บทที่ 4

พอเดินออกมาจากสถานพยาบาล ซ่งจืออวิ้นก็ค่อย ๆ ย่ำหิมะดินกลับไปยังเขตบ้านพักครอบครัว

พอไปถึงหน้าประตู ก็เห็นลู่อวิ๋นกุยยืนขมวดคิ้วมุนอยู่ตรงนั้น

"คุณไปไหนมา" น้ำเสียงของเขาผ่อนคลายลงเล็กน้อย "...คุณไม่สบายจริง ๆ เหรอ"

เดิมทีเขาอยากจะระบายความโกรธ แต่เธอหน้าซีดเผือด คล้ายกับไม่สบายจริงอย่างที่ว่า

ซ่งจืออวิ้นตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "นั่นสิ คุณเป็นคนผลักฉันล้มลงพื้นเองกับมือ จำไม่ได้แล้วเหรอ"

ลู่อวิ๋นกุยถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่ตนเองพลั้งมือไปชนเธอเข้า

"ขอโทษนะ เมื่อกี้ผมรีบร้อนเกินไป คุณบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า"

ซ่งจืออวิ้นไม่ได้ตอบ แค่ถามว่า "ลูกของฉินหวั่นอวี้เป็นยังไงบ้าง"

"โชคดีที่ไม่เป็นไร ไม่งั้นก็เท่ากับหนึ่งชีวิตเลยนะ"

ลู่อวิ๋นกุยสูดหายใจเข้าลึก ก้าวเท้าขยับเข้าไปใกล้เธอ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ต่อไปอย่าวู่วามแบบนี้อีกได้ไหม เด็กยังเล็กขนาดนั้น คุณทำลงไปได้ยังไง"

ซ่งจืออวิ้นเงยหน้าขึ้น จ้องมองชายตรงหน้า จู่ ๆ ก็สึกว่าแปลกหน้าเหลือเกิน

"ในใจของคุณ ฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอ แล้วถ้าฉันบอกว่า ฉินหวั่นอวี้จงใจยกลูกขึ้นมารับตบของฉันเอง คุณจะเชื่อไหม"

"ซ่งจืออวิ้น!" ลู่อวิ๋นกุยหน้าบึ้งตึงลงทันที "เลิกใส่ร้ายหวั่นอวี้สักทีได้ไหม สามปีแล้ว ทำไมคุณยังเป็นแบบนี้อยู่อีก"

เป็นไปตามคาด...เขาไม่เชื่อ

เธอนึกย้อนไปเมื่อสามปีก่อน ตอนที่ฉินหวั่นอวี้มาที่บ้านเป็นครั้งแรก และตั้งใจเทน้ำร้อนใส่ตัวเอง แต่กลับบอกว่าเธอเป็นคนเท

ต่อมาเมื่อไปร้านค้าสหกรณ์ด้วยกัน ฉินหวั่นอวี้ตกบันได ก็บอกว่าเธอเป็นคนขัดขา

กระทั่งมีอยู่ครั้งหนึ่ง ฉินหวั่นอวี้ถือกรรไกรแทงตัวเองจนบาดเจ็บ แล้วร้องไห้บอกว่าซ่งจืออวิ้นจะฆ่าเธอ

การปรักปรำครั้งแล้วครั้งเล่า การลำเอียงครั้งแล้วครั้งเล่า เธอคิดว่าหลังจากแต่งงานใหม่ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป แต่กลับคิดไม่ถึงว่ายังคงเป็นเหมือนเดิม

เธอเหนื่อยแล้วจริง ๆ

"ลู่อวิ๋นกุย ที่เมื่อกี้คุณบอกว่ายอมหย่า ยังนับอยู่ไหม"

พอได้ยินเธอพูดเรื่องหย่า ลู่อวิ๋นกุยก็รีบปลอบเธอทันที "ซ่งจืออวิ้น คุณท้องได้แปดเดือนแล้ว จะมาโวยวายเรื่องหย่าอะไรอีก เมื่อกี้ผมพูดเพราะโมโห คุณอย่าเก็บมาใส่ใจเลย ผมไม่มีวันหย่ากับคุณหรอก"

ซ่งจืออวิ้นย้อนถาม "คุณไม่กลัวลูกชายตัวเองโดนด่าว่าเป็นลูกไม่มีพ่อเหรอ"

ลู่อวิ๋นกุยชะงัก "ผมแค่ไม่อยากหย่ากับคุณ คนที่ผมรักที่สุดมีแค่คุณคนเดียว ส่วนหวั่นอวี้ ผมมีแค่ความรับผิดชอบ พี่หยางเป็นเพื่อนร่วมรบของผม ก่อนตายเขาฝากฝังเธอไว้กับผม ผมไม่เหลียวแลเธอไม่ได้หรอก เธอเป็นโรคซึมเศร้า เรื่องนี้คุณก็รู้"

