เขาคลั่ง หลังขังฉันไว้ในห้องเย็น

เสิ่นอวี้ที่วุ่นอยู่กับงานมาตลอดทั้งวันก้มลงมองนาฬิกา "นี่ก็สามวันแล้ว เฉินม่านยังไม่ยอมรับผิดอีกเหรอ?"

“ผู้หญิงคนนี้ปากแข็งที่สุด!”

เหลียงเมิ่งหยวน รักแรกของเขาเดินถือซุปไก่เข้ามา "เสิ่นอวี้คะ ช่างเถอะค่ะ เธอคงไม่ได้ตั้งใจหรอก"

"สามวันแล้ว ก็น่าจะพอหอมปากหอมคอแล้วนะ"

สีหน้าของเสิ่นอวี้ดูอ่อนโยนลงทันทีที่เห็นหน้าเธอ "คุณก็เป็นคนจิตใจดีแบบนี้เสมอ ถ้าเฉินม่านได้สักครึ่งหนึ่งของความเข้าใจโลกของคุณก็คงจะดี"

"อย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะ เธอแค่รักคุณมากเกินไปหน่อยเท่านั้นเอง"

เมื่อได้ยินดังนั้น เสิ่นอวี้จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งการลูกน้อง "เฉินม่านยอมรับผิดหรือยัง?"

"ยังครับ ข้างในเงียบมากเลยครับท่านประธานเสิ่น แบบนี้จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ?"

"จะเกิดเรื่องอะไรได้? ในเมื่อไม่ยอมรับผิด ก็ปล่อยให้เธออยู่ข้างในนั้นต่อไป!"

เขาวางสายด้วยท่าทีเย็นชาเหมือนเดิม โดยมีเหลียงเมิ่งหยวนยืนยิ้มอย่างได้ใจอยู่ข้างๆ

เสิ่นอวี้ คุณไม่มีวันได้รับคำตอบจากฉันอีกต่อไปแล้ว เพราะว่า ฉันตายไปแล้วยังไงล่ะ!

ฉันตายไปตั้งแต่วันเมื่อสามวันก่อนแล้ว

ห้องเย็นร้างแห่งนั้น ทันทีที่พวกเขากลับไป ระบบไฟฟ้าก็ทำงานขึ้นมา ฉันถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวอยู่ข้างใน ตะโกนจนสุดเสียงก็ไม่มีใครมาช่วย

ช่วงแรกฉันยังได้ยินเสียงคนคุยกันอยู่หน้าประตู ฉันพยายามทุบประตูอ้อนวอนสุดชีวิต แต่สิ่งที่ได้กลับมามีเพียงความเฉยเมยของคนเฝ้าประตู

"ท่านประธานเสิ่นสั่งไว้ครับ ว่าให้คุณผู้หญิงสำนึกผิดอยู่ข้างใน อย่าทำให้พวกผมลำบากใจเลยนะครับ"

"ไม่! ขอร้องล่ะ ระบบห้องเย็นมันทำงานแล้ว! ใครก็ได้ช่วยด้วย!"

แต่ว่าเสียงด้านนอกกลับเงียบหายไป พวกเขาจากไปแล้ว

ตอนแรกฉันยังพอคุมสติได้ พยายามหาทางออกไปจากที่นี่

แต่เมื่ออุณหภูมิลดต่ำลงเรื่อยๆ สมองของฉันก็เริ่มพร่าเบลอจนคิดอะไรไม่ออก ทำได้เพียงวิ่งวนไปมาเพื่อสร้างความอบอุ่นให้ร่างกาย

จนสุดท้าย ฉันไม่มีแรงแม้แต่จะก้าวขา ความรู้สึกสุดท้ายคือร่างกายที่แข็งทื่อจนขยับไม่ได้

ฉันขดตัวอยู่ที่มุมห้อง หวังเพียงจะได้รับความอบอุ่นเพียงน้อยนิด

ที่นี่เคยเป็นห้องแช่แข็งอาหารทะเล หลังจากย้ายของออกไปก็เหลือเพียงชั้นวางของ

ฉันลากชั้นวางทั้งหมดมาสุมไว้ตรงหน้า หวังจะให้มันช่วยกันลมเย็น

แต่มันก็ไร้ผล

ในวินาทีที่ตระหนักว่าตัวเองกำลังจะตาย หัวใจของฉันก็ค่อยๆ เย็นเยียบลงจนถึงที่สุด

เมื่อฉันมองเห็นศพของตัวเอง ฉันถึงกับตกใจจนตัวสั่น!

