LOGINดึกดื่นคืนนี้เหมือนมีสิ่งใดคอยวนเวียนกวนใจให้ราฟาเอลยังไม่อยากจะเข้านอน หรือสิ่งที่คอยกวนใจเขาอยู่นั้นคือเจ้าของใบหน้างดงาม คนที่ทำให้เขาเสียหน้าในการเสนอราคาค่าตัวแล้วถูกปฏิเสธกลับมา ชายหนุ่มตัดสินใจขับรถออกไปข้างนอกในยามดึกด้วยอยากจะหาเครื่องดื่มแรง ๆ มาเติมเต็มในค่ำคืนนี้ เพื่อให้สมองมันคลายความคิดเรื่องนั้นลงได้ ราฟาเอลจึงตัดสินใจขับรถไปยังโรงแรมที่เขาเป็นเจ้าของห้องพัก และคิดจะสั่งเครื่องดื่มขึ้นมาดื่มบนห้องคนเดียวเงียบ ๆ ครั้งนี้เขาไม่มีอารมณ์จะลงไปนั่งดื่มกับใครตรงนั้น หากเมื่อขึ้นมาถึงห้องพักกลับพบสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นภายในห้องของเขา ทั้งไฟและเครื่องปรับอากาศกำลังเปิดใช้งานอยู่ แสดงว่าต้องมีคนมาเปิดห้องของเขาไว้แน่ แต่หนึ่งเดียวที่ทำได้แบบนี้ก็คือแม็ก ‘แล้วตอนนี้แม็กไปไหน?’ ‘หรือว่ามันเปิดห้องทิ้งไว้ แล้วมันลงไปดื่มข้างล่าง พร้อมกับตกสาวสักคนขึ้นมานอนที่ห้องของเขา’ แต่ก็คงเป็นไปไม่ได้ เพราะแม็กคงไม่กล้าทำแบบนั้น หรือถ้าเป็นแม่บ้านทำความสะอาดมันยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ เพราะนี่ไม่ใช่เวลาทำความสะอาด คำถามถูกตั้งไว้อยู่ในใจขณะที่ขากำลังก้าวเข้ามาในห้องนอน แล้วเขาก็ได้พบ...
ร่างแบบบางที่ยืนหันหลังอยู่ตรงช่องกระจกบานใหญ่ทำให้เขาตะลึงงันหยุดยืนมองอยู่เงียบ ๆ ร่างงดงามที่อยู่ในเดรสเกาะอกสีดำยาวเลยเข่ามาแค่คืบ ผมยาวที่ถูกม้วนเป็นลอนใหญ่อย่างเป็นธรรมชาติ แผ่นหลังเล็กเอวคอดกิ่ว ต้นแขนและขาดูกลมกลึงนวลเนียนน่าลูบไล้ยืนหันหลังอยู่ เบื้องหลังยังขนาดนี้แล้วเบื้องหน้าของเจ้าของร่างนี้จะงดงามเพียงใด ราฟาเอลยืนพินิจพิจารณาอยู่ชั่วครู่ก็คิดขึ้นมาได้ว่า หรือที่แม็กโทร.หาแล้วเขาไม่ได้รับสายนั้น อาจจะเป็นเรื่องที่แม็กได้จัดหาของหวานชั้นเลิศรอเขาไว้ที่นี่แทนผู้หญิงคนนั้น และในขณะนั้นเอง หญิงสาวที่หันหลังให้รู้สึกได้ว่าตอนนี้กำลังมีคนมายืนอยู่ข้างหลัง ในใจเธอนั้นคิดว่าคงเป็นแม็กที่ขึ้นมาดูจึงได้หันหน้ากลับมามองแล้วจึงเห็นว่า...ไม่ใช่แม็ก
