ตอนที่9

ฉันเปิดประตูเข้าไปภายในห้อง ก็พบกับความเย็นระดับสิบที่ทำให้ฉันถึงกับขนลุกเพราะมันเย็นขึ้นขั้นหนาวได้เลยล่ะ

"สวัสดีค่ะ" ฉันเอ่ยทักทายพร้อมกับยกมือไหว้คนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานสุดด้านในของห้องนี้

ผู้ชายสวมใส่สูทสีดำกำลังก้มหน้ามองเอกสารบางอย่างอยู่บนโต๊ะทำงาน

"พิณรณีมีอำนวย?"ฉันถึงกับสะดุ้งฮวบเมื่อเสียงเข้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับใบหน้าของผู้ชายคนนั้นที่เงยหน้าขึ้นมาสบตาเข้ากับฉัน

ดวงตาคมกริบใบหน้าเรียว จมูกโด่งเป็นสันริมฝีปากกระจับ

"อ้อใช่ค่ะ"ฉันตอบเขาไปเสียงติดขัดก่อนจะรู้ตัวว่าเผลอจ้องหน้าเขานานเกินไป

แต่เขามีใบหน้าที่ฟ้าประทานขนาดนั้น เป็นใคร จะไม่เผลอมองนานขนาดนั้นได้ล่ะ

"เชิญนั่ง"เขาพูดเสียงเรียบก่อนจะผายมือมาตรงหน้าเขาที่ตรงหน้าฉันเหมือนกัน

"ค่ะ" ฉันว่านั่งลงบนเก้าอี้สีดำตัวนิ่มและก้มหน้าลงไม่กล้าสบตากับคำตรงหน้า ที่เขาเองก็จ้องฉันไม่วางตาเหมือนกัน

"จบการศึกษามหาลัยเอกชนชื่อดังของประเทศคณะบริหารธุรกิจด้วยเกรดนิยมอันดับสอง"เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมา

"ใช่ค่ะ"ฉันตอบเขาไปพร้อมกับพยักหน้าไปด้วย

เอกสารที่เขาคนนี้กำลังอ่านอยู่ ก็คือเรซูเม่ประวัติและผลการเรียนของฉัน

"ทำไมคุณถึงอยากจะทำงานที่นี่?"สิ้นคำพูดของเขาพร้อมกับสายตาคมกริบตวัดมองหน้าฉันเป็นจังหวะเดียวกับที่ฉันเงยหน้าขึ้นมามองหน้าพอดี

เลยทำให้เราสองคนเผลอสบตากันโดยบังเอิญและไม่ได้ละสายตาไปจากดวงตาคมเข้มคู่สวยนั้น

ทำไมเขาถามแบบนี้ แต่ก็เป็นคำถามปกติไม่ใช่เหรอ ที่คนสัมภาษณ์จะต้องถามคำถามนี้กับพนักงานที่เขาจะรับเข้ามาทำงานในบริษัทของเขา

"คือที่ฉันอยากทำงานที่นี่เพราะบริษัทวิหารไกลกาลกรุ๊ปเนชั่นเป็นบริษัทใหญ่มั่นคงและผลิตแต่ของดีๆออกมาให้ประชาชนได้บริโภคค่ะ"

"และที่ดีไปกว่านั้นคือคุณภาพสินค้าอยู่ในระดับเอแต่ขายไม่แพงเป็นที่จับต้องให้ประชาชนงบน้อยหรือพนักงานเงินเดือนน้อยหรือพนักงานเงินเดือนเอื้อมถึงได้ค่ะ" ฉันพูดอธิบายไปตามสิ่งที่ฉันรู้มา ว่าบริษัทนี้ ทำเกี่ยวกับอาหารสำเร็จรูป อาหารแช่แข็ง และอาหารแปรรูปทั่วไป และคุณภาพสินค้าก็ดี แต่มักจะโดนบริษัทคู่แข่งปล่อยข่าวเสียหายอยู่เป็นประจำ

"ถือว่าคุณศึกษาข้อมูลเตรียมตัวมาดี....แต่แค่คำพูดเท่านี้ไม่ได้แปลว่าผมจะเลือกคุณ"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมาหลังจากที่ฉันพูดจบไปประมาณสามนาที เขาเงียบไปก่อนหน้านี้ เพราะจะหาคำพูดมาเพื่อแทงใจดำฉันแบบนี้อ่ะนะ?

