1.แรกพบสบตา (1)

ตาคู่ดำขลับกลมโตคู่นั้นลอบมองเขา...

ไม่ใช่ครั้งแรกที่คนอย่างเขาถูกจ้องด้วยสายตาเชิญชวนทั้งที่มีสาวอีกคนในอ้อมกอด แต่ครั้งนี้ต่างออกไป ตาคู่สุกสกาวนั้นไม่สื่อความหมายใดนอกจากเพียรมองมายังเขาบ่อยครั้ง พอเขาจับได้ก็หลบเลี่ยงตลอด อยากรู้นักว่าถ้าเป็นแบบนี้ยังจะกล้ามองไหม

พร้อมกับความคิดชายหนุ่มก็ก้มลงไปดื่มด่ำริมฝีปากแดงที่คลอเคลียใกล้ๆ อีกฝ่ายแหงนเงยขึ้นตอบรับเขาอย่างร้อนแรง สองแขนยกขึ้นโอบลำคอแกร่งให้ร่างสองร่างบนโซฟาตัวเดียวกันแนบแน่นกว่าเดิม

แม้จะพอใจกับรสจูบที่ได้รับจากสาวสวยในอ้อมแขนแต่ชายหนุ่มก็ยังไม่ลืมว่าตนเองกำลังต้องการสิ่งใด ตาคมเหลือบมองเป้าหมายแล้วก็เห็นว่าเธอมองอยู่จริงๆ ตากลมสวยโตขึ้นกว่าเดิมราวตกใจ เขาจึงขยิบตาให้ก่อนจะบรรจงจูบสาวอีกคนหนักหน่วงขึ้นจนดูเหมือนร่างสวยแทบจะขึ้นมาเกยบนตัก

เขาใช้เวลาไม่กี่อึดใจเผลอไผลบรรเลงเพลงจูบท่ามกลางเสียงดนตรีเร้าใจ ใจนึกอยากเห็นตาคู่สวยของคนที่แอบดูเขาโชว์จึงผละห่าง ทว่าเธอไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว

“อืม...ทำไม?”

สาวสวยหุ่นนางแบบถามเมื่ออยู่ๆ ชายหนุ่มก็ถอยห่างและนิ่งไป

“โต๊ะนั้นเพื่อนคุณทั้งหมดหรือเปล่า”

เธอมองตามสายตาคมก็เห็นว่าเขาหันไปทางโต๊ะที่เธอจากมาจึงพยักหน้ารับ

“ก็ไม่ใช่เพื่อนทุกคนหรอก เรามาเลี้ยงฉลองสละโสดเพื่อนคนหนึ่งกันน่ะค่ะ มีอะไรเหรอ”

“เปล่า แค่...เห็นบางคนดูเหมือนคนเอเชีย”

ในส่วนที่เขานั่งเป็นวีไอพี มีกระจกกั้น และจุดที่คนกลุ่มนั้นนั่งไม่ห่างมากนักจึงเห็นได้ชัดเจน

“ใช่ แต่ฉันไม่รู้จักเธอหรอก คุณสนใจเหรอ”

“ไม่ได้เหรอ”

ชายหนุ่มถามกลับพร้อมรอยยิ้มละลายใจเพราะเขามีลักยิ้มสองข้าง อีกฝ่ายจึงยิ้มขำ

“ใครจะกล้าขัดใจคุณ แต่...”

สาวสวยขยับไปนิ่งพิงพนักเอนตัวซบอกกว้าง ลากไล้นิ้วเขี่ยกระดุมบนอกเสื้อเชิ้ตเล่นอย่างยั่วเย้า

“คืนนี้เป็นของฉัน”

หนุ่มหล่อหัวเราะเบาๆ วางแขนสองข้างพาดพนักอย่างอารมณ์ดี

“แล้วคุณไม่กลับไปปาร์ตี้กับเพื่อนแล้วเหรอ”

“ปาร์ตี้กับเพื่อนเมื่อไรก็ได้ แต่ปาร์ตี้กับคุณไม่ใช่เรื่องง่าย”