ทั้งเขาและเธอต่างเผชิญหน้ากันอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพียงสองต่อสองภายในห้องนอนที่มีเตียงพร้อมแต่งทุกอย่างไว้ครบครัน ดวงตาสองคู่ผสานกันอย่างแน่แน่ว โดยเฉพาะดวงตาคู่งามเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจสุดขีด ใบหน้าเรียวสลดลงอย่างเห็นได้ชัดถนัดตา เรียวปากบางเผยอค้างออกเมื่อในหัวยังคิดสิ่งใดไม่ออก…นี่มันเรื่องอะไรกัน ผู้ชายคนนี้มาอยู่ในห้องนี้ได้อย่างไรเธอไม่เข้าใจ เช่นเดียวกับราฟาเอลตัวเขาเองก็ตกใจไม่น้อยกับร่างบางที่อยู่ตรงหน้าขณะนี้ เธอคนที่ปฏิเสธข้อเสนอของเขาในวันนั้น แต่วันนี้กลับมายืนอยู่ในห้องนอนของเขาแบบที่เขาเองก็คิดไม่ถึงว่าจะมาพบ นี่แม็กจัดการให้เขาได้แล้วหรือ? ดวงตาคมสีเทาหม่นคู่นั้นจ้องมองร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้าตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาถึงศีรษะอย่างใคร่สำรวจ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าผู้หญิงเอเชียที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขานี้ ช่างมีรูปร่างและใบหน้าที่ชวนมองเป็นอย่างมาก ส่วนเว้าส่วนโค้งที่มองจากภายนอกเขาก็พอจะประมาณด้วยสายตาได้ว่า ภายใต้ชุดที่สั้นนั้นเนื้อในคงจะหอมละมุนไม่น้อยทีเดียว ดวงตาทั้งสองคู่จ้องมองกันอยู่นิ่งนาน ต่างคนต่างมีความคิดในหัวไปคนละเรื่อง ครู่หนึ่งกว่าจะได้ยินน้ำเสียงของฝ่ายหญิง
“คุณเข้ามาในนี้ได้ยังไง”
เธอถามขึ้นในภาษาที่เขาคุ้นเคยเมื่อเรียกสติกลับมาได้ เธอจำเขาได้ แน่ล่ะ…ต้องจำได้อยู่แล้ว ใครจะจำคนที่เสนอให้เธอไปเดตด้วยไม่ได้
“แล้วทำไมจะเข้ามาไม่ได้”
ชายหนุ่มย้อนถามพร้อมรอยยิ้มกระหยิ่มที่มุมปาก ดวงตาจ้องมองไปยังใบหน้าที่กำลังดูตื่นกลัวในขณะนี้ที่คิดว่าเธอถูกส่งมาเป็นของหวานก่อนนอน เขาเดินมานั่งลงที่ขอบเตียงอย่างถือสิทธิ์แล้วเอ่ยบอกว่า
“ถอดเสื้อผ้าสิ รออะไรอยู่ล่ะ ฉันมาแล้ว”
คำสั่งนี้ทำให้คนได้ยินถึงกับอ้าปากค้าง นิ่วหน้ามองราวกับไม่เข้าใจในภาษา หรือว่าหูเธอจะเพี้ยน ไม่นะ…เธอได้ยินมันแบบนี้จริง ๆ แล้วทำไมอยู่ดี ๆ ผู้ชายคนนี้ถึงมาบอกให้เธอถอดผ้าได้ล่ะ เขาพูดอะไร หมายความว่าอย่างไร ยังไม่ทันที่สมองของหญิงสาวจะประมวลผลเพื่อให้ได้คำตอบ เสียงทุ้มห้าวก็ดังเป็นประโยคขึ้นมาอีก
“หรือเธอจะอาบน้ำก่อน อาบน้ำก่อนก็ดีนะมันจะได้ดูสะอาดขึ้น เพราะฉันก็ไม่ชอบของที่ยังไม่ได้ผ่านการทำความสะอาดมาก่อนเหมือนกัน”
‘อีตาบ้าเอ๊ย! นี่พูดอะไรของเขาเมารึเปล่า? ยิ่งพูดยิ่งไม่รู้เรื่อง สงสัยจะเข้าห้องผิด ไม่เอาแล้วไปดีกว่า ขืนอยู่ต่อมีหวังได้ชกหน้าผู้ชายบ้ากามคนนี้แน่ รษากระแทกลมหายใจออกด้วยความโกรธปรายตามองเขาอย่างขุ่นข้อง ก่อนเท้าเล็กทำท่าจะก้าวเดินออกไปจากห้องนี้ มือใหญ่ที่หนาดั่งคีมเหล็กกลับกระชากเรียวแขนเธอเอาไว้พร้อมกับดันตัวเธอไปชิดกับกำแพงห้อง ใช้มือสองข้างจับข้อมือเล็กล็อกไว้เหนือศีรษะติดกำแพง
