Masuk"เฮีย~" แอนนี่ลากเสียงยาวเรียกแฟนหนุ่มอ้อนๆ นี่ไม่รู้ครั้งที่เท่าไหร่ที่เธอเอ่ยเรียกและไม่มีเสียงตอบกลับ ตั้งแต่กลับถึงห้อง ร่างสูงเข้าห้องน้ำชำระร่างกายและกลับมานอนดูบอลกระดกเบียร์ ไม่สนใจเธอแม้แต่หางตา"หนูขอโทษ" แอนนี่เอ่ยต่อ"..." แต่ทุกอย่างเหมือนเดิม"หนูผิดไปแล้ว..." คนตัวเล็กเอ่ยไม่ทันจบ แค่เห็นแววตาขุ่นเคืองเธอก็สะดุ้งก้าวเท้าถอยหลังไปหลบภัยในห้องน้ำปัง!!"เอาไงดีเนี่ย ไม่น่าติดเล่นเลยเรา" แอนนี่บ่นกับตัวเองหน้ากระจก สุดท้ายก็ต้องเดินคอตกไปอาบน้ำเพื่อผ่อนคลายสมองจะได้หาทางออกสายน้ำที่ชำระร่างกายทำให้สมองโล่งปลอดโปร่งจนความคิดแผนการง้อแฟนหนุ่มก็ปะทุเข้ามาในหัว"เอาหว่า ง้อวิธีนี้แหละ" เมื่อคิดได้ดังนั้นแล้ว เธอรีบเอื้อมมือเอาผ้าขนหนูพันตัวแล้วก้าวเท้าไปห้องแต่งตัวทันทีพึ่บ!"ขอก่อนนะพี่พิมพ์" ก่อนจะเปิดกล่องหยิบบางอย่างขึ้นมา ชุดคอสเพลย์นักเรียนญี่ปุ่นที่พิมพ์มาดาบอกให้เธอสั่งเพื่อเอาใจสามีหลังคลอดเสร็จ ไม่รอช้าคนตัวเล็กหยิบออกมาทาบดูตัวเองในกระจก ตัดสินใจใส่ชุดอย่างไม่ลังเลคนตัวเล็กหมุนซ้ายหมุนขวาสำรวจความเรียบร้อยรู้สึกเขินอายขึ้นมาไม่เคยต้องใส่อะไรอย่างนี้มาก่อน ทว่าในใ
6 เดือนผ่านไปตึก!ตึก!"เร็วสิ" คนตัวเล็กกึ่งวิ่งกึ่งเดินเมื่อออกจากลิฟต์ หันไปตะคอกร่างสูงที่เดินชักช้า ลีลาไม่เข้าท่า"จะรีบไปไหน ไม่ใช่หมอสักหน่อย""ไม่ได้!! แอนจะรีบไปลุ้นหน้าห้องคลอด""ลุ้นอะไร รู้เพศหมดแล้ว""นี่เฮีย!! จะไม่ขัดสักเรื่องได้ไหมห๊ะ!?""เฮียพูดจริง" ออแกนทำหน้าตายใส่"..." แอนนี่กรอกตามองบนนึกรำคาญ"แต่ไม่ต้องห่วง ถ้าหนูมีลูกให้เฮีย เฮียจะเป็นคนเข้าไปลุ้นในห้องคลอดไม่ห่างแน่นอน""หนู!? พูดอะไรออกมาเนี่ย เลี่ยนชะมัด!!"พึ่บ!"หึ" ก่อนที่ร่างสูงจะเอื้อมมือมาลูบศีรษะท่าทางเอ็นดูแฟนตัวเอง"เอามือออกเลยน่ะ เดี๋ยวผมเสียทรง" คนตัวเล็กปัดมือออกทันที"ทำไมลูบแค่นี้ไม่ได้!?" ออแกนขมวดคิ้วถาม"ใช่ เดี๋ยวไม่สวย" แอนนี่ตอบแบบไม่คิดอะไร"จะสวยให้ใครดู" คราวนี้คนตัวสูงใช้น้ำเสียงต่างจากเดิม"เปล่าสักหน่อย" แอนนี่แสยะยิ้มออกมา ก่อนจะรีบเดินหนีให้ห่าง ก่อนที่จะโดนคาดโทษ...@ห้องพักพิมพ์มาดาหลังจากพิมพ์มาดาออกจากห้องคลอดและได้พักฟื้นจนสามารถเข้าเยี่ยมได้ แอนนี่รีบลากออแกนให้พามาหาเจ้านายสาวและสองแสบทันที"งื้อออ~ น่ารักจังเลยพี่พิมพ์...""...เฮียมาใกล้ๆเร็ว" คนตัวเล็กส่งสัญญาณเร