ร่างที่ขดตัวอยู่ตรงมุมห้องนั้นเต็มไปด้วยเกล็ดน้ำแข็ง ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง รอยเล็บขูดขีดไปทั่วประตูและกำแพงจนนิ้วทั้งสิบชุ่มไปด้วยเลือด

ขณะที่ฉันกำลังจะเดินเข้าไปหาศพ วินาทีต่อมา ร่างวิญญาณของฉันก็ถูกแรงดึงดูดมหาศาลเหวี่ยงออกมาจนมาหยุดอยู่ข้างกายเสิ่นอวี้

พอได้ยินสิ่งที่เขาพูดตอนนี้ ฉันกลับรู้สึกสมเพชและขบขันสิ้นดี

เสิ่นอวี้ ฉันใช้ชีวิตในการสำนึกผิดให้คุณแล้ว ชาติหน้าขออย่าได้เจอกันอีกเลย!

ฉันยืนอยู่ตรงนั้น เฝ้ามองเสิ่นอวี้และเหลียงเมิ่งหยวนสบตากันอย่างหวานซึ้ง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมายื่นให้เขา "เสิ่นอวี้คะ ฉันจองตั๋วงานนิทรรศการภาพวาดไว้ พรุ่งนี้คุณไปดูเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะคะ"

"ได้สิ นี่ก็ดึกมากแล้ว คุณไปพักผ่อนเถอะ"

แต่เหลียงเมิ่งหยวนกลับจับมือเขาไว้ "ฉันกลัวความมืด คุณไปส่งฉันหน่อยนะคะ”

เสิ่นอวี้ทำอะไรไม่ได้นอกจากลุกขึ้นเดินไปกับเธอ

ฉันลืมไปเลยว่า ตอนนี้เหลียงเมิ่งหยวนเข้ามานอนอยู่ในบ้านของฉัน

หลังจากเธอกลับมาจากต่างประเทศ สิ่งแรกที่เธอทำคือติดต่อหาเสิ่นอวี้

เธออ้างว่าไม่คุ้นชินกับสถานที่และผู้คน จึงขอย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของเรา

ช่างน่าตลกสิ้นดี เธอเป็นคนที่นี่แท้ๆ แค่ไปอยู่เมืองนอกห้าปี กลับบอกว่าไม่คุ้นที่ทางเสียอย่างนั้น?

ตอนที่ฉันคัดค้าน เสิ่นอวี้กลับทำหน้าไม่สบอารมณ์ "เฉินม่าน พ่อแม่เธอไม่ได้อยู่ที่นี่ ให้ผู้หญิงตัวคนเดียวไปอยู่ข้างนอกคุณรู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน!

ฉันรู้ดี เพราะก่อนแต่งงาน ฉันก็เช่าห้องอยู่ตัวคนเดียวมาตลอด

ตอนนั้นเสิ่นอวี้บอกกับฉันว่า "เฉินม่าน ผู้หญิงต้องรู้จักรักนวลสงวนตัว ผมไม่อยากอยู่ก่อนแต่ง"

มาตอนนี้ถึงได้ซึ้งใจ ว่าเขาช่างสองมาตรฐานได้อย่างสมบูรณ์แบบจริงๆ

เสิ่นอวี้เดินไปส่งเหลียงเมิ่งหยวนที่ห้องรับแขก

จะว่าห้องรับแขกก็ไม่เชิง เพราะมันอยู่ติดกับห้องนอนหลักของเรา และเดิมทีฉันตั้งใจจะทำเป็นห้องเด็ก

แต่พอเหลียงเมิ่งหยวนมาถึงเธอก็บอกว่าห้องนี้เพราะแสงสวยดี เธอชอบ และเสิ่นอวี้ก็ยกมันให้เธอไปในทันที