“นี่คุณจะทำอะไร ปล่อยฉันนะ”
หญิงสาวโมโหสุดขีด ดิ้นสุดแรงเพื่อให้หลุดจากการคุกคามของคนตัวใหญ่ ‘อีตาบ้านี่’ กล้าดียังไงมาล็อกตัวเธอไว้แบบนี้
“ฉันไม่ปล่อยเธอหรอก ถ้าฉันยังไม่เสร็จ”
ใบหน้าคมก้มลงมากระซิบใกล้ใบหู เสียงแหบพร่า หวังจะให้คนฟังเคลิ้มตามให้ได้
“นี่คุณพูดบ้าอะไรของคุณ เมาจนเสียสติไปแล้วหรือไง ปล่อย!”
พูดแล้วรีบเบือนหน้าหนีโดยไวเพราะใบหน้าคมเข้มโน้มเข้ามาใกล้ในระยะประชิด รษาพยายามดิ้นสุดกำลังให้หลุดจากพันธนาการนี้อย่างสุดฤทธิ์ แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล ดูท่าเขาไม่สะท้านสะเทือนกับอาการดิ้นขัดขืนของเธอด้วยซ้ำ หญิงสาวยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ลอยออกมาตามลมหายใจที่รินรดอยู่ใกล้ผิวแก้มนวลผ่อง
“นี่เธอจะดิ้นให้เสียเวลาทำไมฮะ! รีบทำจะได้รีบเสร็จจะได้ไปสักที มัวแต่เสียเวลาเล่นตัวอยู่ได้”
เขาแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้วกับอาการตื่นตัวของตัวเอง ตั้งแต่สัมผัสแรกที่ได้สัมผัสตัวเธอ กลิ่นกายหอมสะอาดของแม่สาวเอเชียนี่มันช่างเย้ายวนเขาชะมัด ร่างเล็กที่กำลังเบียดเสียดกับร่างกายของเขาอยู่ในตอนนี้ มันช่างกระตุ้นต่อมฮอร์โมนของบุรุษเพศให้ตื่นตัวแข็งแกร่งจนปวดร้าวเร็วเหลือเกิน
...ซึ่งปกติเขาไม่เคยมีอารมณ์ที่รุนแรงแบบนี้กับใครมาก่อน ไม่เลย
“คุณพูดอะไรของคุณ ฉันไม่รู้เรื่อง ปล่อยฉัน ฉันจะกลับ”
หญิงสาวเริ่มรู้ชะตาชีวิตตัวเองแล้วว่า เธอไม่อาจสู้กับแรงมหาศาลของบุรุษร่างใหญ่ที่สูงเกือบสองเมตรคนนี้ได้แน่ ถ้าไม่คุยให้รู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้น เขาเป็นใคร มาที่นี่ได้อย่างไร ก็ที่นี่คือห้องของแม็ก แม็กบอกเพียงแต่ว่าให้เธอมาพักรอก่อนและไม่ได้บอกข้อมูลอย่างอื่นให้เธอได้รับรู้เลย
“กลับเหรอ เธอยังไม่ได้ทำงานเลย จะกลับได้ยังไง”
ชายหนุ่มก้มกระซิบอยู่ชิดข้างแก้ม น้ำเสียงแหบพร่าราวกับคนไม่ได้สติแล้วตอนนี้ ทันทีนั้นใบหน้าคมก็ก้มลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอขาวเนียนอย่างคนเจอของที่รอมานาน รษาหัวใจเต้นแรงสมองมึนงงเป็นสองเท่า นี่มันเกิดอะไรขึ้น น้ำตาเริ่มไหลออกมาด้วยความกลัว เธอเรียกสติกลับมาก่อนที่มันจะหลุดหายไปพร้อมกัดเข้าที่ไหล่ของเขาอย่างแรง
“โอ๊ย!”
