้นโชว์ที่หน้าจอเพื่อให้เลอาขับไปตามเส้นทางจีพีเอส 

“มึงกับไอ้พีทเป็นเพื่อนกันมานานยัง” บทสนทนาแรกก็เริ่มโดยมีจูนเป็นคนถาม 

“ตั้งแต่เรียนอนุบาลพ่อแม่มันเป็นเพื่อนสนิทกับพ่อแม่กู” 

“เพื่อนซี้ปึ้กเลยอ่ะดิ” 

“แค่มันอ้าปากฉันก็เห็นลิ้นไก่มันละ” 

“แล้วมันไม่มีแฟนหรอ” ลอาถามด้วยความสงสัย เพราะพีทมีรูปร่างและหน้าตาที่ดูดีไม่แพ้พี่ชายของเธอเลย ทว่าเขากลับไม่มีแฟน ซึ่งมันทำให้เลอารู้สึกแปลกใจไม่น้อย เพราะตามปกติคนที่มีลักษณะโดดเด่นอย่างพีทก็มักจะมีคนสนใจไม่น้อย

“คบ ๆ เลิก ๆ กับเขาไปทั่วอ่ะ มันก็เจ้าชู้” 

“อ๋อ กูก็นึกว่ามันจะแอบชอบมึงซะอีก”ลอาพูดอย่างตรงไปตรงมา ซึ่งฉันก็ไม่ได้รู้สึกเคืองอะไร เพราะหลายคนมักคิดแบบนั้นอยู่แล้ว การที่เธอพูดออกมาอย่างเปิดเผยก็ทำให้ฉันรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งจนฉันชินไปแล้ว

“ไม่มีทางแน่นอน” 

“ทำไมมึงถึงมั่นใจขนาดนั้น” จูนถามต่อ 

“กูมั่นใจก็แล้วกัน เอาเป็นว่ามันมีคนที่ชอบอยู่แล้วและกูก็มีคนที่ชอบแล้วเหมือนกัน” 

“คนที่มึงชอบใช่พี่ชายกูหรือเปล่า” เลอาถามขึ้นทันควัน 

“......อืม ใช่” คนตัวเล็กชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยอมรับกับเลอาไปตรง ๆ 

“พึ่งเจอวันแรกมึงชอบพี่ลูคัสฝั่งใจเลยอ๋อ?” จูนหันหน้ามาถามอย่างสนใจ 

“ไม่ใช่วันแรก” 

“หมายความว่า….เคยเจอกันมาก่อนหรอ” เลอาถามพลางใช้สายตามองไปที่โซ่ผ่านกระจกมองหลังอย่างสงสัย  

“กูกับไอ้พีทชอบไปสนามแข่งรถ กูเจอเขาครั้งแรกเมื่อสองปีก่อน”

“โห้! นานมาก แต่ทำไมมึงถึงไม่จีบพี่กูตั้งแต่ตอนนั้นเลยล่ะ” 

“ตอนนั้นกูคิดว่ามันแค่ความชื่นชอบธรรมดา แต่พอได้เจอเขาที่สนามเมื่อสองสามเดือนก่อน หลังจากนั้นกูก็ฝันถึงเขาทุกคืน มันยิ่งทำให้กูรู้สึกชัดเจนว่ากูชอบเขาและต้องทำให้เขาเป็นของกูให้ได้”

“กูเอาใจช่วย!” จูนที่ฟังสิ่งที่โซ่พูดจบ ก็ทำท่าเอาใจช่วยโดยการยกมือขึ้นพร้อมกับทำท่าทางกระตือรือร้น เสมือนกำลังเชียร์ให้ผ่านไปได้ด้วยดี

“กูขอเตือนในฐานะเพื่อน มึงไม่ต้องเผื่อใจแต่มึงต้องรับความเจ็บปวดนั้นให้ได้ ถ้าหากว่าพี่กูทำไม่ดีกับมึง เพราะใจคนเรามันห้ามไม่ได้อยู่แล้ว” 

“ใช่ และอีกอย่างพวกกูพร้อมซับพอร์ตมึงเสมอ” จูนเสริมหลังจากที่เลอาพูดจบ 

“ขอบคุณในความจริงใจของพวกมึงมาก ๆ นะ” ฉันอดไม่ได้ที่จะพูดคำว่าขอบคุณออกไปถึงแม้จะพึ่งรู้จักกันไม่ถึง 24 ชั่วโมงก็ตามแต่ฉันสัมผัสได้ว่าเลอากับจูนจะเป็นเพื่อนที่ดีแน่ ๆ 

“ไม่ต้องขอบคุณ รอซ้ำเติมก่อนค่อยปลอบ”

