로그인"ผมว่าเด็กยังไงก็ยังเป็นเด็ก มีแต่ผู้ใหญ่เนี่ยแหละที่คิดมากไปเอง ผมว่าคุณอย่าเข้มงวดกับลูกไปหน่อยเลย" หมอต้นเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบอยู่นาน "ก็ได้ผมจะปล่อยเด็กไปตามวัยก็ได้ แต่ถ้าโตขึ้นผมไม่รับประกันนะ ว่าจะเป็นยังไง" ภาคินกระดกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่ม "แม้หวงแต่ลูก อย่าลืมหวงเมียด้วยก็แล้วกันค่ะ"
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ สวนส้มพงษ์ไพศาลครอบครัวของภาคินกับหมอต้นมารวมตัวกันอยู่ที่บ้านพักในสวนเพื่อมาผ่อนคลายพักผ่อนกันในวันหยุดและถือโอกาสพาเด็กๆ ทั้งสองบ้านมาเล่นด้วยกัน ระหว่างที่มะลิกับมินกำลังช่วยกันทำกับข้าวลูกๆ ก็พากันวิ่งเล่นไล่จับอยู่บริเวณในสวน ส่วนภาคินกับหมอต้นก็นั่งดื่มพร้อมกับแกล้มเนื้อย่
"แล้วคิดจะมีอีกสักคนไหมคะ" "แล้วมินไหวไหมละ ถามอย่างนี้อยากมีใช่ไหม" "ไม่ใช่ค่ะ มินแค่ถามเฉยๆเอง แค่รินกับตินก็เหนื่อยมากแล้ว พี่ไหวเหรอ" "สำหรับพี่แค่นี้ก็พอแล้ว มีกันแค่สองคนพี่น้องก็พอ และที่สำคัญมีเมียที่น่ารักอยู่ข้างๆแบบนี้ตลอดไป พี่ไม่ขออะไรอีกแล้วล่ะ" จูบหน้าผากมนเบาๆ "มินก็เหมือนกันค
"มะลิกำลังยั่วพี่อยู่ใช่ไหม" "เปล่าสักหน่อยค่ะ" พูดพลางเดินไปยืนตรงใต้ฝักบัวพร้อมกับเปิดน้ำไหลลงมาอาบบนเรือนร่างบาง ภาพตรงหน้ามันช่างยั่วยวนปลุกความกำหนัดของคุณพ่อลูกสามยิ่งนัก ภาคินไม่รอช้ารีบถอดกางเกงยีนส์และกางเกงชั้นในออกด้วยความรวดเร็ว แล้วเข้าไปยืนซ้อนหลังเมียรักพร้อมกับใช้มือหนาลูบไล้ไปตร
ภาคินกับมะลิกำลังแต่งตัวกันอยู่ในห้องเพื่อจะพาเด็กๆ เข้าไปเล่นในสวนส้มด้วยในวันนี้ ทั้งสองคนกำลังจูบคลอเคลียกันอย่างดูดดื่มอยู่ตรงหน้ากระจกแต่งตัว ริมฝีปากหนาจูบดูดกลืนความหวานจากริมฝีปากอ่อนนุ่มไม่ยอมหยุด จนคนที่ถูกเล้าโลมแทบจะหายใจไม่ออกจึงผลักไหล่หนาออกเบาๆ "พอได้แล้วค่ะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นทันที
ภาคินพอดูออกว่ามะลิยังคงน้อยใจเรื่องเมื่อตอนกลางวันอยู่ เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดทำร้ายจิตใจเธอสักหน่อย ก็แค่พูดเล่นๆเองแต่เธอก็จริงจังไปได้มันน่าน้อยใจนัก ร่างหนาขยับตัวเข้าไปสวมกอดร่างบางเอาไว้พร้อมกับสูดดมกลิ่นกายหอมๆ เข้าสู่ปอดด้วยความชื่นใจ "ยังงอนพี่อยู่เหรอ" "เปล่าค่ะ นอนเถอะ" "มะลิอยากให้พี
"อร่อยไหมลูก" มะลิถามพลางตักไอศกรีมป้อนลูกๆ "ค่ะ/ครับ" ลูกๆรับคำเป็นเสียงเดียวกัน "แล้วแม่ไม่ถามพ่อบ้างเหรอ" ภาคินเอ่ยขึ้น "ไม่ค่ะ" มะลิส่งค้อนให้ภาคิน "ทำไมล่ะ งอนพี่เหรอ" "เปล่าค่ะ" พูดพลางมองไปทางลูกๆ "หันมาหน่อยสิ พี่จะป้อนไอศกรีมเมีย" "ไม่ค่ะ อายคนอื่นเขา" "แต่พี่ไม่อายหันมาหน่อยนะ
"แย่งกันทำไมลูก" เสียงทุ้มถามขึ้น "ผมจะเล่นหุ่นยนต์พ่อเอามาให้ไม้เถอะ" "ไม่ หุ่นยนต์เป็นของดิน ดินจะเล่นคนเดียว" "ตัวอื่นก็มีเยอะแยะ ลูกทำไมถึงไม่เล่นจะมาแย่งกันทำไม เราเป็นพี่น้องกันนะ" "ผมจะเล่นตัวนี่" ไม้พยายามยื่นมือจะเอาหุ่นยนต์ตัวการที่พ่อถือเอาไว้ "ผมก็จะเล่นตัวนี่เหมือนกัน" ดินไม่ยอ
ด้านภาคินก็ได้แต่ชะเง้อมองหามะลิตรงหน้าบ้าน ด้วยความเป็นห่วงเพราะฝนตกหนักมากแล้ว ใจจริงเขาอยากจะออกไปตามด้วยตัวเอง แต่ขาของเขาขยับไม่เลยด้วยซ้ำ สักพักมะลิก็เดินขึ้นบ้านมาพร้อมกับปิ่นโตและตัวเปียกโชกยืนส่งยิ้มให้ภาคิน "พี่คิน รอนานไหมคะ" "นานอะไร ฉันไม่ได้รอ" "จริงเหรอคะ มะลิอุตส่าห์รีบกลับมา นึกว
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา มะลิเดินเข้าไปหาภาคินที่นั่งอยู่ตรงริมสระบัว พร้อมกับส่งยิ้มให้เดินไปหยุดตรงหน้าภาคิน แต่อยู่ๆเสียงโทรศัพท์มือถือของมะลิก็ดังขึ้น เธอจึงหยิบขึ้นมารับเสียทันที "ฮัลโหลค่ะ พี่ต้น" "เย็นนี้ พี่จะเข้าไปหานะ" "เย็นนี้ได้สิคะ ตามใจพี่ก็แล้วกัน" "ครับ งั้นแค่นี้ก่อนนะ" "ค่ะ" ทุ







