تسجيل الدخولمشاركة
แม่อย่าทิ้งผม
تاريخ النشر:
2025-07-05 22:13:37"แม่ครับแม่อย่าไป ฮือออ แม่ครับแม่"
"แม่ต้องไป นนท์อยู่ที่นี่นะลูก ฮือออ"
"ไม่ครับผมไม่อยู่ แม่ไปไหนผมก็จะไปด้วย ฮึก ฮึก"
"นนท์ฟังแม่นะลูก แม่ไม่สบายแม่จะอยู่ได้อีกนานแค่ไหนก็ไม่รู้ ถ้าแม่พานนท์ไปด้วยแล้ววันนึงแม่เป็นอะไรไปนนท์จะอยู่กับใคร ไม่ใช่ว่าแม่ไม่รักนนท์นะลูก แม่รักนนท์ที่สุดในชีวิตเพราะแบบนี้แม่ถึงพานนท์ไปด้วยไม่ได้ นนท์อยู่กับพ่อนะลูก"
"ไม่ ฮือออ พ่อไม่รักผมแล้ว ฮือออพ่อรักเด็กนั่นมากกว่าผม ฮือออฮือออออ"
"แต่ถึงยังไงนนท์ก็ต้องอยู่ แม่ไม่สามารถพานนท์ไปลำบากกับแม่ได้"
"ฮือออ ฮือออ ผมไม่กลัวลำบาก ฮืออออ ผมจะไปเก็บของแล้วไปกับแม่แม่รอนนท์ก่อนนะครับ ฮือออ ฮืออออ"
"นนท์อย่าดื้อแบบนี้สิลูก"
"ไม่เอาผมจะไปแม่รอนนท์ก่อน" เด็กชายนนท์ร้องไห้สะอึกสะอื้นก่อนจะวิ่งไปที่ห้องนอนของตนเองแล้วเก็บของใส่กระเป๋าเพื่อไปกับแม่
"พี่นนท์ทำอะไรคะ"
"อย่ามาเสือก ออกไป!!!" เด็กชายนนท์ไล่เด็กหญิงตัวน้อยที่ยืนกอดตุ๊กตามองพี่ชายของเธอที่กำลังเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า
"พี่จะไปกับคุณป้าสุนีย์เหรอคะ แต่มะกี้ปิ่นเห็น...."
"ฉันจะไปไหนก็เรื่องของฉันไม่เกี่ยวกับลูกเมียน้อยอย่างเธอ" เด็กชายนนท์ต่อว่าเด็กหญิงตัวน้อยด้วยความเกลียด
"แม่ของปิ่นไม่ใช่เมียน้อยนะคะ" เด็กหญิงปิ่นเถียงเพราะแม่ของเธอไม่ใช่เมียน้อย
"ใช่สิทำไมจะไม่ใช่แม่เธอมาแย่งพ่อของฉันไป ฉันเกลียดเธอเกลียดแม่ของเธอ"
"ฮือออ พี่นนท์เกลียดปิ่นเหรอคะ ฮือออออ" เด็กหญิงปิ่นในวัยสามขวบยืนร้องไห้เมื่อได้ยินพี่ชายพูดว่าเกลียดเธอ
"ไปร้องไห้ไกลๆรำคาญออกไป" เด็กชายนนท์เดินมาแล้วผลักเด็กหญิงตัวเล็กออกจากห้องอย่างแรง
"โอ๊ย ฮือออ เจ็บ ฮืออออ"
"ไอ้นนท์แกทำร้ายลูกฉันทำไมห๊ะ"
"ก็ลูกแกมายุ่งกับฉันก่อนทำไม"
"นี่แกเรียกใครว่าแกห๊ะ ฉันเป็นเมียพ่อแกนะ"
"ก็เรียกแกนั่นแล่ะอีเมียน้อย"
เพี๊ยะ เด็กชายนนท์ถูกตบที่ใบหน้าอย่างแรง
"นี่แค่สั่งสอนถ้าแกมาเรียกฉันว่าเมียน้อยอีกฉันจะตบแกให้หนักกว่านี้ไม่เชื่อคอยดู!!!" เด็กชายนนท์เอามือกุมแก้มตัวเองด้วยความโกรธแค้นแต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้เพราะตนเองยังเด็ก เด็กชายนนท์กลับเข้ามาในห้องเพื่อเก็บของต่อ จากนั้นก็ลากกระเป๋าลงบันไดมา เขาตะโกนเรียกหาแม่เพราะไม่เจอ
