3. ความทรมาน

.

.

หลังจากที่กะทิจัดเก็บห้องของตนพร้อมกับอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยก็เดินออกมายังลานฝึกเพื่อไปหาเทมป์และถามเขาว่าเธอต้องเริ่มทำอะไรหรือฝึกยังไง เทมป์ที่คุยโทรศัพท์อยู่ก็หันไปมองผู้มาเยือนที่เดินเข้ามาหาเขา ก่อนจะรับปากปลายสายและกดวางไป

"นายเหนือสั่งให้ฉันดูแลเธอ"

"ค่ะ..."

"ห้ามเธอเข้าไปที่ผับและหอนารี...เด็ดขาด"

"นายเหนือได้บอกไว้แล้ว"

"และเธอจะต้องฝึกเหมือนทุกคนที่นี่ เธอจะเปรียบเสมอเทียบเท่ากับลูกน้องนายเหนือ เพื่อทำตามสิ่งที่เธออยากทำจนกว่าจะมหาวิทยาลัยจะเปิดเทอม"

"แล้ว...หนูพอจะไปเดินเล่นหรือนั่งเล่นได้ที่ไหนบ้างคะ"

"ห้ามออกไปทางที่เข้ามาก็พอ จะเดินที่ไหนก็เรื่องของเธอ แต่ต้องทำงานช่วยที่โรงฝึกนี้ ไม่ว่าจะเป็นความสะอาด ทำอาหาร ซักผ้า ล้างจาน"

"แล้วหนูจะได้พบกับนายเหนืออีกไหมคะ?"

"คืนนี้นายจะเข้ามาหาเธอเอง หลังเสร็จงาน"

"ค่ะ"

กะทิตอบแค่นั้นก่อนจะเดินตามเทมป์ไปอ่างล้างจานที่ติดกับกำแพงของโกดัง จานชามกองพะเนินอยู่ที่อ่างนั้น กะทิมองอย่างท้แท้ก่อนจะเข้าไปยืนล้างจานอย่างเงียบๆ เทมป์จึงปล่อยให้เธอทำหน้าที่แล้วเดินจากไป 

ความเงียบงันและไม่ได้คุยกับใคร ความรู้สึกเศร้ากับการสูญเสียที่ยังไม่ทันข้ามคืนก็ก่อตัวขึ้น ซ้ำยังโทษชะตาชีวิตของตัวเองที่ยังต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ น้ำตาเริ่มไหลอาบสองแก้มเนียนอีกครั้งก่อนจะไหลหยดลงบนจานที่กำลังล้าง เพราะจมอยู่กับภวังค์ความเสียใจจึงไม่ทันสังเกตชายหนุ่มสองคนเดินเข้ามาหาเธอจากด้านหลัง พวกเขายกยิ้มมองร่างกายของเด็กสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความไม่ประสงค์ดี

"คนสวยจ๋า..กำลังเอ๊าะๆ อยู่เลย แถมไม่ใช่นางบำเรอนายอีกด้วย

"งั้นแสดงว่าเราก็กินได้สินะ"

ชายหนุ่มทั้งสองพูดไปพลางหัวเราะไปอย่างได้ใจ กะทิเลือกที่จะไม่สนใจไม่โต้ตอบและยังคงก้มหน้าล้างจานต่อไป อารมณ์ของเธอตอนนี้ไม่อยากสนใจอะไรทั้งนั้น ความเสียใจมันครอบงำอยู่ในอกจนไม่อยากเถียงไม่อยากพูดคุย สภาพจิตใจของเธอกำลังย่ำแย่มากพอแล้ว

เมื่อชายหนุ่มทั้งสองเห็นว่าเธอไม่ได้ขัดขืนหรือตอบโต้ใดๆ ก็ได้ใจกว่าเดิม ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้าไปกอดเธอจากด้านหลังทันทีพร้อมมือหนา ที่รวบจับหน้าอกอวบของเธอไว้แน่น กะทิตกใจสะดุ้งเฮือกและพยายามที่จะผลักมือของเขาออกและดิ้นรนสุดตัวเพื่อออกจากการเกากุมของชายคนนั้น เธอส่งเสียงร้องสุดเสียงจนทุกคนหันมามองรวมถึงเทมป์

"กรี๊ดดดดดดดด! ปล่อยหนูนะ!"

