บทที่ 7

สายๆ ของวันนั้น..

"ทำไมเรายังไม่ไปเรียนอีก" ป้าตื่นขึ้นมาเห็นว่าฟีฟ่ายังไม่ออกไปจากห้องเลย แต่ที่จริงนางตื่นมาทีหนึ่งแล้ว

"จุ๊จุ๊ครับป้า" ฟีฟ่าหันมองไปดู คนที่กำลังให้นมลูกอยู่ "อุ๊ย.." มองไปก็เห็นว่าข้าวทิพย์มองมาเช่นกัน

"ไหนบอกไม่มีเรียนไง"

"ถึงไปก็ไม่ทันแล้ว"

"นายทำแบบนี้คิดว่าฉันจะดีใจเหรอ"

"อย่าพูดเสียงดังสิเดี๋ยวลูกก็ตกใจหรอก"

"ลูกฉันไม่ใช่ลูกของนาย"

ฟีฟ่ามองต่ำลงเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายไม่เห็นความดีของเขาเลย แต่ทันใดนั้นดวงตาคมเหลือบมองขึ้นมาใหม่ "..รอถามลูกตอนโตแล้วกัน อย่าเพิ่งตัดสินใจแทนลูก"

"......." คนบ้าอะไรพูดยังไงก็ไม่โกรธ ทีแรกกำลังจะง้อแล้วเชียว เพราะคิดว่าเขาน้อยใจ

"ป้าก็ไม่ชอบให้เราทำแบบนี้หรอก ถ้ามีเรียนก็ไปเรียน เลิกเรียนจะมาหาไอ้ข้าวมันป้าก็ไม่ว่า"

"ผมเป็นพ่อคนแล้วนะครับอยากดูแลลูกกับเมีย"

"นี่!"

อุแง้ อุแง้

"เห็นไหมบอกแล้วว่าลูกจะร้อง" ฟีฟ่าตำหนิข้าวทิพย์ที่ตะคอกเขาเมื่อสักครู่ "โอ๋มาหาพ่อดีกว่าครับแม่ใจร้าย"

ดึกๆ คืนนั้น..

"จะเข้าห้องน้ำเหรอ"

"อืม"

"ไม่ต้องลุกเลยเดี๋ยวฉันจะอุ้ม"

"นายจะบ้าเหรอ"

"ไม่บ้าหรอกเดี๋ยวก็ราดอีก" ไม่ใช่ว่าข้าวทิพย์เพิ่งจะลุกเข้าห้องน้ำ แต่เขาสังเกตเวลาเธอลุกเข้าห้องน้ำช่วงดึกตอนที่นอนไปแล้วน้ำคาวปลาไหลเยอะมาก

ข้าวทิพย์ก็เลยยอมให้ฟีฟ่าอุ้มพาเข้าห้องน้ำ

"ขอบใจนายมากนะ"

"อะไรนะ?"

"ก็บอกว่าขอบใจไง"

"ผีในโรงพยาบาลเข้าหรือเปล่า"

"ไอ้บ้า!"

"แบบนี้สิมันถึงเหมือนเธอ"

"คนบ้าอะไรไม่อยากให้พูดดีด้วย"

"พูดได้ครับแต่รู้ไหมว่ามันขนลุก"

พอพูดจบเท่านั้นแหละทั้งสองก็มองต่ำลงไปดูพื้นห้องน้ำ...

"เห็นไหมล่ะมัวแต่ชวนคุย ออกไปเลยนะ!"

"เดี๋ยวจะทำความสะอาดให้ก่อน" เพราะตอนนี้น้ำคาวปลาที่ยังค้างอยู่ไหลออกมาอีก โชคดีที่เลอะแค่พื้นห้องน้ำ

"ไม่ต้องเดี๋ยวฉันทำเอง"

"ก้มก็ลำบากจะทำเองได้ยังไง ไปนั่งชักโครกให้เรียบร้อย"

"นายอยู่ตรงนี้ฉันจะนั่งได้ยังไงล่ะ"

"พูดเหมือนไม่เคยเห็น"

"ไอ้ฟีฟ่าบ้า!" ที่จริงฟีฟ่ายังไม่เห็นหรอกตอนที่พยาบาลล้างแผล ฟีฟ่าเปิดประตูเข้ามาพอดี ข้าวทิพย์คิดว่าฟีฟ่าเห็นแต่เขาไม่ได้มองเขารีบหันหลังก่อน

เช้าวันต่อมา..