“เลอา…” คนตัวเล็กกดเสียงลงต่ำพร้อมทำยู่

“หึ…”เสียงหัวเราะแผ่วเบาหลุดลอดออกมาจากลำคอของจูนและเลอา ราวกับพยายามกลั้นเอาไว้ไม่ให้ดังเกินไป แต่ก็ยังเผยความขบขันที่ซ่อนอยู่ผ่านดวงตาเป็นประกายและมุมปากที่ยกยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

จวบจนเวลาผ่านไปรถยนต์คันหรูของเลอาเคลื่อนเข้ามาจอดสนิทยังลานจอดรถลานกว้าง ๆ ด้านหลังร้านสนุ๊กเกอร์ชื่อดังที่พีทนำทางมาถึงก่อนแล้ว ก่อนทั้งสามจะลงจากเดินเก้ ๆ กัง ๆ มองหาทางเข้าทว่ากลับมีเสียงเรียกดังขึ้นพวกเธอทั้งสามจึงหันไปมอง

“ทางนี้!” เสียงเข้มของพีทตะโกนเรียกเพื่อนทั้งสามคนจากตรงทางเข้าร้านสนุ๊กเกอร์ โดยมีการ์ดสองคนยืนคุมประตูอยู่ด้วยท่าทางเคร่งขรึม เสริมให้บรรยากาศบริเวณนั้นดูจริงจังและน่าเกรงขามขึ้นอีกเท่าตัว

“ร้านสนุ๊กจริงป่าวว่ะ ทำไมต้องมีคนคุมประตู” จูนเกิดสงสัยขึ้นเลยหันไปถามโซ่ที่น่าจะเคยมาก่อนหรือป่าวไม่รู้ 

“ไม่รู้ว่ะ ไม่เคยมากับมันเหมือนกัน” 

“อยากรู้ก็ค่อยถามมัน กูว่าที่นี่ไม่ชอบมาพากล” เลอาเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล คิ้วทั้งสองขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ดวงตาจ้องมองไปยังเบื้องหน้าอย่างไม่สบายใจ ก่อนจะเลื่อนมือไปตบบ่าเพื่อนทั้งสองให้เดินไปหาพีทที่ยืนคิ้วขมวดรออยู่ที่หน้าประตูนานแล้ว “เดินเถอะ มันทำหน้ายักษ์ใส่ละ” เลอาพยักเพยิดหน้าไปให้เพื่อนอีกสองคนดูหน้าของพีทตอนนี้ 

“ไม่ต้องตรวจบัตรหรอกพี่ เพื่อนผมมันมานั่งเล่นเฉย ๆ”พอพวกเราทั้งสามเดินมาถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงไอ้พีทกำลังเจรจากับการ์ดชายทั้งสองคนอยู่ ด้วยท่าทางไม่ค่อยราบรื่นนัก และทันทีที่เราหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตู สายตาคมเข้มของการ์ดชายฉกรรจ์ก็หันมาจับจ้องพวกเราที่อยู่ในชุดนักศึกษาอย่างพินิจพิเคราะห์ แววตานิ่งขรึมของพวกเขาทำให้บรรยากาศตรงนั้นดูตึงเครียดขึ้นมาทันที

“วันหลังเปลี่ยนชุดมาด้วย ไม่ควรใส่ชุดนักศึกษามาสถานที่แบบนี้ วันนี้จะอนุโลมให้และออกจากที่นี่ก่อนหนึ่งทุ่ม” ก่อนเสียงเข้มเชิงดุของชายฉกรรจ์วัยประมาณสามสิบกว่าเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง แต่ยังแฝงความอนุโลมให้เห็น พวกเราทั้งสามพยักหน้ารับเบา ๆ อย่างเข้าใจโดยไม่ปริปากเถียง แสดงท่าทีว่าง่ายและพร้อมทำตามกฎอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง

“ขอบคุณนะครับลูกพี่ ไปพวกมึงพี่เขาเข้าให้แล้ว ” พีทยิ้มกว้างอย่างดีใจแบบไม่ปิดบัง ก่อนจะผลักประตูเดินนำเข้าไปในร้านเป็นคนแรก ตามมาด้วยฉัน เลอา และจูน ที่เดินเกาะกลุ่มตามกันไปอย่างเป็นระเบียบ ราวกับรู้กันดีว่าจะต้องเผชิญอะไรต่อจากนี้

---------------

ฝากกดไลค์ กดติดตาม คอมเมนต์เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ

สปอย !!!

"เธอพาน้องสาวฉันมาเที่ยวสถานที่แบบนี้หรอ..."