"โอ้โห นิ่มเป็นบ้าเลย...กำลังตึงๆ เลย ได้อารมณ์ฉิบหาย"

"กรี๊ดดดดดๆ! ปล่อยหหนู! อย่าทำอะไรหนูเลย"

"ถ้ามึงเสร็จแล้วกูต่อนะ หุ่นเด็กนี่น่าขย้ำฉิบ.."

"ไม่! ฮึกๆ ..ฮือๆ ..ปล่อยหนูเถอะ...อย่าทำอะไรหนูเลย ฮือๆ"

เด็กสาวยกมือไหว้อ้อนวอนขอร้องทั้งน้ำตา แต่กลับทำให้ชายหนุ่มสองคนหัวเราะอย่างชอบใจ ชายหนุ่มที่กอดเธออยู่แล้วหันไปอุ้มเธอขึ้นพาดบ่าและพาไปที่ห้องนอนของเธอพร้อมกับเพื่อนของเขาที่เดินตามไปติดๆ กะทิทั้งกรีดร้องทั้งดิ้นไปทั้งน้ำตาแต่ก็ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มสะทกสะท้านเลยและไม่มีใครคิดจะช่วยเหลือ เพื่อนชายเดินตามเข้าไปด้วยหันไปปิดประตูพร้อมล็อกกลอนและจดจ้องร่างของเด็กสาวอย่างหื่นกระหาย

ชายหนุ่มที่อุ้มเธอโยนเด็กสาวลงบนเตียงแข็งๆ นั้นก่อนจะเริ่มปลดเชือกกางเกงวอร์มของตน ร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยเหงื่อหลังจากฝึกซ้อมทำให้กะทิรู้สึกขยะแขยง เด็กสาวพยายามลุกขึ้นเพื่อจะหนีแต่ก็โดนผลักล้มลงไปติดกับเตียงเช่นเดิม

"อย่าดื้อน่า เป็นเด็กดีนะ พี่จะเอ็นดูเธอเยอะๆ เลย"

"ฮึกๆ ..ฮือๆ ไม่นะ!..ปล่อยหนูไปเถอะ ฮือๆ"

"ยังสดยังซิงขนาดนี้ ปล่อยไปก็โง่สิ...มาเป็นของพี่ดีกว่าน่า รับรองถึงใจ"

"กรี๊ดดดดดดดด!!"

เด็กสาวที่ดิ้นพล่านกรีดร้องขึ้น เมื่อชายหนุ่มตรงหน้าคร่อมร่างเธอไว้และเริ่มลวนลามซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนของเธอ มือสากของเขาล้วงมือเข้าไปใต้เสื้อยืดและบีบเคล้นเต้าอวบอิ่มอย่างได้ใจ มือสากนั้นละจากเต้าตึงก่อนจะหันไปเลิกเสื้อของเด็กสาวขึ้นเพราะรู้สึกว่ามันเกะกะเผยให้เห็นอกอวบขาวสวยชิดกันในบราสีดำยิ่งเห็นแบบนั้นก็ทำให้ความเป็นชายฮึกเหิมขึ้น

"ไม่ปล่อยโง่กว่านะ"

ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่ประตูถูกไขกุญแจเข้ามา ตามด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูคุ้นหู เพื่อนชายที่เข้ามาด้วยกันกลับเงียบกริบเพราะถูกสั่งห้ามไม่ให้ส่งเสียงออกไปแม้แต่นิดเดียว ชายหนุ่มที่กำลังหมกมุ่นอยู่นั้น เมื่อได้ยินเสียงคุ้นหูนั้นถึงกับหยุดชะงักก่อนจะหันไปมองทางต้นเสียง เพราะนั่นไม่ใช่เสียงเพื่อนของตนแน่นอน

ผลั่ก!!

หมัดหนักๆ สวนเข้าที่หน้าทันทีเมื่อเขาหันไปเห็นผู้ที่เข้ามาเยือนจนตัวเองเซล้มไปกองกับพื้นข้างล่างเตียง การันต์หลุบตามองลูกน้องของตนอย่างหัวเสีย แต่ที่น่าหัวเสียมากกว่าคงจะเป็นเด็กสาวที่นั่งร้องไฟ้อยู่บนเตียง เพราะเธอเข้ามาวันแรกก็ทำให้เขามีงานเพิ่ม

"คุณการันต์..."

