ตีมึนใส่

มื้อเย็นวันนี้ดูไม่ค่อยมีสีสันอย่างเช่นทุกครั้ง เนื่องจากอารมณ์และความรู้สึกของใบชาที่มันเปลี่ยนไป ทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอากาศดูหม่นๆ ไปหน่อย แต่ถึงอย่างนั้นสายหมอกก็พยายามสร้างบรรยากาศให้ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี แม้จะรู้สึกถึงความตึงๆ ของเธอก็ตาม

“ทานเยอะๆนะครับคุณแม่...” รันเวย์ตักเมนูโปรดให้ผู้เป็นแม่ หวังให้คนเป็นแม่พูดคุยและร่วมบทสนทนากับเขาและสายหมอก

“ขอบคุณครับ...เวย์ก็ทานเยอะๆ นะครับ...จะได้โตไวๆ”

“อันนี้อร่อยนะครับคุณแม่...” และครั้งนี้เป็นสายหมอกที่อยากจะแสดงความรักตักเมนูโปรดให้เธออีกคน ซึ่งเธอก็แสร้งยิ้มต่อหน้าลูกแล้วกล่าวขอบคุณไป

แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม แม้เธอจะพยายามทำตัวปกติแค่ไหน แต่ความตึงๆ มันกลับทำให้แอบรู้สึกอึดอัดไปหมด ถึงเธอจะยิ้มแย้มต่อหน้าลูกก็เถอะ ใบหน้ายิ้มแย้มแต่แววตาของเธอมันราวกับคนอมทุกข์ และไม่ใช่เพียงแค่สายหมอกที่รู้สึกได้ รันเวย์เองก็เช่นกัน

มื้ออาหารผ่านไปสักพัก ใบชาก็เก็บจานไปล้าง และปล่อยให้คนเป็นพ่อจัดการพาลูกชายอาบน้ำและเข้านอน ด้วยความที่เธอนอนไม่หลับเลยออกมานั่งเล่นที