7.2 ส่งคุณย่าสู่สวรรค์

วันจากลาชั่วนิจนิรันดร์ก็มาถึง

เป็นวันส่งคุณย่าจันทร์กลับสู่สรวงสวรรค์เป็นครั้งสุดท้าย บรรยากาศภายในวัดเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยญาติพี่น้องและคนสนิทเดินทางมาร่วมพิธีกันอย่างพร้อมหน้า วรุตมาถึงตั้งแต่เช้า อลิสาก็มาด้วยเช่นกัน ทั้งที่นิลออกปากห้ามอย่างชัดเจนแล้ว แต่หญิงสาวก็เลือกที่จะปล่อยผ่านคำพูดของอดีตคนรัก

แต่ต่างจากสองวันก่อน

วันนี้นิลแทบไม่ได้สนใจเธอเลย ต่อให้หญิงสาวพยายามเข้ามาพูดคุยหรือยืนใกล้แค่ไหน เขาก็ตอบเพียงสั้น ๆ จนเธอเริ่มรู้สึกได้ถึงความเย็นชา

ในขณะที่สายซอกำลังจะเดินไปทักทายวรุต เสียงทุ้มก็เรียกขึ้น

“อยู่กับฉัน”

เธอหันกลับมา ขมวดคิ้วทันที จะทำอะไรของเขาอีก วันนี้เป็นวันที่ต้องจากลาคุณย่าแล้ว เขายังคิดจะสร้างปัญหาอีกอย่างนั้นหรือ

“อะไรอีกคะ”

“บอกว่าให้อยู่กับฉัน หูหนวกเหรอ”

“ซอมีงานต้องทำ” เธอตอบเสียงห้วน ตั้งแต่ออกจากบ้านมาถึงวัด นิลก็เอาแต่ตามติดเธอจนคนในบ้านล้วนแต่สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเธอกับเขา

ทั้งที่หลายวันผ่านมาก็ต่างคนต่างอยู่

“เดี๋ยวคนอื่นทำ เธออยู่นี่แหละ”

เธอมองเขาด้วยสายตาที่ไม่ยอมคน แต่เขากลับยืนกรานจนสุดท้ายเธอจำใจต้องอยู่ไม่ห่าง หลายครั้งที่วรุตพยายามเข้ามาคุยด้วย แต่นิลก็มักแทรกตัวเข้ามาพอดีหรือเรียกเธอไปอีกทางราวกับจงใจไม่เปิดโอกาสให้เธอกับวรุตอยู่ใกล้กัน

วรุตมองออก อลิสาก็มองออก แม้แต่สายซอเองก็รู้ว่านิลกำลังแกล้งเธอและอาจกำลังจงใจประกาศให้วรุตรู้ว่าเธอยังเป็นภรรยาของเขา

กระทั่งถึงช่วงเปิดโลงเป็นครั้งสุดท้าย บรรยากาศรอบศาลาเงียบลง เสียงสะอื้นดังขึ้นเป็นระยะ

สายซอมองใบหน้าของคุณย่า น้ำตาที่พยายามกลั้นมาตลอดเช้าก็ไหลออกมาอีกครั้ง เธอร้องไห้จนตัวสั่นโยนเหมือนหัวใจถูกดึงออกจากอก

นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ครั้งสุดท้ายที่ได้เห็นใบหน้าของคนที่รักที่สุด

นิลยืนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าสงบนิ่ง แต่ดวงตาแดงก่ำเมื่อมองคุณย่าเป็นครั้งสุดท้าย น้ำตาหยดหนึ่งก็ไหลลงมาตามแก้ม เพียงหยดเดียว แต่หนักหน่วงจนแทบหายใจไม่ออก เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อยก่อนเอ่ยกับคุณย่าเบา ๆ ราวกับมีเพียงเขากับท่านเท่านั้นที่ได้ยิน

“ไม่ต้องห่วงอะไรนะครับ ทุกอย่างที่ย่ารัก...” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง พยายามสูดหายใจเข้าให้ยืดยาวที่สุด “ผมจะดูแลให้อย่างดี”

น้ำตาอีกหยดไหลตามลงมา แต่เขาไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย เพียงยืนนิ่ง รับความเจ็บปวดเอาไว้เงียบ ๆ

สายซอเหลือบมองเขา คำพูดนั้นยังดังก้องอยู่ในหัว ‘ทุกอย่างที่ย่ารัก ผมจะดูแลให้อย่างดี’

หญิงสาวนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่พูดอะไร ไม่แสดงความเห็น เพียงมองเขาเงียบ ๆ แล้วหันกลับไปหาคุณย่าอีกครั้ง บอกลาท่านเป็นครั้งสุดท้ายด้วยม่านน้ำตาที่ไหลรินไม่ขาดสาย

หลังพิธีฌาปนกิจเสร็จสิ้น เปลวไฟภายในเตา

ค่อย ๆ มอดหาย เหลือเพียงควันสีเทาที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า