"อ้ะ!" คนตัวเล็กสะดุ้งยันกายขยับไปมองช่วงล่างที่ออแกนพยายามดันบางอย่างเข้ามาใหม่อีกครั้ง"อีกรอบนะ" เขาขยิบตาสื่อความหมาย"นี่รอบที่สามแล้วนะ" ทว่าแอนนี่ตะคอกออกมาด้วยความเหนื่อย"แค่รอบนี้รอบเดียว" ร่างสูงโน้มตัวลงไปอ้อนทันที"ไม่! ฉันไม่เชื่อนายแล้ว" เธอเบี่ยงหน้าไปอีกทาง เพราะตั้งแต่กลับขึ้นมาในห้องหลังจากตกลงคบกัน เขาก็จู่โจมตั้งแต่หน้าประตูห้องจนขยับมาที่เตียง และไม่รู้เอาแรงมาจากไหนมากมายกระแทกเข้ามาไม่หยุดสักที"นะๆ""..." เธอไม่ตอบยังคงไม่ยอมถึงแม้ช่วงล่างจะเป็นส่วนเดียวกันแล้ว"นอนเฉยๆ ฉันทำเอง""ก็ต้องแบบนั้นอยู่แล้ว" เธอหันกลับมาจ้องหน้าอย่างไว เพราะจะให้เธอทำได้ยังไงในเมื่อเธอทำไม่เป็น"แสดงว่ายอม!?" ทว่าคนฟังคิดไปอีกทาง"เอ่อ...ไม่!!" จนคนตัวเล็กปฏิเสธไม่ถูก ยิ่งสายตาอมยิ้ม เจ้าเล่ห์นั่น ไม่เหมือนทุกๆครั้งที่เคยเห็อ"ไม่ทันแล้ว" เขายักคิ้วพร้อมโน้มลงไปคลอเคลียซอกคอขาวเพิ่มแรงให้มีความสุขสมมากขึ้นปึก!!"อ้ะ!" ออแกนสวนเข้าไปอย่างเนิบนาบเมื่อเห็นอาการไม่เอาจริงของคนใต้ร่างพึ่บ!"ทา..ทำอะไร" จู่ๆ เขาก็พลิกตัวให้แอนนี่ขึ้นไปด้านบน ทำให้เธอต้องเอ่ยถามอย่างงุนงง"ทำเอง ฝึกไว้"
@โรงพยาบาลพิมพ์มาดา "เห้อ!" คนตัวเล็กนั่งทำงานแต่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ย้อนนึกแต่เรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้น เธอถอนหายใจออกมาอย่างสับสน เพราะตั้งแต่เมื่อคืนหลังจากเกิดเหตุการณ์ทุกอย่าง เธอกับ...เขายังไม่ได้พูดคุยกับเรื่องทั้งหมดเลย แถมเธอต้องหนีออกมาตั้งแต่ตีสี่เพื่อไม่ให้ตื่นมาเจอหน้ากัน"แอนนี่""...""แอนนี่!!""ห๊ะ!?" เสียงเรียกจากข้างโต๊ะทำให้เธอหลุดจากภวังค์แล้วเหลียวหน้าไปมอง"เป็นไร พี่เรียกตั้งนาน" หญิงสาวรุ่นใหญ่เลขาผู้อำนวยการโรงพยาบาลถามคนตัวเล็กที่นั่งเหม่อลอย"เอ่อ..คือแอนคิดอะไรเพลินไปหน่อยน่ะค่ะ" แอนนี่แก้ตัวทันที ขืนรู้ว่าเธอกำลังคิดเรื่องไม่เป็นเรื่องมีหวังโดนดุแน่"อ้อจ้ะ""ว่าแต่มีอะไรรึเปล่าคะ" แอนนี่รีบเปลี่ยนเรื่อง"พี่เอาเอกสารมาส่งน่ะ ช่วงนี้งานเยอะหน่อยนะทำแทนคุณพิมพ์" สาวรุ่นใหญ่เอ่ยต่อ"นิดนึงค่ะ" จะว่านิดนึงคงไม่ใช่นอกจากจะทำงานที่โรงพยาบาลแล้วเธอต้องแบกเอกสารด่วนไปหาพิมพ์มาดาถึงคอนโดชาร์ลเพื่อให้เจ้านายสาวช่วยตัดสินใจ และเซ็นอนุมัติให้...หลังจากเลิกงานแอนนี่ก้าวเท้าเข้ามาในลานจอดรถเดินตรงไปยังรถเก๋งตัวเอง ก่อนจะเข้าไปนั่งประจำตำแหน่ง เมื่อวางกระเป๋าส
