ตอนที่7 ถุงยางแตก🔥

ในใจเธอรู้ดี... คืนนี้คือคืนเดียวเท่านั้น พรุ่งนี้เมื่อแสงอาทิตย์ขึ้น เราสองคนคงกลายเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

ด้วยความคิดเช่นนั้น เธอจึงปล่อยใจปล่อยกายมอบให้เขาจัดการอย่างเต็มที่ ยอมให้เขากระแทกซ้ำแล้วซ้ำอีกจนผ่านไปหลายยก

ทั้งสองคนต่างหลงลืมตัวเอง ตกอยู่ในวังวนรักที่ร้อนระอุ จนกระทั่งถึงยกสุดท้าย ความรู้สึกสุขสมที่ปะทุออกมาต่างจากทุกรอบก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง

ร่างกายทั้งสองคนสั่นสะท้านพร้อมกัน ขณะที่ไทก้าปล่อยน้ำรักท่วมท้นลึกลงไปในโพรงเนื้อนุ่มอย่างไม่ยั้งแรง

แต่ทว่าเมื่อความรู้สึกร้อนรุ่มสงบลง ร่างสูงถอดถอนท่อนเอ็นร้อนออกมาช้า ๆ ตามด้วยเสียงสบถตะโกนดังลั่นห้องทันที

"ไอ้เหี้ย! ถุงยางแตก!"

คำพูดเพียงไม่กี่คำ ทำเอาเฌอรีนที่ยังตกอยู่ในอารมณ์ปรารถนาและรู้สึกเพลียจนแทบจะหมดสติ ตื่นเต็มตาทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างจ้องมองร่างกายเบื้องหน้า เห็นแก่นกายอวบใหญ่ที่ยังตื่นตัวชี้มาทางเธอ ในสภาพที่ถุงยางฉีกขาดจนเหลือเพียงชิ้นเล็กชิ้นน้อย น้ำขาวขุ่นซึมหยดย้อยลงมาตามขาแกร่ง ก่อนเธอจะก้มมองที่ร่องรักของตัวเอง ใบหน้าซีดเผือดทันที เมื่อความจริงกระแทกใจว่าน้ำรักของเขาได้หลั่งเข้าไปในโพรงอ่อนนุ่มของเธอจนหมด

ความตื่นตระหนกตกใจปกคลุมทั้งสองคน ทำให้ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรออกมา ความเงียบที่เกิดขึ้นยิ่งสร้างความอึดอัดและรู้สึกหนักอึ้งในอก จากที่คิดว่าหลังจากบทรักจบลง จะนอนพักกันจนถึงเช้า ก็คงต้องทบทวนกันใหม่

เพราะตอนนี้บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนก่อนหน้านี้กลับกลายเป็นความสับสนวุ่นวายในใจ ไทก้าเองก็ดูตื่นตระหนกไม่น้อย แม้ใบหน้าจะดูเย็นชา แต่ทว่าเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องใหญ่ที่ไม่อาจมองข้ามได้

เฌอรีนที่เห็นสีหน้าของเขา เธอก็รู้สึกเจ็บแปลบในใจที่เขาแสดงอาการแบบนั้น จนไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไป จึงเอ่ยปากขอกลับกรุงเทพฯ ทันที

"กลับกันดีกว่าค่ะ"

ไทก้าเหลือบมองเธอเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าตกลง เพราะเขาเองก็รู้สึกไม่ดีเหมือนกัน "อะ เอ่อได้สิ"

การเดินทางกลับกรุงเทพฯ เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน ตลอดทางเงียบ ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาสักคำ จนกระทั่งรถคันหรูมาจอดเทียบหน้าคอนโดของเธอ

พรึ่บ!!

