ตอนที่10

ตกเย็นวันนั้น

คฤหาสน์วิหารไกลกาล....

ห้องอาหาร...

20:00น.

"คุณศิรัญกลับมาแล้ว" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นอย่างดีใจของแป๋วคนรับใช้ในคฤหาสน์ของวิหารไกลกาลแห่งนี้เอ่ยขึ้นเมื่อเห็น ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีดำเดินเข้าบ้านมาด้วยหน้าตาอ่อนเพลียเหน็ดเหนื่อยล้ามาจากการทำงานทั้งวัน

"ทำไมเวลาเห็นฉันกลับมาเธอจะต้องดีใจแบบนี้ทุกครั้งด้วย?"ศิรัญเอ่ยถามแป๋วไปพลางส่งยื่นสูทตัวนอกให้แป๋วไป แป๋วก็รับอย่างไวก่อนจะยิ้มยิงฟันโชว์ฟันขาวอย่างทะเล้นตามประสาเด็กบ้านนอกเข้ามาอยู่ในเมืองกรุง

"อย่าไปถือสาแป๋วมันเลยลูกมันคงจะทำตัวไม่ถูก"เสียงหวานที่คุ้นหูเอ่ยขึ้นพร้อมกับร่างสวยสง่าอย่างผู้ดีย่างก้าวออกมาจากพื้นที่ของห้องครัวสู่พื้นที่ห้องโถงของบ้าน

เธอคนนี้คือ คุณหญิง พิศมัย วิหารไกลกาล คุณผู้หญิงของบ้าน ที่อายุจะเข้าเลขห้าแต่ยังสวยสง่าสมกับผู้ดีที่มีมาตั้งแต่เกิดในตระกูลเก่าแก่

"คุณแม่!?" ศิรัญที่หันไปตามเสียงก็ถึงกับร้องเสียงหลงทั้งแปลกใจและดีใจไปในคราวเดียวกัน เมื่อสายตาผสานเข้ากับผู้เป็นมารดาที่เขารักและเทิดทูลสุดหัวใจ

"สวัสดีครับนี่คุณแม่กลับมาตั้งแต่ตอนไหน?"ศิรัญพลางยกมือไหว้คุณหญิงพิศมันพร้อมกับวิ่งเข้าไปสวมกอดท่าน

สองแม่ลูกกอดกันด้วยความคิดถึง

"กลับมาเมื่อตอนสายกลับมาแม่ก็ไปที่บริษัทเห็นว่าลูกกำลังประชุมแม่เลยไม่อยากกวน"คุณหญิงว่าหลังจากที่ทั้งสองผบะกอดออกจากกันแล้ว

ศิรัญก็มองหน้าผู้เป็นแม่พลางพยักหน้าเข้าใจไปในตัว เพราะตั้งแต่เช้าถึงบ่ายเขาประชุมงานรัดตัวจนไม่มีเวลาพักผ่อน

นี้ก็หอบเอกสารกลับมาทำงานที่บ้านอีก

"แม่ไม่อยู่หลายเดือนทำไมมองลูกซูบผอมไป?"คุณหญิงว่าพลางลูบมือไปที่แก้มของลูกชาย สายตาสั่นไหว อย่างใจหายที่ลูกของเธอมองซูบผอมลงไปจากเดิมจริงๆ

"งานเยอะนะครับแม่และก็ตั้งแต่ที่ป้าหยัดลาออกไปก็ไม่มีใครทำอาหารถูกใจผมกับอากงสักคน"

"หึเห้อนั้นสิเนอะแต่ต่อไปไม่ต้องกังวนเรื่องนั้นอีกแล้วล่ะจ๊ะ"

"หมายความว่ายังไงครับ?"

"ก็แม่จะกลับมาอยู่กับลูกที่นี่แม่เบื่ออากาศหนาวแล้วล่ะ"คุณหญิงบ่นอุบพลางทำสีหน้าเบื่อหน่ายอยากออกนอกหน้า

ทำให้ศรัญถึงกับยิ้มขำขันและก็โผเข้าสวมกอดแม่ของเขาอีกครั้งด้วยความดีใจ

"นี่คุณอังยังไม่กลับมาอีกเหรอ?"ศิิรัญที่กอดแม่ของเขาอย่างพอใจแล้ว จึงหันไปถามแป๋วด้วนความสงสัย เพราะเขาไม่เห็นรถยนต์ของภรรยาสุดที่รักจอดอยู่ในโรงจอดรถ

"ยังเลยค่ะ"

"นี่เรื่องหลานแม่ล่ะ?"

