ログイン"ผมว่าเด็กยังไงก็ยังเป็นเด็ก มีแต่ผู้ใหญ่เนี่ยแหละที่คิดมากไปเอง ผมว่าคุณอย่าเข้มงวดกับลูกไปหน่อยเลย" หมอต้นเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบอยู่นาน "ก็ได้ผมจะปล่อยเด็กไปตามวัยก็ได้ แต่ถ้าโตขึ้นผมไม่รับประกันนะ ว่าจะเป็นยังไง" ภาคินกระดกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่ม "แม้หวงแต่ลูก อย่าลืมหวงเมียด้วยก็แล้วกันค่ะ"
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ สวนส้มพงษ์ไพศาลครอบครัวของภาคินกับหมอต้นมารวมตัวกันอยู่ที่บ้านพักในสวนเพื่อมาผ่อนคลายพักผ่อนกันในวันหยุดและถือโอกาสพาเด็กๆ ทั้งสองบ้านมาเล่นด้วยกัน ระหว่างที่มะลิกับมินกำลังช่วยกันทำกับข้าวลูกๆ ก็พากันวิ่งเล่นไล่จับอยู่บริเวณในสวน ส่วนภาคินกับหมอต้นก็นั่งดื่มพร้อมกับแกล้มเนื้อย่
"แล้วคิดจะมีอีกสักคนไหมคะ" "แล้วมินไหวไหมละ ถามอย่างนี้อยากมีใช่ไหม" "ไม่ใช่ค่ะ มินแค่ถามเฉยๆเอง แค่รินกับตินก็เหนื่อยมากแล้ว พี่ไหวเหรอ" "สำหรับพี่แค่นี้ก็พอแล้ว มีกันแค่สองคนพี่น้องก็พอ และที่สำคัญมีเมียที่น่ารักอยู่ข้างๆแบบนี้ตลอดไป พี่ไม่ขออะไรอีกแล้วล่ะ" จูบหน้าผากมนเบาๆ "มินก็เหมือนกันค
"มะลิกำลังยั่วพี่อยู่ใช่ไหม" "เปล่าสักหน่อยค่ะ" พูดพลางเดินไปยืนตรงใต้ฝักบัวพร้อมกับเปิดน้ำไหลลงมาอาบบนเรือนร่างบาง ภาพตรงหน้ามันช่างยั่วยวนปลุกความกำหนัดของคุณพ่อลูกสามยิ่งนัก ภาคินไม่รอช้ารีบถอดกางเกงยีนส์และกางเกงชั้นในออกด้วยความรวดเร็ว แล้วเข้าไปยืนซ้อนหลังเมียรักพร้อมกับใช้มือหนาลูบไล้ไปตร
ภาคินกับมะลิกำลังแต่งตัวกันอยู่ในห้องเพื่อจะพาเด็กๆ เข้าไปเล่นในสวนส้มด้วยในวันนี้ ทั้งสองคนกำลังจูบคลอเคลียกันอย่างดูดดื่มอยู่ตรงหน้ากระจกแต่งตัว ริมฝีปากหนาจูบดูดกลืนความหวานจากริมฝีปากอ่อนนุ่มไม่ยอมหยุด จนคนที่ถูกเล้าโลมแทบจะหายใจไม่ออกจึงผลักไหล่หนาออกเบาๆ "พอได้แล้วค่ะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นทันที
ภาคินพอดูออกว่ามะลิยังคงน้อยใจเรื่องเมื่อตอนกลางวันอยู่ เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดทำร้ายจิตใจเธอสักหน่อย ก็แค่พูดเล่นๆเองแต่เธอก็จริงจังไปได้มันน่าน้อยใจนัก ร่างหนาขยับตัวเข้าไปสวมกอดร่างบางเอาไว้พร้อมกับสูดดมกลิ่นกายหอมๆ เข้าสู่ปอดด้วยความชื่นใจ "ยังงอนพี่อยู่เหรอ" "เปล่าค่ะ นอนเถอะ" "มะลิอยากให้พี
หลังวางสายจากมินหมอหนุ่มพามะลิเข้าไปนั่งลงบนโซฟา กำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรหาภาคินแต่กลับถูกโปะยาสลบจนสลบไปด้วยฝีมือของคนของกิ่ง จากนั้นหมอหนุ่มก็ถูกยกตัวขึ้นไปนอนลงเตียงพร้อมกับจัดการถอดเสื้อผ้าออกจนหมดไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว ส่วนมะลิก็ถูกไอซ์ที่เข้ามาสมทบทีหลังเข้ามาโปะยาสลบชนิดไม่รุนแรงมากนั
มะลิมองตามหลังร่างหนาที่หายลับตาไปด้วยความรู้สึกใจหายแปลกๆ สลัดความคิดทิ้งเธอคงจะคิดมากไปเอง หันไปจัดการกับจานข้าวต่อ พอเสร็จก็ออกจากห้องไปทำงานที่โรงพยาบาลเป็นปกติเหมือนเช่นทุกวันที่เคยทำมาตลอด แต่ในหัวกลับสลัดเรื่องราวในความฝันทิ้งไม่ได้เลย พอไปถึงที่ทำงานมะลิก็ตรงไปยังแผนกผู้ป่วยหญิง ทำหน้าที่ขอ
"คนบ้า" "ไปอพาร์ทเม้นต์พี่ก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปส่งกลับบ้านเอง" "ไม่ค่ะ" เธอรู้ว่าเขาอารมณ์ค้างจึงแกล้งปฏิเสธไป "ไปเถอะนะคนดี ช่วยพี่หน่อยนะ"พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนพร้อมกับยื่นมือไปจับบางขึ้นมาจูบ "ก็ได้ค่ะ" "น่ารักที่สุดเลย" หอมแก้มเนียนหนักๆไปฟอดหนึ่ง จากนั้นก็บึ่งรถตรงไปยังอพาร์ทเม้นต์ทันที
"มินเขาบอกพี่ว่าให้มะลิกับพี่ชายเขาแต่งกันก่อน" "ทำไมต้องรอด้วยคะ" "ไม่รู้สิ มินเขาบอกว่าให้พี่กับเขาคบกันไปนานๆก่อน" "ค่ะ" มะลิส่งยิ้มให้หมอหนุ่ม "คุยอะไรกันอยู่" ภาคินเดินเข้ามาพอดี "พี่คินมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ" มะลิถามขึ้น "ก็พึ่งมาถึงนี้แหละ ขับรถผ่านหน้าไปจอดเมื่อกี้ไม่เห็นหรือไง" ภาคิน