"คะ?"ฉันเอ่ยออกไปพลางทำสีหน้าไม่เข้าใจและสงสัย ว่าที่เขาพูดมาหมายความว่ายังไงกันแน่

"ก็แบบที่ผมพูดไป....แต่ผมเป็นคนที่ชอบให้โอกาสคน....."

เขาว่าต่อพร้อมกับจ้องดวงตาคู่คมมาที่ฉัน เหมือนฉันเป็นนักโทษและเขาเป็นคนสอบสวนเพื่อจะสอบสวนหาข้อมูลความจริงบางอย่างจากฉัน

แต่นี่อาจจะเป็นความเข้มขรึมที่เขาต้องทำก็ได้นะ เพราะเขาเป็นถึงท่านรองประธานที่ปกครองคนทั้งบริษัท เขาวางตัวได้ดีมาก

น่าเกรงขามและน่าเคารพ แต่ก็แอบน่ากลัวนะ เขาเล่นจ้องฉันขนาดนี้

"ผมยินดีที่จะรับคุณมาทดลองงานในบริษัทของผม"

"นับตั้งแต่นี้ไปหรือจนกว่าคุณจะพร้อมเริ่มงานได้ที่นี่"

ฉันเบิกตาโตลุกวาวเมื่อได้ยินคำพูดของคนตรงหน้า

นี่แสดงว่าเขารับฉันเข้าทำงานแล้วใช่ไหม

"คุณรับฉันเข้าทำงานจริงๆเหรอคะไม่ได้ล้อกันเล่นใช่ไหม?"ฉันเอ่ยออกไปเสียงตื่นเต้นเนื้อตัวสั่นเทาด้วยความดีใจ

"ถ้าคุณไม่เชื่อ....นี่สัญญาคุณสามารถอ่านและเซ็นได้เลยถ้าคุณยินดีรับข้อเสนอจากทางบริษัทผม"ท่านรองว่าพลางยื่นเอกสารบางอย่างมาตรงหน้าฉัน

ฉันก็รีบไปดูทันที ก็พบว่ามันเป็นเอกสารหนังสือการว่าจ้าง ฉันกับทางบริษัทในฐานะลูกจ้างชั่วคราวจริงๆ คนคนนี้เขาไม่ได้โกหกฉัน

"ถ้าคุณผ่านเกณฑ์ผมยินดีที่จะรับคุณเข้าเป็นพนักงานประจำพร้อมกับสวัสดิการมากมายที่คุณจะได้รับ"

ฉันที่กลัวจะโดนเท จึงไม่รอช้าที่จะอ่านสัญญาและเซ็นรายเซ็นรับข้อเสนอทันที

ด้วยความดีใจ ฉันไม่ได้โดยให้ความหวังอีกแล้ว

เขาก็เทฉันไม่ได้ด้วยเหมือนกัน......

"แล้วถ้าฉันจะขอเริ่มทำงานวันนี้เอ้ยไม่สิพรุ่งนี้เลยจะได้ไหมคะ?"ฉันเอ่ยขึ้นทันทีที่ยื่นเอกสารสัญญากลับไปให้ท่านรองหลังจากที่ฉันเซ็นชื่อลงไปเรียบร้อยแล้ว

"ได้สิเริ่มทันทีที่คุณคิดว่าพร้อม"

"ผมเป็นคนชอบคนเก่งและคนที่ใจร้อนกระตือรือร้นในการทำงานแบบคุณ" ท่านรองเอ่ยออกมาแต่เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉัน

เพราะเขากำลังดูเอกสารสัญญาอยู่

"ค่ะฉันจะทำให้สุดความสามารถให้สมกับที่ท่านรองมอบโอกาสให้นักศึกษาจบใหม่แบบฉันได้เข้าทำงานในบริษัทยักษ์ใหญ่ของท่านค่ะ"

"คุณไม่จำเป็นต้องประจบเอาใจผมเพราะผมไม่ชอบคนประจบสอพลอ"ท่านรองเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉันด้วยสายตาที่คมกริบ

สายตาคู่นั้นที่มองมาที่ฉัน ทำไมฉันกลับรู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอแบบนี้ได้นะ สายตาเยือกเย็นจนน่าขนลุก.......