4. ขัดคำสั่ง

.

.

ผ่านไปเกือบสองชั่วโมงหลังจากที่กะทิกลับเข้ามาในโรงฝึก เธอเอาแต่นั่งขลุกตัวอยู่แต่ในห้องของตนเองเงียบๆ เพราะเธอยังช็อกกับภาพที่เห็นเมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว ความรู้สึกขยะแขยงก่อตัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เคยดื้อแล้วดูหนังโป๊กับเพื่อนมาบ้างแต่ไม่เคยพบเจอจะจะ ตา หรือสัมผัสด้วยตัวเองแบบนี้ แค่นึกถึงตอนที่ตัวเองจะโดนทำแบบนั้นตอนโดนทำมิดีมิร้ายก็รู้สึกคลื่นไส้ ถ้าการันต์ไม่ได้มาช่วยไว้เธอคงจะเป็นสภาพน่าเกลียดแบบนั้นแน่ๆ

ก๊อกๆ

“นายเหนือให้มาเรียก”

“...ค่ะ”

กะทิตะโกนตอบรับก่อนจะหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับอารมณ์ตัวเอง เพราะเธอจะต้องออกไปเจอหน้าคนที่เธอพึ่งเห็นเขามีบทรักอย่างดุเดือดในสวนเมื่อครู่ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้องและออกไปยังลานกลางโกดัง ชายหนุ่มสองคนก่อนหน้านั่งคุกเข่าอยู่กลางลาน ใบหน้าฟกซ้ำและเลือดเต็มใบหน้าไปหมด คนที่ยืนอยู่หน้าชายหนุ่มทั้งสองก็คือทิศเหนือและการันต์ รวมถึงเทมป์

เด็กสาวเดินเข้าไปยืนข้างๆ การันต์โดยที่ไม่กล้าเงยหน้ามองผู้เป็นนาย เธอก้มมองแต่รองเท้าหนังราคาแพงของเขาเท่านั้น ทิศเหนือยกยิ้มเมื่อเห็นท่าทีของเด็กสาว ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มสองคนที่นั่งคุเข่าตรงหน้า ทิศเหนือเดินไปกระชากผมของชายคนหนึ่งที่ลวนลามเด็กสาวไว้แน่น

“มึงไม่รู้หรอว่าเด็กนี่เป็นใคร?”

“ข..ขอโทษครับนาย ผมนึกว่าไม่ใช่เด็กบำเรอของนาย เพราะนายบอกว่าเทียบเท่าพวกเราเหมือนลูกน้องคนนึง”

“เพราะกูพูดแบบนั้น พวกมึงเลยคิดว่าจะเอาทำเมียก็ได้?”

“ข..ขอโทษครับ!”

“พวกมึงก็รู้ว่ากูเป็นคนพายัยเด็กนี่มาด้วยตัวเอง มันก็ต้องเป็นของกู”

“ผ..ผมผิดไปแล้วครับนาย..”

“ถึงกูจะคิดว่ายัยเด็กนี่ต้องเจอเรื่องแบบนี้เข้าสักครั้ง แต่...ต้องไม่ใช่ฝีมือพวกมึง”

ทิศเหนือปล่อยมือที่กระชากผมของชายหนุ่มที่อ้อนวอนขอชีวิตอย่างแรง ก่อนจะยกฝ่าเท้าแตะเข้าไปที่ใบหน้าที่ปูดบวมของชายคนนั้นและเพื่อนของเขาจนล้มลงไปนอนกับพื้นเพราะความเจ็บปวด กะทิมองดูเหตุการณ์นั้นก็ถึงกับสะดุ้งโหยงด้วยความหวาดกลัวกับความโหดเหี้ยมของผู้ที่รับเลี้ยงเธอ ร่างกายของเธอเริ่มสั่นเทาอีกครั้งจนการันต์สังเกตเห็น แต่เขาก็ไม่ได้สนใจมากนัก

“พวกมึงที่นี่จำไว้ ใครก็อย่าได้แตะต้องยัยเด็กนี่ถ้ากูไม่อนุญาต”

“ครับนาย!”

ทุกคนเอ่ยรับคำสั่งอย่างพร้อมเพรียงและหนักแน่นเนื่องจากกลัวจะเป็นอย่างสองคนที่นอนกองกับพื้นอย่างไม่ได้สติ การกระทำของทิศเหนือยังคงโหดเหี้ยมดังเดิมเหมือนที่ทุกคนรู้ แต่ยังดีที่การันต์ช่วยพูดไม่ให้เขาฆ่าชายหนุ่มสองคนนั้นทิ้งลงทะเล เพราะคำพูดของลูกน้องคนสนิทเขาจึงยอมปล่อยไป เพราะทุกคนรู้ดีว่าถ้าไม่ใช่เพราะการันต์สองคนนี้คงได้โดนจับถ่วงทะเลไปแล้ว