"แม่ครับ แม่ แม่นนท์เก็บของเสร็จแล้ว แม่ครับ แม่" เด็กชายนนท์ตะโกนหาแม่ของตนเองแต่ก็ได้แค่ความเงีบบไม่มีเสียงตอบรับจากผู้เป็นแม่ของตน เขาวิ่งไปทั่วบ้านเพื่อหาแม่ของตนเองแต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอจนกระทั่งเจอแม่บ้านคนสนิทของแม่ตนเองกำลังเดินเข้าบ้านมาน้ำตาคลอ
"น้อย แม่อยู่ไหน"
"คุณสุนีย์เธอไปแล้วค่ะ ฮือออ ฮือออ"
"ไปไหนแม่ไปไหนแม่ทำไมไม่รอนนท์ก่อน"
"คุณสุนีย์บอกกับน้อยว่าขอให้คุณนนท์อดทนอยู่ที่นี่ไปก่อนค่ะ แล้วสักวันหนึ่งคุณสุนีย์จะมารับคุณนนท์"
"ไม่จริง ฮือออ แม่จะไม่ทิ้งนนท์ไปไหน ฮือออ นนท์จะไปกับแม่ ฮือออ" เด็กชายนนท์พอรู้ว่าแม่ของตนเองไปแล้วเขาก็รีบลากกระเป๋าแล้ววิ่งออกไปหน้าบ้านแต่แม่บ้านรีบมาดึงตัวเอาไว้ก่อน
"ไม่ไปนะคะคุณนนท์คุณนนท์ต้องอยู่ที่นี่นะคะ"
"ไม่อยู่ ฮืออ นนท์จะไปกับแม่ ฮือออ ฮืออออ" เด็กชายนนท์ร้องไห้อย่างหนักด้วยความเสียใจที่แม่ทิ้งเขาไป
"ไม่ร้องนะคะคุณนนท์ ไม่ร้องนะคะ" น้อยพยายามปลอบใจแต่เด็กชายก็ไม่ยอมหยุดร้องจนกระทั่งปานวาดเดินออกมาดู
"ร้อไห้ทำไมฮะญาติแกตายหรือไง ร้องซะลั่นบ้านฉันจะพักผ่อน"
"แกนังเมียน้อยเพราะแกทำไมแม่ของฉันทิ้งฉันไป ฮือออ" เด็กชายนนท์ร้องไห้ชี้หน้าด่าปานวาดอย่างไม่เกรงกลัว
"อ้าวนี่แม่แกไปแล้วเหรอ สุดท้ายก็ทนอยู่ไม่ได้5555 ไปซะได้ก็ดีต่อไปฉันก็จะได้เป็นคุณผู้หญฺิงของบ้านนี้อย่างเต็มตัว"
"ฉันเกลียดแกนังเมียน้อย"
"แล้วคิดว่าฉันรักแกหรือไงห๊ะไอ้เด็กไม่มีแม่ คอยดูนะฉันจะให้พี่ชาติเฉดหัวแกออกไปจากบ้านตามแม่แกไป"
เด็กชายนนท์มองหน้าเมียใหม่ของพ่อด้วยความคับแค้นใจ เขาสัญญากับตัวเองเลยว่าเขาจะทำทุกอย่างให้ปานวาดกับปิ่นปักไม่มีความสุขในบ้านหลังนี้
أحدث فصل
ร้ายเริ่มรัก ตอนจบ
ปิ่นปัก..."ถ้าพี่นนท์ว่าดีปิ่นก็ว่าดีค่ะ^^" อะไรที่เขาคิดว่าดีฉันก็ไม่ขัดเพราะว่าเขาคงคิดมาเป็นอย่างดีแล้วถึงทำหลังจากจดทะเบียนกันเสร็จเราก็กลับมาที่บ้านเพื่อบอกข่าวดีกับทุกคนโดยเฉพาะน้องปันปันที่แกเคยพูดกับฉันหลายครั้งว่าอยากมีน้อง ตอนนี้แกกำลังจะมีน้องสมใจแล้วแต่ยังไม่รู้ว่าจะเป็นผู้หญฺิงหรือผู้ชาย"เย้ เย้ เย้ น้องกำลังจะได้เป็นพี่สาวแล้วใช่มั้ยคะแม่""ใช่ค่ะน้องดีใจมั้ยคะ""ดีใจค่า ดีใจที่สุดเลย แต่..."