ประตูฝั่งนั่งข้างคนขับเปิดออก ร่างบางกำลังจะก้าวขาลงจากรถ ไทก้าเพียงแค่หันมามองด้วยสายตาเรียบเฉย เอ่ยประโยคสั้น ๆ ที่กลายเป็นเหมือนมีดคมกรีดลงมาตรงกลางใจของเธอ

ถึงแม้มันจะเป็นสิ่งที่เธอต้องทำอยู่แล้ว เขาก็คงแค่ต้องการเตือนเธอเท่านั้น แต่ทว่าพอออกมาจากปากของเขาในสถานการณ์แบบนี้ มันก็เลยค่อนข้างบาดลึกความรู้สึกของเธอพอสมควร

"รู้ใช่ไหมว่าอย่าลืมกินยาคุมฉุกเฉินเด็ดขาด"

"ค่ะ"

เธอรับปากเขา ก่อนจะลงจากรถ ยืนนิ่งมองรถหรูค่อย ๆ ขับห่างออกไป ทิ้งไว้เพียงความทรงจำของค่ำคืนแรกที่ไม่ได้มีความสุขอย่างที่เธอคิด

เธอทั้งกลัวเรื่องที่ถุงยางแตก และรู้สึกไม่ดีที่โกหกเขาเรื่องอายุ กลัวว่าเขาจะโกรธและเกลียดเธอที่ทำตัวแบบนี้ ทั้งที่รู้ว่าเขาคงไม่ได้ชอบเด็กอย่างเธออยู่แล้ว

เมื่อเปิดประตูเข้าห้อง เธอจึงตัดสินใจกดบล็อกช่องทางการติดต่อของเขาทันที เพื่อตัดความรู้สึกในใจและซุกซ่อนความลับเรื่องอายุของเธอเอาไว้ ไม่ยอมให้มีโอกาสที่จะทำให้เขาค้นพบความจริง

และตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เธอและเขาก็กลายเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่เคยข้องเกี่ยวกันอีกเลย จนกระทั่งเธอตรวจพบว่าตัวเองท้องในอีกสองเดือนต่อมา

ปัจจุบัน

ภาพเหตุการณ์คืนนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่จางหาย และความจริงที่ว่าเธอลืมทานยาคุมฉุกเฉินอย่างที่รับปากเขา ยังคงตอกย้ำความสะเพร่าของเธออยู่ตลอดเวลา

ใบหน้าสวยของเฌอรีนขาวซีดจนไม่เหลือสีเลือด มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเล็บจิกเนื้อฝ่ามือ ความคิดวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาด้วยความกลัวและตื่นตระหนก

"คงจะจริงวะฟ่าง มันมีความเป็นไปได้สูงมาก เพราะคืนนั้นถุงยางแตก แล้วกูก็ลืมกินยาคุม อีกอย่างประจำเดือนกูก็ไม่มา แปลว่ากูคงท้องจริง ๆ แล้วใช่ไหมว่ะ"

เธอหันกลับมามองหน้าเพื่อนสนิทอย่างข้าวฟ่าง ดวงตากลมโตฉายความกังวลจนแทบจะร้องไห้ออกมา

"เห้อออ"

ข้าวฟ่างถอนหายใจออกมาและส่ายหน้าเบา ๆ เหมือนจะเดาเรื่องราวทั้งหมดได้ถูกต้องอยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้

"กูเดาถูกเป๊ะเลยวะ เรื่องมึงกับพี่หมอคนนั้น กูเห็นออกกันไปแบบนั้น ก็เดาไว้แล้วแหละว่ามึงคงไม่รอด แต่ที่กูไม่ถามเพราะเห็นว่ามึงดูไม่ค่อยอยากพูดถึงเรื่องคืนนั้นเท่าไหร่" ข้าวฟ่างเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะจับแขนเพื่อนลากลุกขึ้นยืนพร้อมกัน "เอาล่ะ อย่าเพิ่งคิดมากไปเลยดีกว่า ทางที่ดีกูว่าไปซื้อที่ตรวจมาตรวจให้ชัด ๆ ไปเลย กูจะได้ช่วยคิดหาทางออก"

ทั้งสองคนจึงรีบเดินลงมาซื้อชุดตรวจครรภ์ที่ร้านขายยาใต้คอนโด แม้ในใจเฌอรีนจะลังเลและยืนทำใจอยู่นาน กลัวว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่เธอคิด แต่ข้าวฟ่างก็ไม่ยอมให้เธอถอยหลัง กระชากแขนบังคับซื้อชุดตรวจการตั้งครรภ์มาทุกยี่ห้อถึงห้าอัน เพื่อความแม่นยำสูงสุด

"ซื้อไปให้หมดนี่แหละ ถ้าผลเหมือนกันทุกอัน ก็แปลว่าไม่มีทางผิดพลาดแล้วไง"

"....."