เสียงร้องด้วยความเจ็บทำให้เขาหยุดการกระทำปล่อยมือมาจับที่ไหล่ซ้ายของตัวเอง ในจังหวะนี้หญิงสาวผลักเขาอย่างสุดกำลังจนคนตัวใหญ่เซถลาลงไปนั่งอยู่บนเตียง เธอฉวยโอกาสนั้นวิ่งออกมาหวังจะหนีให้พ้นจากเงื้อมมือมัจจุราช แต่หาเป็นอย่างนั้นไม่ เขาตั้งตัวได้เร็วกว่าที่เธอคิด เท้าเล็กก้าวออกไปเพียงแค่สามก้าว เขาก็สามารถรวบเอวบางรั้งลงมานอนที่เตียงเผชิญหน้ากับเขา อย่างที่หญิงสาวก็คิดไม่ถึงว่าเหตุการณ์มันจะเป็นแบบนี้
“นี่เธอชักจะเล่นตัวมากเกินไปแล้วนะ เล่นตัวมากขนาดนี้คิดว่าฉันจะอัปค่าตัวให้เธอรึไง ฉันไม่ใช่พวกแปลกประหลาดที่จะมีเซ็กส์แบบผิดธรรมชาติหรอกนะ”
‘ฮะ! อะไรนะ มีเซ็กส์? นี่เธอฟังผิดรึเปล่า เขากำลังจะมีเซ็กส์กับเธองั้นเหรอ มันหมายความว่ายังไง’
“แก พูดบ้าอะไรของแก ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”
ด้วยความโมโหและตกใจหญิงสาวได้เปลี่ยนสรรพนามให้เขาใหม่ไปแล้ว
“ถ้าเธอจะเล่นแรงแบบนี้ละก็ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน ถ้าอยากได้ความรุนแรงแล้วล่ะก็ ได้! ฉันจะจัดให้แบบสามวันยังลุกไม่ขึ้นเลยทีเดียว”
เรียวปากหยักโค้งยกยิ้มขึ้นที่มุม แววตาฉายแววอำมหิตเหี้ยมเกรียมขึ้นทันตา มือหนาตรึงข้อแขนทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะ พลิกตัวนิดเดียวร่างหนาหนักก็ขึ้นมาทาบทับอยู่บนตัวหญิงสาว โดยที่คนใต้ร่างนั้นไม่มีสิทธิ์ที่จะดิ้นหลุดไปไหนได้หากเขาไม่ปลดปล่อย
“คุณจะทำอะไร ปล่อยฉันเถอะฉันไม่รู้เรื่อง คุณแม็กบอกให้ฉันขึ้นมารอเพื่อนฉันที่ห้องนี้เท่านั้น”
หญิงสาวเปลี่ยนจากน้ำเสียงที่แข็งกร้าวมาเป็นอ้อนวอนให้เขาเห็นใจ
“งั้นเหรอ? ฮึ! แม็กบอกเธอแค่นั้นจริง ๆ เหรอ งั้นฉันจะบอกเธอเพิ่มอีกอย่างว่า ห้องนี้มันเป็นห้องของฉันที่ฉันเอาไว้ใช้นอนกับผู้หญิงที่ฉันซื้อมา เช่นเธอไงล่ะ”
“งั้นคุณก็คงเข้าใจผิด ฉันไม่ได้มาขายตัวให้คุณ ฉันมารอเพื่อนจริง ๆ คุณปล่อยฉันไปเถอะ”
“ฉันปล่อยเธอแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ พรุ่งนี้ค่อยไปละกัน เดี๋ยวฉันจะจ่ายให้เธอเพิ่มอย่างงามเชียวละ”
“ไม่ ฉันไม่ได้ต้องการแบบนี้ คุณเข้าใจผิดแล้ว เข้าใจผิดแล้วจริง ๆ ได้โปรดเถอะ...”