พอจบเรื่องลูกน้องคนอื่นๆ ก็พากันช่วยหามชายหนุ่มทั้งสองที่นอนเจ็บหนักแยกออกไปยังห้องพยาบาล เหลือเพียงเทมป์กับการันต์และกะทิที่ยังคงยืนอยู่กับผู้เป็นนาย ทิศเหนือหันไปมองกะทิก็เห็นว่าเธอยังไม่เงยหน้าขึ้นมามองเขาเลยสักครั้ง พลันก็นึกถึงตอนที่เธอแอบเข้าไปซุ่มดูเขาที่หอนารี ชายหนุ่มก็นึกคาดโทษขึ้นมาทันทีพร้อมกับเดินเข้าไปหาเธอ

“เฝ้าหน้าห้องไว้ อย่าให้ใครเข้าไปยุ่ง เดี๋ยวกูออกมา”

“ครับนาย”

ทิศเหนือพูดจบก็จับข้อมือเล็กของกะทิและลากเข้าห้องนอนของเธอไปพร้อมกับล็อกกลอนประตูเสียเรียบร้อย กะทิเห็นอย่างนั้นจึงรีบถอยหลังไปติดกำแพงฝั่งหัวเตียงซึ่งตรงข้ามกับประตูที่ทิศเหนือยืนอยู่ด้วยความหวั่นเกรง

“ใครใช้ให้เข้าไปหอนารี”

“...คุณเห็น?”

“เธอขัดคำสั่งฉัน”

“เอ่อ...หนูแค่ได้ยินเสียงเลยสงสัยเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาไม่ดีนะคะ”

“เสียงแบบไหน? ถึงทำให้อยากรู้อยากเห็นขนาดกล้าขัดคำสั่ง”

“อะ..เอ่อ...หนูไม่รู้ว่าที่นั่นคือหอนารี”

ทิศเหนือเดินเข้าไปใกล้เธอขึ้นเรื่อยๆ จนเธอทำตัวลีบเล็กร่างผอมบางเริ่มสั่นเทา สายตาของเธอเฉมองไปทางอื่นทันทีที่เขาเข้ามาใกล้ เด็กสาวไม่กล้าสบตาหรือมองหน้าเขาตรงๆ ทิศเหนือเดินเข้าไปจนเกือบจะชิดติดตัวเธอก่อนจะฟาดฝ่ามือลงบนกำแพงข้างๆ ใบหน้าสวยที่กำลังน้ำตาคลออยู่เต็มเบ้า

“มองหน้าฉัน”

“...ค่ะ”

กะทิได้ยินเสียงทุ้มต่ำที่ดูหงุดหงิดก็รีบเงยหน้ามองเขา ใบหน้าหล่อได้รูปอยู่ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจ ภาพติดตาที่พึ่งเจอมาทับซ้อนใบหน้าของเขา เธอยิ่งตัวสั่นกว่าเดิมพร้อมด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอก็ได้ไหลลงอาบสองแก้มอย่างกลั้นไม่อยู่

เด็กสาวทำได้เพียงกลั้นเสียงสะอื้นไว้ไม่ให้ไปรบกวนอารมณ์ของชายตรงหน้าที่กำลังหงุดหงิดให้ยิ่งหงุดหงิดไปกว่าเดิม เพราะสายตาคมกริบของเขาจ้องมองเธอเหมือนจะตัดให้ขาดเป็นท่อนๆ มันน่ากลัวจนเธอขาสั่นไปหมด

“ถ้ายังอยากอยู่รอดจนได้แก้แค้น...ก็อย่าขัดคำสั่งฉันอีก”

“ค่ะๆ หนูขอโทษค่ะ หนูจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว”

กะทิพูดรัวพร้อมกับกลืนเสียงสะอื้น ทิศเหนือมองดูเธอด้วยใบหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แขนแกร่งที่ยันกำแพงอยู่ก็ลดลง เมื่อเห็นคนตรงหน้าตอบรับด้วยท่าทีหวาดกลัวและตัวสั่นเป็นลูกนก ยังไงเขาก็ไม่คิดจะรังแกเด็ก18อยู่แล้วแม้จะแอบคิดก็เถอะ แต่เขาไม่อยากเสี่ยงไปเที่ยวฮ่องกรงแทนที่จะห่วงอนาคตที่กำลังไปได้สวย จะเรื่องแบบนั้นเอามาเสี่ยงกับเด็กสาวมันไม่คุ้มค่าสำหรับเขา และเขาก็ไม่ได้ขาดแคลนเรื่องนี้

ทิศเหนือเดินออกจากห้องไปเงียบๆ หลังจากได้ยินคำรับปากของเด็กสาวแล้ว เมื่อร่างสูงของเขาก้าวพ้นประตูไปกะทิถึงกับนั่งพับลงพื้นที่เดิมพร้อมกับถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาน่ากลัวเกินไปไม่ใช่คนที่เธอจะต่อกรด้วยได้ในตอนนี้