"มึงอย่าเพิ่งทำหน้าแบบนั้นสิวะ รู้ผลก่อนค่อยว่ากัน"

เมื่อกลับมาถึงห้องพัก เพื่อนก็ผลักไสให้เธอเข้าไปในห้องน้ำทันที เธอยืนตัวสั่นอยู่หน้าอ่างล้างหน้า มือสั่นเทาจนแทบจะจับสิ่งของไม่อยู่ กว่าจะทำการตรวจเสร็จสิ้น ก็ใช้เวลานานถึงจะกล้าเปิดประตูเดินออกมา

พรึ่บ!!!

เฌอรีนเดินออกมาจากห้องน้ำในอีกห้านาทีต่อมา ใบหน้าขาวซีดเผือดยิ่งกว่าเดิม ในมือกำชุดตรวจครรภ์ทั้งห้าอันแน่นราวกับจะบีบให้แหลกคามือ เมื่อวางลงบนโต๊ะรับแขก ผลลัพธ์ที่ปรากฏทำให้โลกทั้งใบของเธอแทบจะพังทลายลงตรงหน้า

ชุดตรวจครรภ์ทั้งห้าอัน... ล้วนปรากฏรอยขีดสีแดงสองเส้นอย่างชัดเจน จนไม่อาจปฏิเสธผลลัพธ์ได้

"มะ ไม่จริง ไม่จริงใช่ไหมอีฟ่าง... มันต้องผิดพลาดแน่ ๆ ใช่ไหม" เสียงหวานพูดสั่นเครือจนแทบฟังไม่ออก ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งกับพื้น น้ำตาไหลพรากลงมาอาบสองแก้ม อย่างไม่อาจเก็บกักได้

"กูท้อง ฮึก กูท้องกับหมอไทก้าว่ะ ฮึก แล้วกูจะทำยังไงต่อไปดีวะ ฮือ ฮือ"

ข้าวฟ่างนั่งลงข้าง ๆ กอดร่างเพื่อนไว้แน่น แม้ว่าจะรู้สึกเห็นใจเพื่อนไม่น้อยที่เจอเหตุการณ์แบบนี้ แต่ทว่าเธอก็ต้องพูดความจริง

"ยอมรับเถอะมึง... ผลออกมาชัดเจนขนาดนี้ ไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน ตอนนี้กูว่าปัญหาใหญ่ที่สุดคือมึงต้องบอกพี่เขานะ จะได้ช่วยกันคิดหาทางออก ว่าจะทำยังไงต่อไปดี"

ประโยคของเพื่อน ทำให้เฌอรีนชะงักไปทั้งตัว ภาพใบหน้าหล่อเหลาและคำพูดแสนเย็นชาของชายหนุ่มย้อนกลับมาปรากฏขึ้นอีกครั้ง

'รู้ใช่ไหมว่าอย่าลืมกินยาคุมฉุกเฉินเด็ดขาด'

"กะ กูไม่กล้าวะ"

"ไม่กล้าอะไรว่ะ ตอนเอาก็เอากันสองคน แล้วเขาไม่รู้เหรอว่ามึงไม่เคยเอากับใคร ยังไงเขาก็ต้องรับผิดชอบ"

เฌอรีนเม้มปากแน่น เหตุผลที่เธอไม่กล้าบอกเพราะเขาเตือนเธอแล้ว แต่เธอดันลืมเอง จะให้เธอแบกหน้าไปให้เขารับผิดชอบได้ยังไง อีกอย่างเธอก็ทำอวดดีไปบล็อกไลน์เขาด้วย แค่คิดก็รู้สึกอยากหายไปจากโลกนี้ทันที