Masuk"ผมว่าเด็กยังไงก็ยังเป็นเด็ก มีแต่ผู้ใหญ่เนี่ยแหละที่คิดมากไปเอง ผมว่าคุณอย่าเข้มงวดกับลูกไปหน่อยเลย" หมอต้นเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบอยู่นาน "ก็ได้ผมจะปล่อยเด็กไปตามวัยก็ได้ แต่ถ้าโตขึ้นผมไม่รับประกันนะ ว่าจะเป็นยังไง" ภาคินกระดกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่ม "แม้หวงแต่ลูก อย่าลืมหวงเมียด้วยก็แล้วกันค่ะ"
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ สวนส้มพงษ์ไพศาลครอบครัวของภาคินกับหมอต้นมารวมตัวกันอยู่ที่บ้านพักในสวนเพื่อมาผ่อนคลายพักผ่อนกันในวันหยุดและถือโอกาสพาเด็กๆ ทั้งสองบ้านมาเล่นด้วยกัน ระหว่างที่มะลิกับมินกำลังช่วยกันทำกับข้าวลูกๆ ก็พากันวิ่งเล่นไล่จับอยู่บริเวณในสวน ส่วนภาคินกับหมอต้นก็นั่งดื่มพร้อมกับแกล้มเนื้อย่
"แล้วคิดจะมีอีกสักคนไหมคะ" "แล้วมินไหวไหมละ ถามอย่างนี้อยากมีใช่ไหม" "ไม่ใช่ค่ะ มินแค่ถามเฉยๆเอง แค่รินกับตินก็เหนื่อยมากแล้ว พี่ไหวเหรอ" "สำหรับพี่แค่นี้ก็พอแล้ว มีกันแค่สองคนพี่น้องก็พอ และที่สำคัญมีเมียที่น่ารักอยู่ข้างๆแบบนี้ตลอดไป พี่ไม่ขออะไรอีกแล้วล่ะ" จูบหน้าผากมนเบาๆ "มินก็เหมือนกันค
"มะลิกำลังยั่วพี่อยู่ใช่ไหม" "เปล่าสักหน่อยค่ะ" พูดพลางเดินไปยืนตรงใต้ฝักบัวพร้อมกับเปิดน้ำไหลลงมาอาบบนเรือนร่างบาง ภาพตรงหน้ามันช่างยั่วยวนปลุกความกำหนัดของคุณพ่อลูกสามยิ่งนัก ภาคินไม่รอช้ารีบถอดกางเกงยีนส์และกางเกงชั้นในออกด้วยความรวดเร็ว แล้วเข้าไปยืนซ้อนหลังเมียรักพร้อมกับใช้มือหนาลูบไล้ไปตร
ภาคินกับมะลิกำลังแต่งตัวกันอยู่ในห้องเพื่อจะพาเด็กๆ เข้าไปเล่นในสวนส้มด้วยในวันนี้ ทั้งสองคนกำลังจูบคลอเคลียกันอย่างดูดดื่มอยู่ตรงหน้ากระจกแต่งตัว ริมฝีปากหนาจูบดูดกลืนความหวานจากริมฝีปากอ่อนนุ่มไม่ยอมหยุด จนคนที่ถูกเล้าโลมแทบจะหายใจไม่ออกจึงผลักไหล่หนาออกเบาๆ "พอได้แล้วค่ะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นทันที
ภาคินพอดูออกว่ามะลิยังคงน้อยใจเรื่องเมื่อตอนกลางวันอยู่ เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดทำร้ายจิตใจเธอสักหน่อย ก็แค่พูดเล่นๆเองแต่เธอก็จริงจังไปได้มันน่าน้อยใจนัก ร่างหนาขยับตัวเข้าไปสวมกอดร่างบางเอาไว้พร้อมกับสูดดมกลิ่นกายหอมๆ เข้าสู่ปอดด้วยความชื่นใจ "ยังงอนพี่อยู่เหรอ" "เปล่าค่ะ นอนเถอะ" "มะลิอยากให้พี
ปัง! กระสุนปืนเจาะฝังเข้าด้านหลังภาคินหนึ่งนัด สิ้นเสียงปืนมะลิจึงรีบหันไปหาร่างหนาพร้อมกับสำรวจร่างกายภาคิน พอเธอเห็นเลือดที่ตรงด้านหลังก็ตกใจทำอะไรไม่ถูกกลัวภาคินจะเป็นอะไรไป ร่างบางร้องไห้สะอึกสะอื้นพร้อมกับกดปากแผลห้ามเลือดเอาไว้ ระหว่างนั้นตำรวจที่ภาคินประสานไว้ก่อนหน้านั้นก็มาถึงที่เกิดเหตุพอด
หลังทานมื้อเย็นเสร็จภาคินก็กลับเข้าห้องของตัวเอง กำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะโทรหามะลิแต่กลับมีเบอร์แปลกไม่คุ้นเคยโทรเข้ามาเสียก่อน เขาจึงกดรับสายทันที "ฮัลโหล" กรอกเสียงใส่ปลายสาย "ฮัลโหลเพื่อนรัก" "ไอ้พลแกโทรมาทำไม ฉันนึกว่าแกตายห่าไปแล้ว" ภาคินพูดด้วยความไม่พอใจ "ฉันไม่ตายง่ายๆหรอก แต่คนที่กำ
ภาคินนั่งคิดไม่ตกหลังจากวางสายจากเพื่อนที่เป็นนายตำรวจ เขาให้เพื่อนช่วยหาหลักฐานที่จะเกี่ยวข้องกับกิ่งในการอยู่เบื้องหลังว่าจ้างให้ไอซ์วางยามะลิ แต่ยังไม่ไปถึงไหนเลยตอนนี้กำลังสืบหาคนที่ขับรถตู้ให้กิ่งในวันนี้ที่ใช้ก่อเหตุ และกล้องวงจรปิดตามเส้นทางที่รถตู้จะผ่าน เขาหวังว่าจะมีหลักฐานเพียงพอใช้มัดตัว
"ขอบใจนะ" "ฉันเห็นเธอสบายดีฉันก็พอใจแล้ว ส่วนพี่ชายตัวดีของฉันก็ช่างมันเถอะ ฉันไม่ทางยอมรับพี่กิ่งหรอก ผู้หญิงอะไรน่าเกียจชะมัด" มินทำหน้าขยะแขยง "หัวใจของพี่คินคงมีแต่พี่กิ่งอยู่ในนั้น ส่วนฉันพี่คินคงจะทิ้งขว้างไปแล้ว" พูดพลางน้ำตานองหน้า "โธ่ มะลิอย่าพูดทำร้ายใจตัวเองเลยนะ" มินเข้าไปสวมกอดปลอ







