บทที่ 5

ซ่งจืออวิ้นกลับบ้านไปคนเดียว หลังจากเก็บข้าวของเสร็จ เธอค่อยไปพบที่ปรึกษากฎหมายที่อาศัยอยู่ใกล้เขตบ้านพักครอบครัว

"สหายซ่ง ผู้บังคับบัญชาลู่มารับใบคำร้องขอหย่าไปตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอครับ"

ซ่งจืออวิ้นชะงักนิดหน่อย คิดตามไม่ทันว่าเขากำลังพูดเรื่องอะไร

"คุณว่าอะไรนะคะ"

"เมื่อเช้านี้ผู้บังคับบัญชาลู่มาขอให้ผมรีบร่างใบคำร้องขอหย่าด่วน บอกว่าจะหย่ากับคุณ แล้วก็เพิ่งมารับเอกสารไปเมื่อกี้นี้เอง ผมยังแปลกใจอยู่เลย ทั้งที่สามปีก่อนเขาบอกว่าจะไม่มีทางหย่ากับคุณอีกแล้วแท้ ๆ..."

พอได้ยินคำพูดของทนาย ซ่งจืออวิ้นก็หัวเราะออกมา

ทั้งที่ตอนกลางวันที่สถานพยาบาล เขายังบอกว่าไม่มีวันหย่ากับเธออยู่เลย

แต่ไม่ทันไรก็ให้ทนายร่างหนังสือสัญญาหย่า มันน่าขำสิ้นดี!

หลังจากเงียบไปนาน ซ่งจืออวิ้นถึงได้เอ่ยเนิบ ๆ "ฉันทราบแล้วค่ะ"

พอกลับถึงบ้าน ซ่งจืออวิ้นก็ยังใจสลายอยู่ดี

เธอเงยหน้าขึ้น สายตาไปตกอยู่บนกรอบรูปตรงหัวเตียง

ในภาพถ่าย ลู่อวิ๋นกุยสวมชุดจงซานดูสง่างามและเปี่ยมไปด้วยราศี ส่วนเธอสวมเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้

ใบหน้ายิ้มแย้มอย่างมีความสุข

ทว่ารอยยิ้มนั้น กลับยิ่งทำให้เธอปวดใจ

เธอจึงหยิบกรรไกรขึ้นมา ตัดรูปแต่งงานของทั้งคู่จนแหลก แล้วฉีกเป็นชิ้น ๆ ขว้างปาไปทางประตูห้องอย่างแรง

แทบจะเป็นเวลาเดียวกัน ประตูห้องถูกผลักเปิดออก ลู่อวิ๋นกุยปรากฏขึ้นตรงหน้า

ส่วนกรอบรูปก็ลอยไปกระแทกโดนตัวเขาเข้าพอดี

รูปแต่งงานร่วงลงพื้น เขาก้มหน้าลง เห็นภาพถ่ายที่ถูกกรีดจนแหลกสลาย จึงก้มลงเก็บขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ

"ซ่งจืออวิ้น"

พอเขาเอียงตัวเดินเข้ามา ซ่งจืออวิ้นถึงได้เห็นผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังเขา

เหมือนกับเมื่อสามปีก่อนไม่มีผิด ลู่อวิ๋นกุยพาฉินหวั่นอวี้กลับมาที่บ้านอีกครั้ง

เธออุ้มลูกไว้ แล้วเอ่ยอย่างระมัดระวัง "อวิ๋นกุย ค่อยพูดค่อยจากับสหายซ่งนะ อย่าทะเลาะกันเพราะฉันเลย"

พูดจบ เธอก็เดินตามแม่บ้านกลับไปยังห้องที่เคยพักอยู่

"เดิมทีตั้งใจจะให้ฉินหวั่นอวี้พักอยู่ที่ศูนย์อนามัยต่อ แต่ในเมื่อคุณรู้เรื่องแล้ว ผมก็ไม่อยากปล่อยให้เธออยู่ตามลำพังที่นั่นอีก"

ลู่อวิ๋นกุยจัดวางรูปถ่ายให้เรียบร้อย ก่อนจะหันกลับมาเดินไปข้างกายซ่งจืออวิ้น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "โชคดีที่เด็กไม่เป็นไร ฉินหวั่นอวี้รู้ว่าคุณไม่ได้ตั้งใจ เธอยินดีจะอภัยให้คุณ ซ่งจืออวิ้น รับปากผมนะ ต่อไปอย่าทำเรื่องที่จะทำร้ายเด็กอีกเลย ตกลงไหม"

ซ่งจืออวิ้นจ้องมองเขา แล้วไม่พูดอะไร

เขาเองก็เงียบไปครู่หนึ่งเช่นกัน ในที่สุดก็หยิบใบคำร้องขอหย่าฉบับนั้นออกมา

"ซ่งจืออวิ้น ฉินหวั่นอวี้ไม่ได้มีเจตนาอื่น แค่อยากจัดงานเลี้ยงฉลองครบเดือนให้ลูกอย่างเปิดเผยและภาคภูมิเท่านั้น เพราะงั้น พวกเราลองหย่ากันก่อนได้ไหม รอให้งานฉลองครบเดือนของลูกเสร็จ แล้วเราค่อยกลับมาแต่งงานกันใหม่ แค่เดือนเดียว อย่างมากที่สุดก็แค่เดือนเดียว พอลูกของเราเกิดมา ผมจะกลับมาแต่งงานกับคุณทันที"

ซ่งจืออวิ้นกวาดสายตามองตรงจุดเซ็นชื่อ ลู่อวิ๋นกุยได้ลงนามไว้เรียบร้อยแล้ว

ชั่วพริบตานี้ เธอไม่รู้สึกเสียใจ ไม่รู้สึกผิดหวัง แต่กลับรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

"ได้สิ"

เธอพยักหน้า หยิบปากกาข้าง ๆ ขึ้นมา แล้วลงลายมือชื่อของตัวเองลงไป

นี่เป็นครั้งที่สองที่เธอเซ็นใบขอหย่ากับลู่อวิ๋นกุย และเธอขอสาบานว่าจะไม่มีครั้งที่สามอีกแน่นอน

แต่งงานใหม่งั้นเหรอ?

ฝันไปเถอะ!

"ซ่งจืออวิ้น คุณแสนดีจังเลย"

ลู่อวิ๋นกุยกุมใบขอหย่าที่เซ็นชื่อเรียบร้อยแล้วด้วยความตื่นเต้น และทำท่าจะเข้ามาสวมกอดซ่งจืออวิ้น

แต่เธอสืบเท้าถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเงียบ ๆ แล้วเอ่ยเสียงเบา "เอาไปให้ฉินหวั่นอวี้ดูสิ เธอต้องดีใจมากแน่ ๆ"

"สมกับเป็นซ่งจืออวิ้นของผม ทั้งใจกว้างทั้งใจดีแบบนี้เสมอ! ผมจะรีบเอาไปให้ฉินหวั่นอวี้ดูเดี๋ยวนี้เลย"

ลู่อวิ๋นกุยรีบหันหลังเดินออกไป

ขณมองคล้อยหลังเขา มุมปากของซ่งจืออวิ้นพลันยิ้มเย้ย

"ลู่อวิ๋นกุยเอ๋ยลู่อวิ๋นกุย คุณไม่รู้บ้างเหรอ ว่าเมื่อไรที่ผู้หญิงคนหนึ่งไม่แยแสคุณแล้ว นั่นก็แสดงว่าเธอไม่ได้รักคุณอีกต่อไปแล้ว"