6.3 อย่ามาพาล

“อย่ามาพูดแบบนี้กับซอ” สายซอหน้าตึงทันที นิลช่างหยาบคายนัก ทำเป็นมาเรียกร้องสิทธิ์ความเป็นสามีจากเธอ ทั้งที่เขาไม่เคยต้องการมาตลอด

“ทำไมฉันจะพูดไม่ได้ มันคือความจริง”

“ความจริงเหรอ” เธอหัวเราะออกมาอย่างรู้สึกเวทนาพลางเงยหน้าสบตาเขาตรง ๆ “ถ้าอยากใช้สิทธิ์นักก็ควรเริ่มจากทำตัวให้เหมือนสามีก่อน”

รอยยิ้มบนใบหน้านิลค่อย ๆ จางลง ส่วนสายซอยังคงพูดต่ออย่างไม่มีกริ่งกลัวใด ๆ

“สามีที่ดีต้องรู้จักการวางตัว ไม่ปล่อยให้เมียเก่ามายืนรับแขกแทนภรรยาที่จดทะเบียนสมรสอย่างถูกกฎหมายและสามีที่ดี...” เสียงของเธอสั่นขึ้นเล็กน้อย เมื่อความเจ็บปวดเรื่องคุณย่าถูกขุดขึ้นมาอีกครั้ง “...คงไม่ทิ้งคุณย่าไปในคืนสุดท้ายของชีวิต ทั้งที่คุณย่าต้องการคุณมากกว่าใคร”

บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบ สีหน้าของนิลเปลี่ยนไปทันที มือที่จับข้อมือเธอไว้คลายออกโดยไม่รู้ตัว

สายซอเห็นดังนั้นก็สะบัดตัวออกก่อนถอยห่างหนึ่งก้าว ดวงตาแดงเรื่อจากความโกรธและความเสียใจ

“เลิกเอาทะเบียนสมรสมาขู่ซอได้แล้ว อีกไม่กี่วันเราก็จะหย่ากันอยู่แล้ว ถึงตอนนั้น...” เธอมองหน้าเขา

นิ่ง ๆ “คุณจะไปคบกับใครก็เรื่องของคุณ ส่วนซอจะไปไหนกับใคร ก็ไม่เกี่ยวกับคุณเหมือนกัน”

           เขานิ่งมองเธออยู่ครู่หนึ่ง เสียงหัวเราะต่ำ ๆ จะดังขึ้น เขาเดินผ่านเธอไปอย่างไม่รีบร้อนแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา ขายาวยกขึ้นไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ ท่าทางนั้นยิ่งทำให้หญิงสาวเดือดดาล ในขณะที่เธอแทบจะระเบิดอยู่แล้ว อีกฝ่ายกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ขำอะไร!”

“ฉันบอกเหรอว่าจะหย่า”

“คุณว่าอะไรนะ” เธอสาวเท้าฉับ ๆ เข้าไปหา หยุดยืนอยู่ตรงหน้าโซฟา ดวงตาคู่สวยจ้องเขม็ง “คุณไม่ได้อยากแต่งงานกับซออยู่แล้ว! แล้วทำไมถึงไม่หย่า จะให้มันคาราคาซังทำไม!”

ชายหนุ่มเงยหน้ามองคนที่ยืนค้ำหัวตัวเอง มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีความอบอุ่นแม้แต่น้อยกลับเต็มไปด้วยความประชดประชันและความขมขื่น

“ใช่” เขาพยักหน้า “ฉันไม่อยากแต่ง”

คำตอบตรงไปตรงมาทำให้มือของสายซอกำแน่นนิลหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างชอบใจที่ได้เห็นอีกฝ่ายโกรธจนหน้าแดงก่ำ

“แต่เธอก็มีส่วน ถ้าวันนั้นเธอปฏิเสธคุณย่าตั้งแต่แรก ถ้าเธอบอกว่าไม่แต่ง ยังไงคุณย่าก็ไม่บังคับ”

“คุณนิลกำลังโทษซอ? คุณย่ามีบุญคุณกับซอ ซอไม่มีทางเลือก”

“ฉันไม่สน” เขาสวนกลับทันที บรรยากาศในห้องโถงรับแขกเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ “ในเมื่อเธอลากฉันเข้าไปในชีวิตเธอเอง เพราะงั้น...”

เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นจากโซฟา ร่างสูงยืนขึ้นเต็มความสูงจนกลายเป็นเธอที่ต้องเงยหน้ามองแทน

“เธอก็ต้องรับกรรมในส่วนนี้เหมือนกัน”

“คุณมันไร้เหตุผล!” เธอมองเขาอย่างเหลืออด

“ฉันมีเหตุผลสายซอ แต่ไม่ใช่กับเธอ” เขายอมรับหน้าตาเฉย ดวงตาคมเข้มกลับเย็นชาจนน่ากลัว “จำใส่หัวไว้ว่าฉันจะไม่หย่ากับเธอ”

“ไม่นะ! คุณนิลจะทำแบบนี้ไม่ได้ ซอจะหย่า!”

“ฉัน ไม่ หย่า” นิลพูดช้า ๆ และชัดเจนทุกคำ แววตาเขามีแววเย้ยหยัน ในเมื่อตอนแต่ง เขาไม่มีโอกาสได้ปฏิเสธ เพราะฉะนั้นการหย่าจะไม่มีวันเกิดขึ้น

หัวใจของสายซอกระตุกวูบ ใบหน้าซีดเผือด นัยน์ตาปรากฏความวิตกกังวล

“คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้นะ!”

“มีสิ” เขาตอบทันที “เพราะตอนนี้เธอยังเป็นเมียฉัน ชักเริ่มสนุกแล้วสิ”

“ซอไม่ยอม!”

“ก็ไม่ต้องยอม” น้ำเสียงเรียบเฉยนั้นทำเอาเธอแทบคลั่ง เขามองใบหน้าที่แดงก่ำเพราะความโกรธของเธอก่อนเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศเย็นเฉียบไปทั้งห้อง “เธออยากหย่านักใช่ไหม งั้นก็ไปฝันเอานะ”

หญิงสาวจ้องเขาตาเขม็ง เขาเองก็ไม่หลบสายตาความโกรธ ความเสียใจและความรู้สึกผิดจากเรื่องคุณย่า กำลังบิดเบือนเหตุผลของเขาไปหมดจนแยกไม่ออกแล้วว่ากำลังโกรธใคร โกรธสายซอหรือโกรธตัวเอง

“จำเอาไว้ ฉันไม่มีวันหย่ากับเธอเด็ดขาด ต่อให้เธอเกลียดฉัน ต่อให้เธออยากหนีไปไหน ฉันก็ไม่หย่า”

“คุณมันบ้า!”

นิลหัวเราะออกมาเบา ๆ แต่แววตาไม่ขำเลยสักนิด

“ก็อาจจะ” เขาพยักหน้าแบบกวน ๆก่อนพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “จากนี้ไป เธอจะได้รู้เองว่าการถูกผูกมัดอยู่กับคนที่ตัวเองไม่ได้รัก มันทรมานแค่ไหน”

สิ้นคำพูดของนิล ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ สายซอยืนตัวสั่นด้วยความโกรธจัด ส่วนเขายืนมองเธอด้วยแววตาแน่นิ่งแต่แฝงความสะใจ

ไม่มีใครยอมถอยให้ใครและไม่มีใครรู้เลยว่า...

คำประกาศกร้าวในคืนที่เต็มไปด้วยความโกรธนี้จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความเจ็บปวดที่ตามมาสำหรับทั้งคู่