หลังจากเกิดเรื่องวันนั้นในทุกๆ วันเธอจะฝึกซ้อมและทำงานในโรงฝึกเหมือนปกติ และลูกน้องของทิศเหนือที่อยู่ในโรงฝึกแห่งนี้ก็ดูไม่ค่อยอยากสนิทหรือยุ่งเกี่ยวกับเธอเท่าไหร่นัก งานทุกอย่างเธอจึงทำมันคนเดียวโดยไม่มีใครคิดจะช่วยเหลือ เทมป์และการันต์จะคอยดูแลอยู่ที่นี่ การันต์เป็นมือขวาของผู้เป็นนายจะเข้ามาบ้างตามคำสั่ง เขาเองก็ดูไม่ชอบขี้หน้าเธอเท่าไหร่นักเหมือนคนอื่นๆ

เทมป์เองก็เช่นกัน แม้เขาจะช่วยฝึกสอนการต่อสู้ให้ แต่หลังจากสอนก็ไม่แยแสสนใจเธอเลยสักนิด ว่าเธอจะโดนกลั่นแกล้งยังไงบ้าง เธอผ่านทุกอย่างมาด้วยตนเอง รวมถึงทุกคืนที่นอนฝันถึงเหตุการณ์ร้ายๆ ของครอบครัว เธอก็ผ่านมันมาอย่างทรมานด้วยตัวคนเดียว มันเหมือนเป็นเครื่องเคยย้ำเตือนว่าเธอจะต้องหาคนฆ่าพ่อแม่ของเธอให้ได้

.

เวลาล่วงเลยมาจนถึงเปิดเทอมของมหาวิทยาลัย การันต์เป็นคนจัดการให้ทุกอย่างในฐานะผู้ปกครอง ส่วนค่าเทอมค่าใช้จ่ายต่างๆ ทิศเหนือจะเป็นคนจ่ายให้โดยผ่านการันต์เป็นตัวกลาง

แม้กระทั่งวันรับน้องของมหาวิทยาลัย การันต์ยังต้องมานั่งเฝ้าเธอ จึงไม่แปลกที่คนอื่นๆ จะมองเธอเหมือนลูกคุณหนู เพราะเขาใส่สูทผูกไทป์มานั่งเฝ้าคล้ายกับคนคุ้มกัน บางคนก็คิดว่าเป็นคนรักของเธอด้วยซ้ำ แต่ก็เพราะความหล่อเกินใครด้วยนั่นแหละเขาถึงเป็นที่จับจ้อง

“เธอๆ ...คนนั้นเขามากับเธอ?”

หญิงสาวที่นั่งข้างๆ สะกิดก่อนจะชี้นิ้วไปที่การันต์ที่นั่งอยู่ กะทิยิ้มแห้งๆ ก่อนจะพยักหน้า สายตาของหญิงสาวที่พึ่งชวนคุยตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

“แฟนเธอหรอ? หล่อวัวตาย ควายล้มเลย...แถมมานั่งเฝ้าด้วยอ่ะอิจฉา”

“เอ่อ....”

“อ้อ ฉันชื่อของขวัญ เรียกขวัญก็ได้”

“ฉัน...กะทิ”

“ส่วนอิฉันชื่อเดซี่ค่ะ”

หญิงสาวทั้งสองสนทนากันอยู่ดีๆ ชายหนุ่มหัวใจหญิงที่นั่งอยู่ข้างหน้ากะทิก็หันมาแนะนำตัวด้วยอีกคน ทั้งสองสาวยิ้มพร้อมกับหัวเราะกับจริตจะก้านของชายออกสาวคนนี้

“เฮ้ย! พี่ๆ พูดอยู่น้องไม่ให้ความเคารพเลยกลับคุยกันอีก...ออกมาเลยครับ น้องสามคนที่นั่งตรงกลาง”

เสียงทุ้มตะโกนใส่โทรโข่งเรียกทั้งสามคนให้ออกไปด้านหน้า พวกเธอมั่นใจว่าเป็นพวกเธอเพราะรุ่นพี่หนุ่มคนนั้นชี้นิ้วมายังกลุ่มของพวกเธอทั้งสามคน ของขวัญ กะทิ และเดซี่ลุกขึ้นก่อนจะเดินไปยังด้านหน้าแถวในบรรดาเพื่อนๆ ที่กำลังนั่งฟังการรับน้องอยู่

“น้องไม่ให้ความเคารพรุ่นพี่เลยหรอครับ?”

ชายหนุ่มรุ่นพี่เป็นที่กรี๊ดกร๊าดของสาวๆ สังเกตได้จากตลอดช่วงเช้าๆ ที่รับน้องจะมีสาวมารายล้อมเขาไม่พัก รุ่นพี่หนุ่มหล่อเหมือนหนุ่มเกาหลีเอ่ยขึ้นพร้อมมองป้ายชื่อแต่ละคนก่อนจะเลือกเอ่ยชื่อของกะทิ

“น้องกะทิ ตอบพี่มา”

“ขอโทษค่ะ พวกเราแค่แนะนำตัวเพื่อทำความรู้จักกันเท่านั้น”

“เรามีเวลาให้แนะนำอีกเยอะ ทำไมไม่ฟังพวกพี่ก่อน”

“ขอโทษค่ะ”

“งั้นพี่ขอเบอร์น้องหน่อยได้ไหม? เป็นการไถ่โทษ”

.

.