จากตอนแรกที่ลูกยิ้มดีใจตอนนี้ลูกทำหน้าเศร้าจนฉันตกใจ"แต่อะไรคะ" "แต่น้องไม่มีพ่อ น้องในท้องของแม่มีพ่อคือคุณลุงแต่น้องไม่มีพ่อน้องอยากมีพ่อค่าแม่>พอได้ยินลูกพูดฉันก็รีบดึงลูกมากอดเพราะตอนนี้แกก็ยังไม่รู้ว่าพี่นนท์คือพ่อเพราะฉันไม่ได้บอกและพี่นนท์เองก็ไม่ได้บอกซึ่งฉันเองเป็นคนสั่งให้เขาไม่ให้บอกแต่ตอนนี้มันคงถึงเวลาแล้วที่น้องปันปันจะได้รู้ความจริงสักทีว่าแกก็มีพ่อเหมือนคนอื่นแต่ฉันคงต้องบอกพี่นนท์ก่อนฉันอยากให้พี่นนท์บอกกับลูกด้วยตัวเขาเอง"น้องปันปันขา""ขาแม่""พรุ่งนี้แม่มีข่าวดีจะบอกเรื่องพ่อของน้องนะแต่ตอนนี้ดึกแล้วแม่พาน้องไปนอนนะคะ""ค่าแม่" คืนนั้น...หลังจากส่งลูกเข
ร้ายเริ่มรัก ทวงบุญคุณ
ชานนท์...."ทำไมเงียบไม่ตกใจเลยวะ หรือว่ามึงจำได้ว่ามึงเคยไล่ให้ปิ่นไปตาย""..........." ทำไมผมจะจำไม่ได้ผมจำได้หมดทุกอย่างนั่นแล่ะ"มึงรู้ไหมถ้าวันนั้นกูไม่ตามปิ่นมาตอนนี้มึงคงไม่มีเมียชื่อปิ่นไม่มีลูกชื่อปันปัน แล้วมึงรู้ไหมว่าชื่อลูกมึงน้องปันปันใครเป็นคนตั้ง....หึกูนี่กูกับเมียกูเป็นคนตั้ง""มึงต้องการอะไร หรือจะให้กูกราบขอบคุณมึง.. ได้ถ้ามึงต้องการเพราะกูก็เลวจริงที่ตอนนั้นทำร้ายปิ่นกับลูก" ผมไม่ได้พูดประชดนะผมพูดจากใจจริงๆ ถ้าเป็นเรื่องนี้ผมยอมรับว่าผมผิดและมันก็มีบุญคุณที่ช่วยปิ่นไว้"มึงไม่ต้องไหว้กูเพราะกูไม่ต้องการ""แล้วมึงต้องการอะไร" "ถ้ามึงไม่อยากให้ปิ่นรู้ว่ามึงไม่ได้ความจำเสื่อมมึงต้องยอมยกลูกสาวมึงให้กับลูกชายกู""ห๊ะ!!! อะไรนะ" "มึงจะตกใจทำเชี่ยไร มึงก็เห็นว่าสายฟ้าลูกชายกูชอบน้องปันปันมากเดินตามต้อยๆไม่หยุดกูเป็นพ่อกูรู้ดีว่าลูกกูคิดอะไรอยู่เพราะฉะนั้นถ้ามึงไม่อยากให้ปิ่นรู้ว่ามึงตอแหลมึงก็ห้ามปฏิเสธ""ไอ้เหี้ยเหนือลูกกูกับลูกมึงอายุเพิ่งจะสี่ขวบเองนะ""เออจองไว้ก่อนมึงจะเอาสินสอดเท่าไหร่ก็บอกกูพร้อมเปย์เพื่อลูกสะใภ้ในอนาคต""เด็กอายุแค่นี้มึงจะอะไรโตไปก็ลืมกันแล้
ร้ายเริ่มรัก ผัวเหี้ยๆ