ตึก!ตึก!คนตัวเล็กออกจากห้องน้ำผ้าขนหนูผืนเดียวด้วยความเคยชิน เธอลืมไปว่าอีกคนยังไม่ได้กลับออกไป"ว๊ายยย!" แอนนี่ยกมือขึ้นมาปิดหน้าอกทันที"จะโวยวายให้หนวกหูทำไม" ร่างสูงที่นอนใส่บ๊อกเซอร์ตัวเดียวเอามือสองข้างยกขึ้นรองศีรษะบนหมอนแล้วกำลังนอนดูทีวีชิลๆอย่างกับเป็นคอนโดตัวเอง พร้อมส่งสายตารำคาญบ่งบอกว่าคนตัวเล็กส่งเสียงรบกวน"ยังไม่กลับ!?""เห็นรึเปล่าล่ะ""นี่นายจะกวนให้ได้ใช่ไหม""..." ออแกนไม่ตอบมองดูทีวีต่อ"เห้อ!" จนคนตัวเล็กต้องกระทืบเท้ากลับไปห้องแต่งตัวอีกครั้งพึ่บ!ไม่นานแอนนี่ออกกลับมาในชุดนอนมิดชิดเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวพร้อมกระโดดขึ้นเตียงนั่งพับเพียบจ้องมองร่างสูงแววตาเอาเรื่อง"อะไร!?" ออแกนเหลือบมองเล็กน้อยก่อนจะละสายตาไปมองดูทีวีต่อ"เมื่อไหร่จะกลับ""...""ไอ้หัวฟู!! ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้!!" แอนนี่จู่โจมเขย่าแขนออแกนอย่างโมโหพึ่บ!"ถ้าไม่เลิกด่าฉันได้เห็นดีกันแน่" ร่างสูงลุกขึ้นนั่งรวบมือสองข้างคนตัวเล็กด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะมองชุดที่แอนนี่สวมใส่ "อยู่กับฉันเสือกใส่มิดชิด ทีออกไปแรดใส่เหมือนไม่มีเงินซื้อเสื้อผ้า" ออแกนอดไม่ได้ที่จะต่อว่าออกมา"เยอะไปแหละ เราไม่ได้
หญิงสาวส่วนตัวสูง 160 เซนติเมตร ใครๆก็บอกว่าเธอตัวเล็กบ้าง ไม่สูงบ้าง แต่ที่เจ็บสุดเห็นจะเป็นประโยคที่ว่า...ยัยเตี้ย!! เห้อ!..จะว่าเธอเตี้ยได้ไงกันในเมื่อรอบตัวมีแต่คนสูงๆทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นพิมพ์มาดาที่หุ่นนางแบบ 170 อัป ยืนด้วยกันเธอก็ต้องเตี้ยกว่าอยู่แล้ว หรือจะเป็นพวกเพื่อนๆผู้ชายส่วนมากก็จะเป็นลูกครึ่งกันหมดเพราะฉะนั้นไม่แปลกที่เธอจะดูตัวเล็กกว่าพวกเขาและโดยเฉพาะคนที่ให้ฉายานี้กับเธอ จะเป็นใครได้อีกถ้าไม่ใช่...ไอ้หัวฟู!! ก็เขาดันสูงเกือบ 190 เซน! จะมาว่าเธอเตี้ยได้ไงกัน หมอนั่นมากกว่าที่สูงเกินไปแต่แล้วยังไงล่ะ ใครๆก็บอกว่าตัวเล็กสเปคชาย เพราะฉะนั้นสลัดความคิดนี้ทิ้งแล้วไปลุยในปาร์ตี้ให้สนุกสุดเหวี่ยงไปเลยดีกว่าแอนนี่ในชุดเดรสเกาะอกสีดำกระโปรงสั้นแค่คืบเดียว ส่วนด้านหลังก็เป็นเชือกสำหรับผูกโบว์ให้มีพื้นที่โชว์เนื้อนวลขาวๆ เสียงเพลงดังกระหึ่มพร้อมแอลกอฮอล์ที่วางเรียงบนโต๊ะด้านหน้าเธอ ชีวิตสาวโสดที่ชอบปาร์ตี้หลังจากเลิกงานประจำก็มีแต่เสียงดนตรีนี้แหละที่ทำให้เธอมีความสุขได้ ไม่ต้องมานั่งเครียดว่าจะมีคนรอที่ห้องหากกลับดึก ไม่ต้องมานั่งกังวลหากตอบไลน์ช้า ชีวิตแบบนี้นี่แหละชีวิตที



![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