หยดน้ำตาแห่งความกลัวว่าจะสูญเสียสิ่งที่เฝ้าถนอมเอ่อล้นออกมา ขอร้องอ้อนวอนเขาอย่างน่าสงสารหากแต่เธอหาได้จากเขาไม่ ซาตานตนนี้หัวใจเหี้ยมเกินกว่าเธอจะร้องขอความเมตตาได้ ยิ่งในเวลานี้…อย่าหวัง! ส่วนเขาด้วยความที่ในใจบอกกับตัวเองอยู่แล้วว่า ผู้หญิงไทยที่มาทำงานที่ประเทศของตนนั้นส่วนใหญ่มาทำงานแบบนี้แทบทั้งนั้น
“พอที ฉันไม่อยากเสียเวลามาเล่นกับเธอแล้ว”
ไม่รอแล้ว เขาไม่รอและไม่ฟังอะไรจากปากเธอทั้งนั้น เพราะที่เธอพูดมาทั้งหมด มันก็เป็นแค่ข้ออ้างที่เธออาจจะใช้มาขออัปค่าตัวภายหลังเท่านั้น ตอนนี้ร่างกายของเขามันตื่นตัวและปวดหนึบ อยากจะปลดปล่อยบางสิ่งบางอย่างออกมาเต็มทนแล้ว ใบหน้าคมก้มลงซุกไซ้ที่ซอกคอขาวเนียน เขาไม่เคยเจอสัมผัสที่นุ่มละมุนแบบนี้มาก่อนในชีวิต ปลายลิ้นร้อนเลียไล้ที่ซอกคอและใบหูของเธอสลับกับริมฝีปากดูดเม้มที่ติ่งหูเป็นระยะเพื่อปลุกอารมณ์ของอีกฝ่ายไปพร้อม ๆ กัน
“ปล่อยฉันนะ ปล่อย”
“คุณรษาครับ คุณรษา” หญิงสาวหันไปตามเสียงเรียก“คุณจอห์น”“ขึ้นรถสิครับ คุณจะไปไหน เดี๋ยวผมไปส่ง”จอห์นที่บังเอิญขับรถผ่านมาพอดีเสนอตัว“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกำลังจะกลับบ้าน” เธอปฏิเสธ“ขึ้นรถเถอะครับ เดี๋ยวผมไปส่งคุณที่บ้าน” เขายังตื้อ“อากาศหนาวแบบนี้อยู่ข้างนอกนาน ๆ ไม่ดีนะครับ ขึ้นรถดีกว่าผมไปส่งเองกว่ารถจะมาเดี๋ยวคุณหนาวตายพอดี” จอห์นพูดให้เธอกลัวนิด ๆ หญิงสาวคิด ใช่อากาศวันนี้อุณหภูมิต่ำลงจริง ๆ เธอเองก็หนาวไปหมดทั้งตัวแล้ว อย่าลืมสิรษาตอนนี้เธอไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะ“ก็ได้ค่ะ”สิ้นเสียงคำตอบรับของรษา จอห์นก็ลงจากรถมาเปิดประตูให้หญิงสาวขึ้นรถไปกับเขาทันที“ผมกำลังจะเข้าบริษัทพอดี ไปรอรับรียาเห็นวันนี้มีประชุมผู้บริหารอีกรอบ”จอห์นบอก ที่เขาไปบริษัทก็อาจจะเพราะเหตุผลนี้กระมังหญิงสาวคิด“ค่ะ” เธอไม่พูดอะไรมาก“ว่าแต่คุณรษามาที่โรงพยาบาลทำไมเหรอครับ”จอห์นเห็นว่าเธอเดินออกมาจากโรงพยาบาล“เอ่อ ฉันแค่ไม่สบายนิดหน่อยน่ะค่ะ อากาศเปลี่ยนแปลง บางวันร้อน บางวันหนาวมาก เลยปรับตัวไม่ทัน”หญิงสาวแก้ตัว จอห์นชวนหญิงสาวคุยไปตลอดทาง เธอเองก็ตอบคำถามเขาไปตามมารยาทเท่านั้นห้องเล็กในโรงแรม“จอ
