บทที่ 3 พิชิตใจเธอด้วยราเม็ง

แสงสว่างหลากหลายสีสันยามราตรี ทำให้เพลิดเพลินชวนน่าหลงใหลราวกับโดนมนต์สะกด จากที่มีเพียงเราสองคน กลับมีคนพลุกพล่านมากขึ้น เสียงดังจอแจมาแต่ไกล  ซึ่งต้นเหตุของเรื่องคือ ร้านราเม็งหมั่นไหล ที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายมาแต่ไกล ไม่ประหลาดใจเลยที่มีลูกค้าแน่นเต็มร้าน ไม่เหลือที่ว่างให้เราแทรกตัวเข้าไปได้เลย 

"กิน ราเม็งก่อนกลับกันเถอะ!" 

"คนเยอะแบบนี้ เอ๊ะ!!..."  ไม่ทันที่เธอจะพูดมากไปกว่านี้ ไช่อิงเหวิน คว้ามือเธอไว้อย่างนุ่มนวล เดินตามเส้นทางด้านข้างของร้าน ที่มีประตูอีกบานปิดอยู่

"เดี๋ยวสิ นายกำลังอะไรกัน บุกรุกร้านผู้อื่นไม่ได้นะ!"

"........"

 เหมือนว่าเขาจะไม่สนใจในสิ่งที่เธอพูดเลยสักนิด ประตูถูกเปิดออกอย่างง่ายดาย ภายในร้านมีโต๊ะอาหารสำหรับวีไอพีว่างอยู่ ไม่รอช้าเขาจูงมือเธอให้นั่งลงอย่างหน้าตาเฉย 

มิรินครุ่นคิดภายในใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ทำไมเธอจึงมาโผล่ที่นี่กับเขาได้อย่างง่ายดาย 

"เรากำลังจะทำงานวิจัยร่วมกันไม่ใช่เหรอ? แล้วนี่มันคืออะไร? วันนี้แทบจะไม่ได้สาระอะไรเลย? เหมือนเรามาออกเดตกันมากกว่า"

อึก! ไช่อิงเหวินแทบสำลักน้ำออกมา 

"เธอแค่พิมพ์ตามเอกสารที่ฉันให้ก็พอ ส่วนเรื่องอื่นค่อยว่ากัน แค่พามาผ่อนคลายบ้าง และที่สำคัญหากไม่มีที่ให้ไปก็นึกถึงที่นี่ได้เสมอ...ซื่อบื่อเสียจริง!"

 ความหงุดหงิดก่อตัวขึ้นอย่างสุดจะทน เขาไม่เข้าใจว่าตนแสดงออกมากซ่ะขนาดนี้ยังมองอีกหรือ

"ไช่อิงเหวิน พอเถอะ! นายกำลังแกล้งฉันใช่ไหม ฉันทำผิดอะไร นายถึงทำเหมือนว่าฉันเป็นคนโง่แบบนี้ ฮ่ะ!!" เสียงตะคอกของเธอทำให้ทุกคนในร้านต่างหันมามองพวกเขา ไช่อิงเหวินยังคงนิ่ง เเหงนหน้ามองเธอด้วยแววตาเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด  มิรินนิ่งไปชั่วครู่หนึ่ง 

ครืด ครืด  

เสียงท้องร้องขึ้นด้วยความหิว เพราะยังไม่มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่เที่ยง หรือเป็นเพราะเสียงท้องของเธอที่ดังขึ้น ในตอนนั้น 

"ราเม็งคอมโบกับไข่อนเซ็งสองที่" น้ำเสียงเข้มเอ่ยขึ้นโดยไม่สนใจในสิ่งที่เธอพูด แม้จะรู้สึกปวดใจก็ตาม 

"ไช่อิงเหวิน นี่ลูกพาแฟนมาให้แม่รู้จักหรือไง?" หญิงสาววัยกลางคน แต่น่าเด็กมาก เอ่ยพร้อมส่งยิ้มหวานมายังเขาทั้งคู่

"คือ...ว่า มะ...ไม่" 

"ครับ" 

"เอ๊ะ!!" อะไรของเขา ตอบน่าตายแบบนั้นได้ไงกัน 

"ฮ่าฮ่า ดี ดี ร้านราเม็งยินดีต้อนรับหนู..." 

"มิรินค่ะ"

"อ๊า..มิเริน"

"ไม่ใช่ค่ะ มิ...ริน "

"ไม่ๆ ขอเรียกหนูว่า ซูมี่ละกัน" 

"ดีคะ เพราะมากเลย" มิรินตามน้ำไป มองชายหนุ่มเบื้องหน้าตนที่ยิ้มกว้างอย่างพอใจ มันช่างดูมีเสน่ห์เหลือเกิน เค้าโครงหน้าลูกรักสวรรค์เหลือเกิน อยากรู้จังว่าชอบผู้หญิงแบบไหนกันนะ 

"แม่ไปล่ะ  ไว้เจอกันนะ ลูกสะใภ้"

"คะ...ค่ะ" 

คนที่ยุ่งๆ แต่เรื่องในครัว คงรักลูกชายคนนี้มาก เมื่อได้ยินเสียงของเขาแทบจะวิ่งออกมา แต่ทำได้เพียงยิ้มหน้าระรื่น มาพร้อมราเม็งจานโปรดของลูกชาย 

เธอสุขใจเพียงใดเมื่อได้ยินคำตอบของลูกชายที่ไม่เคยมีใคร เพราะยุ่งอยู่กับการเรียน แถมผู้หญิงตรงหน้างดงาม แถมยังไร้เดียงสา ด้วยเหตุนี้ไช่อิงเหวินจึงชอบเธอตั้งแต่แรกเจอ ถึงขึ้นตีเนียนพาเธอมาพบแม่เอาดื้อๆ เด็กน้อยในวันนั้น โตเป็นผู้ใหญ่แล้วเหรอ...