"ทำไมโรงพยาบาลให้ออกเร็วจังล่ะครับ น้ำคาวปลาก็ยังไม่หมดเลย"

"มันไม่หมดง่ายหรอก เราต้องไปนอนพักรักษาตัวที่บ้านต่อ เป็นกฎของโรงพยาบาลเขาไม่ให้อยู่นาน"

"แต่เราก็จ่ายค่าห้อง"

"จ่ายค่าห้องน่ะมันใช่..แต่ค่าหมอเราใช้สิทธิ์ของรัฐบาล"

"ผมช่วยจ่ายก็ได้นี่ครับ"

"แล้วนายจะเถียงป้าทำไม ฉันดีขึ้นมากแล้ว"

หน้าโรงพยาบาล..

"ข้าว?"

"รีบไปเร็ว" ข้าวทิพย์แกล้งไม่ได้ยินคนที่เรียก พอขึ้นแท็กซี่ได้เธอก็บอกแท็กซี่ให้รีบออกไป

"ใครเหรอข้าว" ฟีฟ่าหันมองกลับไปดูผู้หญิงที่กำลังวิ่งตามท้ายรถแท็กซี่

"แล้วนายจะหันไปมองทำไม"

"ข้าว!" คนที่วิ่งตามมาเหนื่อยหอบจนวิ่งต่อไม่ได้ "ทำไมเธอต้องหลบหน้าฉันด้วย" คนที่วิ่งตามมาก็คือมินนี่ เธอมาทำธุระแถวนี้เห็นข้าวทิพย์และผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างข้าวทิพย์ก็อุ้มเด็กเหมือนว่าเพิ่งจะคลอด...

[มหาวิทยาลัย]

"อะไรนะ เธอเห็นข้าวทิพย์จริงเหรอ" เจ้าขาพูดเสียงดังเพราะอยากดูปฏิกิริยาของผู้ชายบางคน

"ใช่ เหมือนว่าข้าวทิพย์มาคลอด"

"ห๊า?" เพื่อนที่ได้ยินต่างก็อุทานออกมาพร้อมกัน

"ในเมื่อข้าวทิพย์แต่งงานแล้วจะมาคลอดมันก็ไม่แปลก แต่ฉันอยากรู้ว่าทำไมข้าวทิพย์ต้องขาดการติดต่อกับเพื่อนด้วย" เจ้าขาเคยเอาที่อยู่ที่ข้าวทิพย์สมัครเรียนไปตามหาตามที่อยู่นั้น แต่ข้าวทิพย์ก็ไม่ได้อยู่ที่เดิมแล้ว

มินนี่อยากเจอเพื่อนมาก แต่คิดว่าข้าวทิพย์คงอยากลืมอดีต เพราะถ้าไม่เช่นนั้นคงไม่ทิ้งทุกอย่างไป เพราะไม่ใช่แค่เบอร์ที่ข้าวทิพย์ทิ้ง ทั้ง Line F******k I* ทุกช่องทางคือติดต่อข้าวทิพย์ไม่ได้เลย

"ฉันก็ดีใจกับเพื่อนนะ เพื่อนคงจะลืมทุกอย่างได้แล้ว สมน้ำหน้าคนแถวนี้"

"พอได้แล้วเจ้าขา"

"ก็มันอดไม่ได้นี่ เธอเห็นหน้าสามีของข้าวทิพย์ไหม"

"เห็นสิ"

"หล่อไหม"

"หล่อ"

"เขตแดนฉันซื้อน้ำมาให้" พอเสียงนี้ดังขึ้นคนที่พูดคุยกันอยู่เมื่อสักครู่หันไปมองแทบจะพร้อมกัน

"เขตแดนฉันซื้อน้ำมาให้..แหวะ"

"เจ้าขาไม่เอาน่าเรื่องมันผ่านไปนานแล้ว"

สามปีผ่านไป...

"ไปสมัครงานที่ใหม่เป็นยังไงบ้างล่ะลูก"

"เขาบอกจะติดต่อกลับมาค่ะ"

"ถ้างานข้างนอกมันไม่ดี เราก็กลับมาเปิดร้านค้าเหมือนเดิมก็ได้นี่ลูก"

"ป้าดูแลหลานก็เหนื่อยพอแล้วค่ะ เรื่องหาเงินปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าวเถอะ" ช่วงหลังมาป้าสุนีย์ป่วยออดๆ แอดๆ เธอก็เลยไม่อยากให้เปิดร้านค้าอีก เพราะป้าทำงานหนักเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว และบ้านหลังที่เช่าใหม่ไม่เอื้ออำนวยแก่การเปิดร้านค้าด้วย