บนรถ...."ปิ่นเชื่อว่าสักวันพี่จะต้องกลับมาจำทุกอย่างได้แน่ค่ะพี่อย่าท้อใจนะคะ" ปิ่นจับมือผมพร้อมกับให้กำลังใจเมื่อขึ้นมาบนรถแล้ว"พี่ขอบใจปิ่นมากเลยนะครับที่อยู่ดูแลพี่เป็นกำลังใจให้พี่" ผมจับมือปิ่นแล้วดึงมาจูบอย่างแสนรักแม้จะรู้สึกผิดที่โกหกเธอ"เรากลับบ้านกันดีกว่านะคะพี่จะได้พักผ่อน""ครับที่รัก^^" ผมมีความสุขมากที่ได้อยู่กับปิ่นทุกวัน ผมไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าไม่มีเธอผมจะอยู่ยังไงหลายอาทิตย์ต่อมา...ปิ่นปัก....ช่วงนี้พี่นนท์เป็นอะไรก็ไม่รู้ค่ะเหมือนเขาจะง่วงนอนทั้งวันแถมยังอาเจียนบ่อยด้วย"ปื่นพี่เหมือนจะตายเลย ช่วยพี่ที" ฉันพยุงพี่นนท์ออกมาจากในห้องน้ำแล้วพาไปนอน"ปิ่นอย่าไปไหนนะ""ค่ะปิ่นไม่ไหนหรอกพี่นอนเถอะ" ฉันอดสางสารเขาไม่ได้ก็เลยนั่งลงข้างๆให้เขาจับมือจนหลับไป เวลาต่อมา..."เธอจะร้องไห้เป็นห่วงมันทำไมเยอะแยะวะปิ่นผัวเหี้ยๆ แบบนี้สันดานก็ไม่ดีแถมยังจะมาความจำเสื่อมอีก ทิ้งมันไปเลยแล้วก็หาผัวใหม่ซะเอาที่นิสัยดีๆ ไม่ใช่แบบไอ่เชี่ยนี่"ฉันถึงกับอึ้งเมื่อได้ยินประโยคนี้ของพี่ทิศเหนือ"เหนือมึงพูดอะไรแบบนี้เนี่ยไม่สงสารนนท์บ้างหรือไงเค้าป่วยอยู่นะ" พี่นับดาวว่าให้พี่ทิศเหนือแล้
ร้ายเริ่มรัก เสียวมากNC+
ชานนท์....ตั่บ!!!!!!! ตั่บ!!!!!!!!!! ตั่บ!!!!!!!!!!!! ตั่บ!!!!!!!!!! ตั่บ!!!!!!!!!! ตั่บ!!!!!!!!!!"อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ เสียวจังค่ะ พี่นนท์ปิ่นเสียวช่วยปิ่นที ฮือออ ฮือออ" ปิ่นครางลั่นห้อง ร่องรักของเธอเริ่มตอดรัดน้องชายผม แสดงว่าเธอใกล้จะเสร็จแล้วผมก็เลยจับเอวปิ่นไว้แน่นแล้วขยับตัวกระแทกสะโพกสวนขึ้นไปอย่างเป็นจังหวะปึก!!!!!!!!!!!!! ปึก!!!!!!!!!!!!!! ปึก!!!!!!!!!!!!!! ปึก!!!!!!!!!!!! ปึก!!!!!!!!!!!!!"อ๊ะ อ๊าาาา เสียว ฮือออ มันเสียวมากพี่นนท์ปิ่นจะไม่ไหวแล้ว ฮืออออ กรี๊ดดดดดดด" เสียงกรี๊ดของปิ่นมาพร้อมกับร่องรักที่กระตุกไม่หยุด สักพักน้ำหวานสีใสของเธอก็ชโลมไปทั่วท่อนเอ็นของผม ผมไม่รอช้าถอดตัวตนออกจากร่องรักของปิ่นแล้วขยับตัวลงไปก่อนจะใช้ลิ้นปาดเลียร่องรักที่มีน้ำหวานไหลทะลักไม่หยุดแผล่บ แผล่บ แผล่บ ผมค่อยๆใช้ลิ้นปาดเลียน้ำหวานที่เลอะเต็มสองกลีบกุหลาบ"อื้ออ พี่นนท์อย่าเลียแบบนี้ปิ่นเสียวค่ะ อ๊ะ อ๊ะ อ๊าาา พี่นนท์ปิ่นจะตายแล้ว ฮือออ ฮือออ" ปิ่นดิ้นทุรนทุรายไปมาเมื่อผมใช้ปลายลิ้นสอดใส่เข้าไปด้านในแล้วใช้ลิ้นตวัดที่ติ่งเสียวของเธอ"อื้อออ พี่นนท์ปิ่นจะเสร็จอีกแล้ว ฮือออ" พอรู้ว่
ร้ายเริ่มรัก ขึ้นให้หน่อยNC+