เธอบอกพร้อมส่ายหน้า แล้วเลื่อนปลายนิ้วมาจิ้มลักยิ้มข้างแก้มที่ดูแสนอบอุ่นของเขา แน่นอนว่ามันแตกต่างจากนิสัยชายหนุ่มสุดขั้ว การที่เธอมาเจอเขาที่นี่โดยบังเอิญถือเป็นโชคดีเพราะหนุ่มสุดเพอร์เฟกต์คนนี้มีสาวต่อคิวร่วมเตียงนับไม่ถ้วน แถมเขาอนุญาตให้เธอเข้ามาเพราะจำได้หญิงสาวจึงปลื้มปริ่มไม่น้อย

“โอเค งั้นคืนนี้เป็นของคุณ”

“จุ๊บ”

ริมฝีปากสวยแนบแก้มที่มีไรเคราเขียวทันทีที่เขาพูดจบ

“แต่ผมมีข้อแม้”

เขามองเธอ...

หญิงสาวรู้ตัวว่าถูกจับได้และหลบสายตาคมทันควันอย่างขัดเขิน แต่นั่นไม่ได้ทำให้ใจเธอกระตุกวูบเท่ากับตอนที่เขาขยิบตาให้แล้วจูบดูดดื่มกับโรเซ่ ที่สำคัญครั้งนี้เธอมองนิ่งโดยไม่หลบราวถูกสะกด

เหมือน...เหมือนเธอกำลังโดนจูบซะเอง

กระทั่งรู้ตัวว่ากำลังกลั้นหายใจอยู่จึงรีบลุกขึ้นออกมาจากตรงนั้น

น้ำเย็นๆ ถูกวักขึ้นล้างใบหน้าขาวใสติดๆ กัน ก่อนหญิงสาวจะเงยหน้ามองกระจก ดวงตาคู่คมยังติดตาราวกับตามมาหลอกหลอน ปากสวยเม้มเข้าหากันก่อนจะกลืนน้ำลายพร้อมถอนหายใจยาว

เธอไม่น่าลืมตัวไปสบตาเขาเลย แน่นอนว่าเธอรู้ว่าเขาเป็นใคร ปิลันธ์ เลียม เชสเตอร์ ไม่ได้เป็นที่หมายปองของสาวๆ แค่ในมหาวิทยาลัยของเธอ ชื่อเสียงเขาแพร่ไปทั่วเมืองเพราะความเพียบพร้อมทั้งเรื่องหน้าตาหล่อเหลาราวเทพบุตร ความร่ำรวยและเพลย์บอยตัวฉกาจ

ปิลันธ์เป็นที่รู้จักในวงสังคมชั้นสูงเพราะแม่เลี้ยงของเขาเป็นทายาทตระกูลใหญ่ที่เป็นเอกอัครราชทูตมาทุกรุ่น ทั้งยังมีพี่ชาย เอียน เชสเตอร์เป็นเจ้าของกิจการเดินเรือสำราญและสถาบันประมูลงานศิลปะแห่งหนึ่งในฝรั่งเศส ทว่าความโดดเด่นของชายหนุ่มก็คือ ก่อปัญหาให้แม่เลี้ยงที่ปลดเกษียณแล้วกับพี่ชายต้องตามแก้ให้บ่อยๆ นั่นเอง

แม้จะเคยเรียนที่เดียวกันทว่าหญิงสาวไม่เคยเข้าไปเฉียดในสังคมลูกคนรวย คนพวกนั้นหรูหราเกินไป และเชื่อว่าปิลันธ์ไม่รู้จักเธอ แต่วันนี้เขากลับจ้องตอบมา แววตากับการกระทำของเขาทำให้เธอสั่นจนกลัว

ร่างบางผ่อนลมหายใจยาวสงบสติอารมณ์ของตัวเอง เธอไม่ใช่คนชอบฝันหวานแล้วก็ไม่คิดว่าคนอย่างปิลันธ์จะหันมาสนใจ หญิงสาวมองนาฬิกาที่ข้อมือ คิดว่าตัวเองควรกลับได้แล้ว จากนั้นก็เดินออกจากห้องน้ำไปกล่าวลาเพื่อนๆ ขอตัวกลับโดยไม่หันมองห้องวีไอพีนั่นอีก

=====