"พวกมึงไม่รู้หรอว่าที่นี่มีกล้อง"

"เอ่อ...รู้ครับ"

"ทำไมถึงยังกล้าทำวะ"

"ขอโทษครับ...ผมนึกว่าไม่ใช่เด็กบำเรอนายเหนือ"

"เพราะมึงคิดแบบนั้นไง...นายเหนือไม่ปล่อยพวกมึงไว้แน่"

การันต์พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ สายตาพลันมองไปยังเด็กสาวที่เสื้อถูกเลิกขึ้นจนเห็นอะไรต่อมิอะไรไปหมด กะทิที่นั่งร้องไห้อยู่ก็เหลือบไปเห็นสายตาของการันต์คนที่เข้ามาช่วยเธอไว้จึงรีบดึงเสื้อลง เธอเริ่มทำตัวไม่ถูกว่าจะเขินอายหรือจะร้องไห้ก่อนดี ชายหนุ่มที่โดนต่อยเมื่อครู่พอได้ยินเขาพูดแบบนั้นรีบเข้าไปกอดขาการันต์อย่างอ้อนวอนร้องขอความเห็นใจจากลูกน้องคนสนิทของผู้เป็นนาย

"อย่าบอกนายเลยนะคุณการันต์ ผมยังไม่อยากตาย"

"พวกมึงโง่หรือวะ คิดว่ากูมาที่นี่เพราะอะไรถ้าไม่ใช่คำสั่งนาย"

"ช่วยพูดให้ผมหน่อยเถอะครับ ผมยังไม่อยากตาย"

"พวกมึงก็รู้ว่านายเป็นคนยังไง"

การันต์หลุบตามองลูกน้องของตนแล้วสะบัดขาที่ถูกเกาะกุมไว้ ก่อนจะหันไปมองเด็กสาวที่กำลังนั่งร้องไห้ไม่หยุดและตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกอยู่บนเตียง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นความอ่อนแอของเด็กสาวตรงหน้า พลางคิดว่าจะฝึกเด็กอ่อนแอแบบนี้คงไม่ใช่เรื่องง่ายแน่ๆ และอาจจะทำไม่ได้

"เธอก็แต่งตัวให้เรียบร้อย เดี๋ยวนายเข้ามา"

การันต์หันไปพูดกับเธอ ก่อนจะเดินออกไปพร้อมชายหนุ่มทั้งสองที่จะลงมือทำมิดีมิร้ายกับเธอ เหลือเพียงเทมป์ที่ยืนยกยิ้มมองเธอด้วยสายตาไม่เป็นมิตรสักเท่าไหร่นัก เพราะเขาก็อยากเห็นเด็กสาวคนนี้ป่นปี้ไปเหมือนกัน เผื่อจะเลิกอ่อนแอและยอมรับโลกความจริงที่โหดร้ายนี้ได้บ้าง

สำหรับเทมป์แล้วการที่เราเจ็บปวดมากๆ จะทำให้เราเข้มแข็งมากขึ้นด้วย นั่นคือคติของเขา การที่เธอมานั่งพะวงหวงความบริสุทธิ์แล้วให้ผู้เป็นนายหรือคนรอบข้างมาปกป้อง เขาก็กลัวว่าจะเป็นภาระเจ้านายของตนเสียเปล่าๆ จนอาจจะเกิดความผิดพลาดในอนาคตก็ได้

เทมป์ละสายตาจากเด็กสาวแล้วเดินตามการันต์ไป กะทิเห็นว่าไม่มีคนอยู่แล้วก็จัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้ววิ่งออกจากโกดังไปยังสวนด้านหลัง ซึ่งจะมีกำแพงกั้นอยู่และยังมีซุ้มทางเข้าไปยังตัวตึกๆ หนึ่งที่คล้ายกับบ้านพักหลังใหญ่ที่เธอไม่เคยเห็นผ่านสายตามาก่อน

เด็กสาววิ่งออกมาอย่างเหนื่อยหอบโดยไม่สนใจอะไร ก่อนจะหยุดเอามือเท้ากำแพงและอาเจียนออกมาอย่างทรมาน หัวของเธอปวดจนเหมือนจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ ทั้งอาเจียนและร้องไห้ในเวลาเดียวกันจนตัวเองเข่าอ่อนและล้มลงไปนั่งกองกับพื้นดินที่เย็นเฉียบ

เด็กสาวเอามือทุบอกเพราะความจุกทรมานอยู่ด้านใน มืออีกข้างทึ้งผมตัวเองเหมือนคนบ้าด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เรื่องต่างๆ ที่เธอเจอใบวันเดียวนั้นมันเกินกว่าที่เด็กสาวอายุ18อย่างเธอจะรับไหว