ชานนท์...."ค่อยๆทานนะคะมันร้อน" ปิ่นพูดพร้อมกับเอาผ้ามาคอยเช็ดตรงมุมปากให้ ผมแม่งอยากดึงเธอเข้ามากอดทำไมเธอแสนดีขนาดนี้ทำไมเมียผมน่ารักได้ขนาดนี้นะ แบบนี้ถ้าผมจะยอมความจำเสื่อมไปตลอดชีวิตมันจะดีไหม"พี่ทานลำบากจังมาค่ะเดี๋ยวปิ่นป้อนพี่ดีกว่านะ" สุดท้ายปิ่นก็เป็นคนป้อนให้ผมตามเดิม"พี่อิ่มมั้ยคะหรือยังไม่อิ่มปิ่นจะได้ตักมาเพิ่มให้อีก" ปิ่นถามผมหลังจากตักข้าวคำสุดท้ายให้ผมกิน"อิ่มแล้วครับ^^" ผมไม่เคยกินข้าวมื้อไหนอร่อยเท่ากับเวลาที่ปิ่นป้อนเลยเชื่อไหม แม่งผมเป็นเอามากจริงๆ ตอนนี้ผมคลั่งรักเมียตัวเองขนาดนี้ได้ไงวะ"ถ้าอย่างงั้นเดี๋ยวพี่กินยานะคะแล้วก็จะได้นอนพักผ่อน" "กินยาเสร็จแล้วปิ่นขึ้นมานอนกอดกับพี่เหมือนเดิมนะ" เพราะปกติเวลาผมกินข้าวเสร็จแล้วก็กินยาผมจะอ้อนขอให้ปิ่นขึ้นมานอนเป็นเพื่อนซึ่งเธอก็ยอมทำตามที่ผมร้องขอ"คือวันนี้ปิ่นจะไปงานวันเกิดพี่แดนค่ะอาจจะไม่ได้...""เห็นคนอื่นสำคัญกว่าพี่ก็ไม่เป็นไรครับไปเถอะพี่นอนหลับเองก็ได้แม้จะนอนไม่ค่อยหลับเท่าไหร่ก็เถอะ" พูดจบผมก็หยิบยามากินเองแล้วก็ล้มตัวลงนอนเอาผ้าคลุมตัวจนมิด สักพักผมก็ได้ยินเสียงฝีเท้าปิ่นเดินออกไปจากห้อง แม่งผมทำไมต้อง
ร้ายเริ่มรัก เธอ...เป็นใคร
ปิ่นปัก....ตอนนี้พี่แดนกลับไปแล้วเหลือแค่ฉันที่นั่งรอพี่นนท์อยู่ในห้อง ผ่านไปสักพักบุรุษพยาบาลรวมถึงพี่พยาบาลก็นำตัวเขากลับมาที่ห้องพักฟื้น "อาการพี่นนท์เป็นยังไงบ้างคะ" ฉันถามพี่พยาบาล"ผลเอกซเรย์จะออกวันพรุ่งนี้นะคะยังไงก็รอฟังคุณหมอบอกอีกที" พี่พยาบาลบอกกับฉันก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ทำให้ตอนนี้ทั้งห้องเหลือแค่ฉันกับพี่นนท์ที่ยังคงนอนหลับสนิท"พี่นนท์อย่าเป็นอะไรนะคะ ปิ่นไม่อยากให้พี่เป็นอะไรไปเลย ถ้าพี่หายป่วยปิ่นมีเรื่องสำคัญจะบอกกับพี่ด้วยนะ" ฉันบอกกับเขาที่นอนหลับอยู่ชานนท์...."พี่นนท์อย่าเป็นอะไรนะคะ ปิ่นไม่อยากให้พี่เป็นอะไรไปเลยพี่ต้องรีบหายนะ" นั่นคือสิ่งที่ผมได้ยิน คือผมอ่ะฟื้นตั้งแต่ก่อนที่พยาบาลจะพาผมไปเอ็กซเรย์แล้วตั้งแต่ตอนที่ไอ้แดนไทยมันมาเยี่ยมแล้วก็แซวปิ่นผมนี่ขากระตุกอยากลุกแต่ลุกไม่ไหวร่างกายไม่อำนวย พอเข้าห้องมาเจอปิ่นนั่งรออยู่ผมก็แกล้งทำเป็นหลับต่อทันทีเพื่อดูว่าเธอจะมีอากัปกิริยายังไง"พี่รีบหายนะคะปิ่นมีเรื่องสำคัญจะบอกกับพี่" เรื่องสำคัญอะไรหรือว่าปิ่นจะบอกว่าเธอจะไปจากผม ใช่มันต้องเป็นแบบนั้นเพราะก่อนหน้านี้เธอบอกกับผมว่าเธอจะไปอยู่ที่อื่นเพราะเธอไม่อยากผ