เป็นเวลาบ่ายแก่ ๆ รษาลืมตาขึ้น อากาศเย็นนิด ๆ มีผ้าห่มอุ่น ๆ ทำให้หญิงสาวนอนหลับสบาย แต่…เอ๊ะ ตอนที่เธอนอนไม่ได้มีผ้าห่มนี่ แล้วผ้าห่มมันมาจากไหนนะ หรือว่า...รษารีบลุกขึ้น เธอได้ยินเสียง จุ๊บจั๊บ เหมือนคนดูดนิ้วและซี้ดปากเป็นระยะ รษายืนตะลึงงงงันกับภาพที่เห็น เขานั่งกินมะม่วงและของดองอีกหลายอย่างเลย หญิงสาวเดินเข้ามาใกล้“คุณราฟ” เธอเรียกชื่อเขาเบา ๆ แต่ก็พอที่จะทำให้อีกฝ่ายได้ยินและหันหน้ามา“เอ้า ตื่นซะทีนะ นึกว่าจะนอนยันเช้าวันพรุ่งนี้เลย”ปากคอยังเราะรายเหมือนเดิมกับเรื่องประชดประชันเนี่ย เขาหันไปมองเธอแวบเดียวก็หันไปสนใจกับของกินตรงหน้าต่อ“คุณซื้อของพวกนี้มากินเหรอคะ” เธอถามเขา“เปล่า ฉันให้แม็กซื้อมาให้” เขายังไม่หยุดกิน“กินมาก ๆ เดี๋ยวท้องเสียนะคะ ของเปรี้ยวทั้งนั้น” เธอบอกอย่างเป็นห่วงเขา“ไม่เห็นจะเปรี้ยวตรงไหนเลย เธอลองกินดูสิ นี่มะม่วงแม็กบอกว่ามันเปรี้ยวมากฉันกินแล้วไม่เห็นเปรี้ยวเลย ลองกินดู”เขาพูดพร้อมยื่นชิ้นมะม่วงให้กับเธอ หญิงสาวรับมาและกัดมันดูนิดเดียว“อื้อฮือ มันเปรี้ยวมากเลยค่ะ เปรี้ยวจนกินแบบเปล่า ๆ ไม่ได้”เธอพูดตาหลับปี๋เพราะความเปรี้ยวจากมะม่วง ชายหนุ่มส่าย
รษา ตื่นเช้าขึ้นมาด้วยอาการงัวเงีย เวียนหัวเล็กน้อย เธอค่อย ๆ ลากตัวเองลงจากเตียงไปยังห้องน้ำ สองมือควานหาที่ยึดเกาะระหว่างทางที่เดินไป จับตู้บ้าง ลิ้นชักบ้างเพื่อพยุงตัวเธอให้ถึงห้องน้ำ“นี่เราเป็นอะไรไปนะ ทำไมมันรู้สึกเวียนหัวอย่างนี้เนี่ย” รำพันกับตัวเอง หรือว่าหมู่นี้เขารักเธอหนักเกินไปจนร่างกายเธอรับไม่ไหวแล้ว พอมาถึงอ่างล้างหน้า หญิงสาวเปิดน้ำล้างหน้าตัวเองหวังจะให้น้ำเย็น ๆ ช่วยลดอาการวิงเวียนที่เป็นอยู่ จากนั้นก็อาบน้ำชำระคราบเหนียวหนึบของคนตัวใหญ่เมื่อคืนที่ฝากเอาไว้เลอะเทอะไปหมด ทั้งที่ต้นขาและส่วนนั้นออก หญิงสาวเดินออกมาจากห้องน้ำเพิ่งสังเกตว่าเขาไม่อยู่อีกแล้ว สายตามองไปที่หัวเตียงมีกระดาษแผ่นเล็ก ๆ สีเหลืองติดอยู่พร้อมข้อความเขียนว่า...