นิลและสายซอยืนเคียงกันอยู่ห่าง ๆ

ไม่มีใครพูดอะไร ไม่มีใครทะเลาะ ไม่มีใครประชดประชัน ทั้งคู่เพียงยืนมองควันที่ลอยออกมาจากปล่องของเมรุอย่างเงียบงัน จมอยู่กับความคิดของตัวเอง ในวันที่คนสำคัญที่สุดคนหนึ่งได้จากไปและทิ้งความว่างเปล่าก้อนใหญ่เอาไว้ในหัวใจของทั้งสองคน

“นิลคะ” เสียงหวานคุ้นหูดังขึ้น เป็นอลิสาเดินเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใยที่พยายามแสดงออกอย่างชัดเจน “คุณโอเคไหม”

นิลหันไปมองเพียงเสี่ยงวินาทีก่อนหันกลับ

หญิงสาวก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด

“อลิสเป็นห่วงนิลนะคะ” เธอพูดพลางมองใบหน้าซูบตอบของเขาก่อนจะเอื้อมมือเหมือนจะจับแขน “ถ้าอยากให้อลิสช่วยอะไรก็บอกได้นะคะ”

ชายหนุ่มก้มมองมือที่กำลังจะสัมผัสตัวเอง จากนั้นช้อนสายตาขึ้น สีหน้าเรียบเฉย ราบเรียบเฉยเสียจนหญิงสาวเริ่มไม่มั่นใจ

“ตอนนี้เป็นเวลาของครอบครัว ขอเวลาส่วนตัวให้ครอบครัวผมด้วย”

รอยยิ้มของอลิสาแข็งค้าง ใบหน้าชาวาบด้วยไม่คิดว่านิลจะพูดแบบนี้กับเธอ น้ำเสียงพูดของนิลไม่ได้ดังแต่ชัดเจนพอจะทำให้เธอหน้าเสีย

โดยเฉพาะเมื่อคำว่า ‘ครอบครัว’ ถูกเน้นอย่างตั้งใจ เธอเคยเป็นคนรักของเขาและเขาเองก็เคยรักเธอมากเช่นกัน ทำไมเขาจะต้องพูดหักหน้าเธอต่อหน้า

สายซอด้วย

 อลิสากัดริมฝีปากแน่น ยังไม่ทันได้พูดอะไร นิลก็หันไปอีกทาง สายตาคมกวาดผ่านวรุตที่กำลังยืนอยู่ไม่ไกลก่อนมุมปากจะยกขึ้นเพียงเล็กน้อย

เป็นรอยยิ้มที่ดูสุภาพแต่แฝงความหมายบางอย่าง

“วันนี้ต้องขอบคุณทุกคนที่มาส่งคุณย่ากลับสวรรค์ แต่หลังจากนี้คงเป็นเรื่องของคนในครอบครัวจัดการต่อ”

วรุตนิ่งไป แน่นอนว่าเขารู้ว่านิลกำลังหมายถึงอะไร นิลจงใจไล่เขาและจงใจกันไม่ให้สายซอได้มีโอกาสได้ใกล้ชิดเขาเลย สายซอก็รู้สึกได้ว่านิลกำลังเสียมารยาทกับวรุต เธอขมวดคิ้วทันทีกำลังจะเดินออกห่างจากเขาเพื่อไปหาพี่ชายที่เธอเคารพรัก

ทว่า...มือใหญ่เอื้อมมาจับมือเธอเอาไว้ ร่างเล็กสะดุ้งก่อนหันกลับมามอง

“ปล่อยค่ะ” เธอกระซิบเสียงเข้ม พยายามดึงมือกลับ แต่เขากลับจับแน่นกว่าเดิมราวกับไม่ได้รับรู้แรงขัดขืนของเธอเลย “ซอบอกให้ปล่อย”

“เราต้องคุยกัน”

“ซอไม่มีอะไรจะคุย”

นิลไม่ตอบสายซอ เพียงหันไปมองวรุตและอลิสา

ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงปกติ

“พรุ่งนี้ต้องมาเก็บกระดูกคุณย่า ฉันจะไปคุยกับเจ้าหน้าที่วัดเรื่องขั้นตอนต่าง ๆ เธอต้องไปด้วย”

นิลหันมาทางสายซอ คำพูดนั้นทำให้ท่าทีแข็งกร้าวของหญิงสาวอ่อนลงเล็กน้อย เพราะไม่ว่าจะโกรธเขาแค่ไหน เรื่องของคุณย่าไม่ใช่เรื่องที่เธอจะปฏิเสธ

หญิงสาวหันมองเมรุแล้วค่อย ๆ พยักหน้า

“...ก็ได้ค่ะ”

นิลไม่ได้พูดอะไรต่อเพียงกระชับมือที่จับเธอไว้แล้วพาเดินออกไป ท่ามกลางสายตาของหลายคน โดยเฉพาะอลิสาที่ยืนตัวแข็งด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองและวรุตที่ได้แต่มองตามเงียบ ๆ

สายซอ แม้จะยอมเดินตามนิลมาอย่างไม่ต่อต้านแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอยอมให้อภัยในสิ่งที่เขาทำกับคุณย่า หัวใจของเธอยังคงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

เพียงแต่ในวันนี้

เธอไม่อยากทะเลาะกับเขา ในวันสุดท้ายที่ต้องส่งคนที่เธอรักมากที่สุดกลับสู่สรวงสวรรค์