ซ่งจืออวิ้นพลันหัวเราะออกมา "เป็นโรคซึมเศร้า ก็เลยต้องขึ้นเตียงกับคุณงั้นเหรอ แถมยังมีลูกด้วยกันอีก ลู่อวิ๋นกุย คุณไม่มีขอบเขตกับเธอเลยหรือไง"

แน่นอนว่าซ่งจืออวิ้นรู้ว่าฉินหวั่นอวี้เป็นโรคซึมเศร้า

เมื่อสามปีก่อน ก็เพราะเธอเป็นโรคซึมเศร้านี่แหละ ซ่งจืออวิ้นถึงได้ทะเลาะกับลู่อวิ๋นกุยจนถึงขั้นจะหย่า

หลังจากสามีของฉินหวั่นอวี้เสียชีวิต ลู่อวิ๋นกุยก็รับเธอมาอยู่ที่บ้าน

ในช่วงเวลานั้น เธอไม่ยอมให้ลู่อวิ๋นกุยมีความใกล้ชิดกับซ่งจืออวิ้นเลยแม้แต่น้อย

ห้ามจับมือ ห้ามกอด ห้ามจูบ แม้กระทั่งร่วมห้องก็ห้าม

กระทั่งพอลู่อวิ๋นกุยไม่สนใจเธอ ฉินหวั่นอวี้ก็จะฆ่าตัวตายหรือทำร้ายตัวเอง

ต่อมาลู่อวิ๋นกุยก็ยิ่งสนิทสนมกับเธอมากขึ้น ตกกลางคืนก็ยังอยู่เฝ้าเธอในห้องทั้งคืน

ซ่งจืออวิ้นเองก็หึงหวงและโวยวาย แต่เขากลับพูดออกมาอย่างสบาย ๆ ว่า "พี่หยางเป็นเพื่อนร่วมรบที่ดีของผม เธอเป็นคนที่พี่หยางรักที่สุด ผมเองก็ไม่มีทางเลือก คุณช่วยเข้าใจผมหน่อยไม่ได้เหรอ"

เธออดทนมาตลอด จนกระทั่งได้เห็นกับตาว่าพวกเขาร่วมรักกันบนเตียงของเธอเอง

สุดท้ายเธอถึงทนไม่ไหว และขอหย่ากับเขา!

ไม่นึกเลยว่าผ่านไปสามปีแล้ว เขายังคิดจะใช้เหตุผลเดิม ๆ นี้ในการนอกใจอย่างอุกอาจเปิดเผย

มันน่าขยะแขยงจริง ๆ !

"พอเด็กเกิดมาแล้ว ต่อไปผมจะไม่แตะต้องเธออีก ถ้าคุณไม่ชอบ ทะเบียนบ้านของเด็กก็ค่อยไปลงที่อื่น"

ลู่อวิ๋นกุยยังพูดไม่ทันจบ หญิงสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็พลันร้องไห้ออกมาทันที

"อวิ๋นกุย คุณพูดจริงเหรอ คุณไม่คิดจะเอาฉันกับลูกแล้วใช่ไหม"

ฉินหวั่นอวี้สวมเสื้อผ้าบางเบา ยืนอ่อนปวกเปียกอยู่กับที่ คล้ายกับจะล้มลงได้ตลอดเวลา

"ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะพาลูกหายไปเอง จากนี้ไปพวกเราจะไม่โผล่มาให้คุณเห็นหน้าอีก"

ฉินหวั่นอวี้ร้องไห้โฮแล้ววิ่งหนีไปไกล ลู่อวิ๋นกุยขมวดคิ้ว กำลังจะก้าวตามไป แต่กลับถูกซ่งจืออวิ้นรั้งแขนไว้

เธอเสียงสั่น วอนขอเขาเป็นครั้งสุดท้าย "อวิ๋นกุย อย่าไปนะ"

"ซ่งจืออวิ้น ขอโทษนะ ผมกลัวว่าหวั่นอวี้จะเป็นอะไรไป"

ลู่อวิ๋นกุยลังเลเล็กน้อย ทว่าสุดท้ายก็สลัดมือซ่งจืออวิ้นออก แล้ววิ่งตามไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ซ่งจืออวิ้นมองดูฝ่ามือที่ว่างเปล่า หัวใจตายสนิทโดยสิ้นเชิง

ลู่อวิ๋นกุย ในเมื่อคุณตัดใจจากเธอไม่ได้ขนาดนี้ งั้นฉันก็จะเก็บลูกไว้แล้วทิ้งพ่อมัน