‘เข้าบริษัท เดี๋ยวกลับมา’...คนที่ไม่อยู่บอกเธอถึงสาเหตุการหายตัวไปของเขาในตอนเช้า หลังจากราฟาเอลตื่นเขาได้เห็นข้อความจากแม็กในโทรศัพท์ บอกว่าตอนแปดโมงมีประชุมกับลูกค้าคนสำคัญเป็นถึงตัวแทนจากภาคเอเชีย ซึ่งถ้าเจ้าของบริษัทไม่มาประชุมด้วยตัวเองอาจจะส่งผลต่อภาพลักษณ์ของบริษัทไม่น้อย หญิงสาวเดินลงมาข้างล่างพบเจ้าร็อกกี้นอนอยู
บ้านซาตาน กิจวัตรประจำวันก่อนนอนของเขาและเธอเป็นดั่งเช่นทุกวัน คือกินข้าวเย็นเสร็จขึ้นห้องอาบน้ำเตรียมนอน โดยหญิงสาวอาบน้ำก่อนและนอนก่อนเขาแทบทุกคืน ซึ่งหมู่นี้รษาชอบนอนเร็วหัวถึงหมอนปุ๊บเธอก็หลับทันทีทั้งที่บางวันเธอได้แอบหลับกลางวันมาบ้าง แล้วทำไมตอนกลางคืนถึงยังง่วงนอนได้นะ ราฟาเอลเดินออกมาจากส่วนห้องแต่งตัว มีเพียงกางเกงบ็อกเซอร์เท่านั้นที่เขาใส่ ชายหนุ่มมองไปยังคนที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงด้วยอารมณ์เคือง ๆ นิดหน่อย“หึ คิดว่าหลับแล้วเธอจะรอดงั้นเหรอรษา คืนนี้ฉันต้องลงโทษเธอให้ได้ โทษฐานที่เธอกล้าขัดคำสั่งฉัน”เสียงคำรามของซาตานถึงคนที่นอนหลับอยู่ ไม่รอช้าเขากระโดดขึ้นไปบนเตียงราวกับเด็กหวังจะให้อีกฝ่ายตกใจตื่นแต่ก็หาเป็นผลไม่เธอยังคงหลับสนิทเช่นเดิมไม่สะทกสะท้าน แม่คนนี้ไปอดหลับอดนอนมาจากที่ไหนนะเขาทำขนาดนี้แล้วเธอยังไม่รู้สึกตัวอีก แต่ถึงจะนอนหลับสนิทแค่ไหนถ้าเขาต้องการเธอก็ต้องตื่น ว่าแล้วเขาก็ไม่รอช้า ดึงผ้าห่มที่ปกคลุมร่างกายเธอออกเผยให้เห็นทรวงอกที่เต่งตึงภายใต้ชุดนอนบางเบาเพียงตัวเดียวตั้งท้าทายเขา เห็นแค่เพียงนี้เขาก็แทบอดใจไม่ไหวแล้ว มือหนาลูบไล้ไปมาอย่างแผ่วเบาจ
ในครัว… สองสาวเข้ามาเตรียมทำอาหารไทยกันอยู่ในครัวสองคน ทิ้งให้ชายหนุ่มอยู่ข้างนอกด้วยกันตามลำพัง“รียาดีใจจังเลยค่ะ ที่คุณรษายอมสอนรียาทำอาหารไทย” เธอขอบคุณรษาอีกครั้ง“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าคุณอยากทำดิฉันก็ยินดีสอน แต่คงไม่อร่อยเท่าแม่ครัวมืออาชีพหรอกนะคะ แค่พอกินได้เท่านั้น”“ใครบอกล่ะคะ คุณรษาทำอาหารอร่อยมาก