"แนะแม่ครับกลับมาก็เปิดประเด็นเรื่องนี้อีกแล้ว?"ศรัญว่าพลางทำแก้มป่องเหมือนเด็กๆที่ถูกจี้จุดเข้าประเด็นเรื่องมีลูกอีกแล้ว

"หิวข้าวผมไปกินข้าวก่อนดีกว่า"ศิรัญว่าเสร็จก็เดินเข้าไปในห้องครัวเลย ก็พบกับอากงที่กำลังนั่งทานอาหารอยู่ตรงโต๊ะหัวมุม

โดยมีภรรยาสาวที่อายุยี่สิบสองปีกำลังปรนนิบัติเอาอกเอาใจอากงไม่ขาดตกบกพร่อง

"สวัสดีครับอากง"สิรัญญามือไหว้อากงก่อนจะลากเก้าอี้ออกมาและหยัดตัวเข้าไปนั่งที่ประจำของเขาแทน

"งานที่บริษัทเป็นไงบ้าง"อากงไม่รับไหว้เขาเพียงแต่เอ่ยถามเรื่องงานขึ้นมาเลย

ศิรัญที่กำลังหิวข้าวเพราะเขาไม่ได้ทานข้าวตั้งแต่เช้าและนี่ก็ค่ำมากแล้ว

"ก็ราบรื่นดีครับอากง"

"คุณศิรัญทานข้าวไหมคะนานาจะตักให้?"เสียงหวานแอบออกดัดจริตนิดๆเอ่ยขึ้นมาจาก ภรรยาคนล่าสุดของอากงที่ตอนนี้เขาก็อายุเหรียบเลขแปดแล้ว แต่ก็ยังไม่แผ่วเรื่องสาวๆอายุน้อยๆอึมๆยิ่งชอบ

และอากงคนนี้ก็คือ ท่าน กรกฏ วิหารไกลกาล ซึ่งเป็นคุณพ่อของท่าน ณรงค์ศักดิ์ ผู้ที่มีอำนาจเหนือใครในบ้าน ท่านมีอายุเกือบแปดสิบปีแต่ยังแข็งแรง มีเมียเด็กไม่รู้กี่คนต่อกี่คนแล้ว

และนานาก็คือภรรยาเด็กครล่าสุดที่อากงกำลังจะพาไปจดทะเบียนสมรสด้วย

"ไม่ต้องรบกวนคุณนานาหรอกค่ะ"

"คุณนานามีหน้าที่ดูแลอากงก็ดูแลแค่อากงนะคะคนอื่นไม่ต้อง!"เสียงกระแทกดังกระซิบให้ได้แค่เธอสองคน

ทำให้นานาหันขวับไปมองหน้าของเจ้าของบทสนทนาที่ออกสั่งการเธอเมื่อครู่ ก็รู้ทันทีว่าเธอคนนี้ เป็นใคร

"คุณอังศิญากลับบ้านมืดทุกวันเลยนะคะ"

เสียงของนานาเอ่ยออกไปในทางสาวใสแต่หน้าตาแบะสายตาที่เธอจ้องอังศิญากลับตาแทบถลนย่างไม่ชอบหน้า

สองคนนี้เป็นคู่ปรับกันมาตั้งแต่วันแรกที่อากงเปิดเผยว่าเขาจะแต่งงานกับนานาและพร้อมที่จะจดทะเบียนสมรสกับเธอ

ทำให้อังศิญาไม่พอใจและไม่อยากให้อากงจดทะเบียนยกทรัพย์สมบัติไปในนานา โดยที่อากงยังไม่ได้แบ่งมรดกใครกับลูกกับหลานของตนเลย

"อังไปไหนมาครับ?"ศิรัญหันไปมองหน้าอังศิญาที่เธอกำลังยืนเผชิญหน้าทำสงครามประสาทกับนานาทางสายตาอยู่ เมื่อคงสิ้นคำถามของศรัญทำให้นานาเบะปากใส่อังศิญาในขณะที่อังศิญาทำหน้าตาล่อกแล่กอย่างมีพิรุธ