ร้ายเริ่มรัก อย่าโทษตัวเอง
ปิ่นปัก....เวลาต่อมา...ตอนนี้ฉันนั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ฉันก้มหน้านั่งมองมือตัวเองเสื้อผ้าตัวเองที่เลอะไปด้วยเลือดของพี่นนท์ซึ่งตอนนี้ฉันก็ยังไม่รู้ว่าเขาเป็นยังไงบ้าง เขาถูกส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉินเกือบสองชั่วโมงแล้วแต่ก็ยังไม่มีคุณหมอหรือพยาบาลออกมาแจ้งอาการเลยสักคน ฉันร้อนใจมากกลัวว่าเขาจะเป็นอะไ
ร้ายเริ่มรัก จัดการตัวปัญหา
ชานนท์....."นนท์ลุงอยากจะขอให้นนท์ตัดสินใจอีกทีจะได้ไหม ลูกสาวของลุงก็สวยไม่น้อยหน้าใคร มีดีกว่ายัยเด็กปิ่นนั่นทุกอย่าง เธอจะโง่เลือกผู้หญฺิงคนนั้นที่ไม่มีอะไรดีสู้ยัยซอลลี่ได้เลยสักอย่างอย่างงั้นเหรอ" ผมอึ้งอีกรอบเมื่อได้ยินคำพูดแบบนั้นจากปากของคนที่ผมคิดว่าจะมีความคิดมีเหตุผลแต่เปล่าเลย ความไร้เ
ร้ายเริ่มรัก ผมจะไม่ยอมอีกต่อไป
ปิ่นปัก..."พี่ขอโทษแทนโบว์ด้วยนะที่ทำให้ปิ่นลำบากใจจนต้องย้ายออกมาจากบ้านพี่ทั้งที่พี่ชวนปิ่นมาอยู่ด้วยแท้ๆถ้าพี่รู้ว่าโบว์กลับมาแล้วทำให้ปิ่นเข้าใจพี่ผิดแบบนี้พี่คงไม่ยอมให้เค้าเข้ามาในบ้าน" พี่แดนมาที่นี่เพื่อขอโทษฉันซึ่งฉันก็บอกพี่แดนไปแล้วว่าฉันไม่ได้โกรธอะไรเลยที่ฉันออกมาเพราะฉันอยากออกมาเอง
ร้ายเริ่มรัก เหตุผลของคนที่รักเธอ
ปิ่นปัก....ฉันเพิ่งรู้จากคุณป้าสุนีย์ว่าที่เขาออกไปหาซอลลี่กลางดึกเมื่อวานเพราะซอลลี่ขู่ว่าจะฆ่าตัวตาย มันเลยทำให้ฉันนึกย้อนไปถึงตอนนั้นที่ฉันไปตามหาเขาที่ผับเพื่อบอกว่าฉันท้องแล้วสิ่งที่ได้ตอบกลับมาคือเขาไล่ให้ฉันกับลูกไปตาย ฉันไม่เคยลืมวันนั้นได้เลยแม้ว่าจะผ่านมานานหลายปีแล้วก็ตาม แม้ว่าฉันจะพยา
قد تعجبك أيضًا
BAD INTEREST เพื่อน (ขัดดอก)
Badstyle_28.2K وجهات النظرเมียเสือ
นิยายของเนม13.8K وجهات النظرขุนเขาอย่าร้าย
อาเหมา9.3K وجهات النظرสะดุดรักวิศวะขี้หึง
ชาไทยเย็น54.4K وجهات النظرสุดท้ายคือความรัก | แบม+ธาวิน {NC25+}
พิมลอริน [Pim.Lorin]109 وجهات النظرพ่ายรักช็อปเปอร์
Lucypan_1.3K وجهات النظرMy Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ
Wabibi612 وجهات النظرเด็กของเฮดว๊าก
Davide204 وجهات النظر