หลังจากที่เธอนั่งตั้งสติอยู่พักหนึ่งเธอก็ยันตัวลุกขึ้นอย่างเหนื่อยอ่อนและหมดแรง ความรู้สึกเพลียทั้งร่างกายและจิตใจจนแทบจะยืนไม่ขึ้น เด็กสาวพยายามยันตัวเองขึ้นโดยใช้มือเกาะกำแพงเพื่อยึดช่วยพยุงตัวเองอีกแรง เธอตั้งใจจะเดินกลับเข้าไปที่โกดังโรงฝึกนั้น แต่ก็ต้องชะงักฝีเท้าเมื่อได้ยินเสียงผู้หญิงเรียกชื่อผู้ที่รับเธอเลี้ยงมา

"นายเหนือขา...ฟ้าคิดถึงนายเหนือจะแย่"

เสียงหวานเรียกชื่อเขาอย่างออดอ้อนอยู่จากอีกฟากฝั่งของกำแพง ด้วยความอยากรู้เธอจึงเดินไปทางซุ้มประตูไม่ไกลจากจุดที่เธอยืนอยู่มากนัก ก่อนจะเดินผ่านซุ้มนั้นเข้าไปและหันไปทางสวนสวยที่อยู่ทางขวามือของตน ก็เห็นศาลาคล้ายๆ กับที่นั่งพักผ่อนอยู่ไม่ห่างจากกำแพงที่เธอพึ่งนั่งร้องไห้มากนัก 

เด็กสาวย่องเข้าไปใกล้ๆ ก็เห็นแต่หญิงสาวในชุดสีขาวเซ็กซี่นั่งอยู่บนโต๊ะแทนที่จะเป็นเก้าอี้ เพราะต้นไม้บังอีกคนที่หญิงสาวคนนั้นกำลังสนทนาด้วยอยู่ เธอจึงกึ่งมอบกึ่งหลบเดินเข้าไปอีก พอเธอเดินเข้าไปใกล้พอก็รีบนั่งลงหลบอยู่ตรงพุ่มไม้ที่ใกล้ที่สุดก่อนจะชะโงกหน้ามองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"อื้มมมม...นายเหนือขา...แรงอีกสิคะ"

ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นชายหนุ่มที่หน้าตาคุ้นเคยกำลังซุกไซ้ใบหน้าหล่อเหลาบนเนินอกสวยพร้อมกับมือหนา ที่บีบขย้ำเต้าใหญ่ของหญิงสาวสวยคนนั้นอย่างไม่ปรานี ร่างหนาของเขายืนอยู่แทรกกลางระหว่างขาของหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโต๊ะ มืออีกข้างจับเอวบางของหญิงสาวไว้แนบชิด สะโพกสอบของเขาขยับเข้าออกจนร่างเพรียวของหญิงคนนั้นสั่นไหวไปตามแรงส่ง เรียกเสียงครางหวานจากหญิงสาวได้เป็นอย่างดี 

กะทิเอามือปิดปากไว้แน่นไม่ให้ส่งเสียงออกไป ใบหน้าเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาพอๆ กับร่างกายของเธอที่ร้อนขึ้นอย่างน่าประหลาด แม้อยากจะละสายตามากแค่ไหนก็ไม่สามารถทำได้

เสื้อเชิ้ตดำของทิศเหนือถูกปลดกระดุมออกหลุดลุ่ยไม่เป็นทรงทำให้ดึงดูดสายตาของเด็กสาวที่กำลังซุ้มดู แก่นกายใหญ่หนาเคลื่อนเข้าออกอย่างหนักหน่วงจนได้ยินเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังมาถึงที่ที่เด็กสาวนั่งซ่อนตัวอยู่ กะทิรีบหดหัวกลับเข้าพุ่มไม้อย่าตกตะลึง ก่อนจะต้องรีบหันหลังแล้วค่อยๆ คลานออกจากตรงนั้น เพราะคิดว่าถ้าโดนจับได้เธอได้ตายจริงๆ แน่ 

สายตาคมปรายตามองบั้นท้ายที่คลานออกไปอยู่ไม่ไกลนัก ก่อนจะยกยิ้มและจัดการกระแทกสะโพกเข้าใส่หญิงสาวคู่ขาจนเธอร้องลั่นอย่างทรมานกับบทรักที่รุนแรงและหนักหน่วงมากขึ้นกว่าทุกครั้ง เป็นเพราะบั้นท้ายของเด็กสาวคนนั้นเป็นเหตุ ถึงทำให้เขากระหายขนาดนี้

"หึ...."

.

.