เธอยิ้มกว้างให้เขา เพื่อบอกเป็นนัยว่า เปิดทางผ่านให้เขา ไช่อิงเหวินชูนิ้วโป้งเพื่อเป็นสัญญาลักษณ์ ว่า "เยี่ยมมากครับแม่"

"กินราเม็งหมดก่อนเถอะ นายเจอดีแน่!" เธอพึมพำไปด้วยความขุ่นเคืองใจ มาถึกถักเอาเองว่าตนเป็นแฟนเขา ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เกิดมาเพิ่งอับอายเอาตอนนี้ ไช่อิงเหวินนายตายแน!! 

"อร่อยมาก ซู๊ดด" 

"ช้าๆ หน่อย" เขาเตือนเพราะกลัวว่าจะติดคอเป็นอันตรายขึ้นมาเสียก่อน ในสายตาเขาเธอคือ เด็กน้อยที่น่าเอ็นดูเข้าให้แล้ว..

มิรินเดินดรุ่ยๆ ออกจากร้านด้วยท่าทางที่หงุดหงิดใจ สายลมหนาวที่พัดอ่อนๆ ทำให้เธอสั่นสะท้านขึ้นมาดื้อๆ เสื้อคลุมกันหนาวของใครบางคนคลุมร่างกายเธอไว้อย่างห่วงใย คลายความหนาวเหน็บขึ้นมาบ้าง 

"ไช่อิงเหวิน ขอบคุณ" 

"ไปเถอะ ฉันจะไปส่ง"

ไช่อิงเหวินที่มาพร้อมกับจักรยานคู่ใจของเขา มิรินยืนนิ่งไป เพราะใจหนึ่งก็อยากจะกลับห้องไปเพียงลำพัง แต่อีกใจกลัวว่าจะทำร้ายความหวังดีของเขา แม้จะไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไรจากเธอ แต่ตลอดทางของวันนี้ก็ไม่ได้เกิดอะไรขึ้นแต่อย่างใด แถมวันนี้เธอก็สนุกมากด้วย

"เร็วเถอะ! ฉันไม่ชอบรอนาน ฉันพาเธอมาก็ต้องพากลับไป มันคือ หน้าที่ อย่าคิดเยอะน้า!" 

คำพูดของเขาตรงกันข้ามกันโดยสิ้นเชิง แค่กลบเกลื่อนความกลัวที่ว่า หากแสดงออกมากเกินไป เธอจะหนีหน้าเขาไป ไม่แม้จะเป็นเพื่อนกับตน มันคงทรมานใจน่าดู

'อ้าวหมอนี่ กำลังดีแล้วเชียว กวนตีนเสียจริง แล้วจะไปส่งฉันทำพรือ!!'

"แอบต่อว่าฉันในใจอีกแล้วใช่ไหม?"

"ปะ..เปล่าซะหน่อย มีหูทิพย์หรือไง" มิรินนั่งซ้อนท้ายจักรยานอย่างเร็ว ดวงตาเบิกโต เมื่อชายหนุ่มดึงแขนของเธอให้โอบเอวเขาไว้  ความร้อนพุ่งซ่านไปทั่วตัว แก้มแดงระเรื่อ หัวใจเต้นเร็วผิดปกติ เกินจะควบคุมไว้ได้ 

"กอดแน่นๆ เดี๋ยวตกขึ้นมา ไม่รับผิดชอบหรอกนะ!"

"จ้า พ่อคุณ ร้อนจัง" เธอเอ่ยขึ้นกับตนเอง ตลอดเส้นทาง มีแต่ความเงียบสงบ วิวยามค่ำคืนงดงามไม่แพ้กลางวัน หากเป็นช่วงเทศกาลโคมไฟ คงงดงามมากแน่ๆ ดวงตาสวยหรี่ตาลงช้าๆ อย่างอ่อนเพลีย ใบหน้าเรียวสวยชนแผ่นหลังกว้างของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ จักรยานหยุดชะงักลงทันที 

ชายหนุ่มเอื้อมแขนออกไปด้านหลัง มือจับตัวเธอไว้เพื่อให้มั่นใจว่าเธอจะไม่ตกจากรถ แม้ว่าเขาจะถีบจักรยานอย่างช้าๆด้วยมือข้างเดียว ทว่าบนใบหน้านั้นเผยยิ้มจนตาปิดอย่างมีความสุข ค่ำคืนนี้มันช่างสวยงามกว่าทุกคืนที่ผ่านมา ค่ำคืนที่มืดมนสำหรับเขาไม่มีอีกต่อไปแล้ว เมื่อเจอเธอผู้นี้ 

🌿บันทึกรักฤดูใบไม้ผลิ 🌿

ดูท่าว่าเฉิงจะชอบเธอจริงๆ ไม่ได้เล่นๆ เหมือนคนอื่น ไม่ได้การละต้องเร่งมือเสียแล้ว ว่าแต่จะทำให้เธอประทับใจในตัวเราอย่างไร เพื่อไม่ให้รับรู้ว่าชอบเธอ ปากร้ายใส่ไปแล้วด้วย หากแสดงอาการมากไป มันบุ่มบ่ามเกินไปเหลือเปล่า รวบหัวรวบห่างเลยดีไหมไช่อิงเหวิน ไม่ได้การละ หากเป็นแบบนี้อกหักตั้งแต่ไม่ได้เริ่มแน่เเฉิงคนนี้ฉันขอ...

ไช่อิงเหวิน