รียาทานมาแล้ว”มารียายิ้ม“แล้ววันนี้ คุณรษาจะทำอะไรคะ” รียาถามถึงเมนูที่คุณครูจะสอนทำ“อืม อาหารขึ้นชื่อของคนไทย ต้มยำกุ้งดีไหมคะ”“ดีค่ะ รียาก็ชอบกิน” รษาพามารียาเตรียมวัตถุดิบที่มีอยู่ออกมาจัดสรรเป็นเมนูอาหารไทยประมาณสามสี่อย่าง สองสาวคุยกันอย่างถูกคอมีเสียงหัวเราะดังออกมาบ้างจากในครัวเป็นระยะ ส่วนชายหนุ่มสองคนที่นั่งอยู่ด้านนอกนั้นไม่มีใครสนใจใครเลยมีเพียงใช้สายตาเท่านั้นที่หันไปมองกันบ้าง จอห์นชะเง้อมองเข้าไปในครัวหลายครั้งเพื่อหวังจะเห็นรษา การกระทำนั้นไม่อาจรอดพ้นสายตาคมดั่งเหยี่ยวของราฟาเอลไปได้ ถ้าจอห์นคิดจะทำอะไรกับรษาแล้วล่ะก็เขาไม่เอามันไว้แน่ ถึงจะเป็นสามีของญาติก็ตาม ถ้าบังอาจมายุ่งกับผู้หญิงของเขาแล้วล่ะก็รับรองไม่ได้ตายดีแน่ (เฉพาะคนนี้เท่านั้นนะ)“อ
บนคอนโดสูงแห่งหนึ่งในเมืองแคลิฟอร์เนีย“จอห์นคะ โซเฟียคิดถึงคุณจังเลยค่ะ คุณไม่โทร.หาโซเฟียตั้งหลายวันแล้ว โซเฟียโทร.หาคุณก็ไม่ค่อยจะรับ”โซเฟียโทร.หาจอร์นอีกครั้ง หวังว่าเขาจะรับสายเธอ หลังจากวันนั้นเธอก็ติดต่อเขาไม่ค่อยได้เลย เธออ้อนฝ่ายชายทันทีเมื่อเขารับโทรศัพท์เธอ“ผมก็คิดถึงคุณโซเฟีย ตอนนี้งานผมยุ่งมากเลย เลยไม่ได้รับโทรศัพท์คุณน่ะ”“โซเฟียคิดถึงคุณมากเลยค่ะ คุณมาหาโซเฟียหน่อยได้ไหม เราเจอกันที่เดิมก็ได้นะคะ จอห์นขา โซเฟียคิดถึงคุณจริง ๆ นะคะ”โซเฟียออดอ้อนพร้อม ๆ กับมีเสียงจากปลายสายฝ่ายชายแทรกขึ้น“จอห์น คุยกับใครอยู่เหรอคะ”มารียาเดินเข้ามาหาสามี เมื่อเห็นว่าเขากำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคนอยู่ ซึ่งเธอเดาว่าคงไม่ใช่ลูกค้าแน่นอน“เอ่อ โซเฟียแค่นี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมติดต่อกลับไป”เมื่อได้ยินเสียงของภรรยาตัวจริงจอห์นก็รีบตัดบทจากปลายสายทันที“จอห์น เดี๋ยวสิคะ จอห์น จอห์น โธ่เว้ย!!!” โซเฟียเรียกเขาซ้ำหลายครั้ง แต่ก็ไร้ผลเมื่อปลายสายได้กดตัดสายไปเรียบร้อยแล้ว โทรศัพท์เครื่องแพงจึงถูกปาลงที่เตียงนุ่ม เธอสบถออกมาอย่างเสียอารมณ์ เมื่อถูกอีกฝ่ายปฏิเสธการพบเจอ“คุณคุยกับใครอยู่เ







