ตอนที่15

ศิรัญที่เห็นแบบนั้นเขาก็รีบนั่งยองๆลงตรงหน้าของอังศิญาด้วยแววตาเป็นห่วง

"ขอรัญดูหน่อยนะ"

"ค่ะ" อังศิญาว่าพลางยิ้มอ่อนโยนให้ศิรัญ เขาก็ยิ้มหวานให้เธอก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือหนาที่อุ่นไปประคองข้อเท้าของเธออย่างประคบประหงมราวกับกำลังจับเท้าเด็กแรกเกิด

"เจ็บบอกรัญนะครับ"

"ค่ะ"ศิรัญที่ค่อยๆถอดรองเท้าส้นเข้มออกไปจากเท้าขาวของอังศิญาอย่างเบามือที่สุดพร้อมกับเอ่ยบอกภรรยาสุดที่รักด้วยน้ำเสียงโทนนุ่ม

เผื่อเขาทำแรงไป ภรรยาเขาจะได้บอกเขาและจะได้ไม่เจ็บไปมากกว่านี้

"เจ็บมากไหมครับ"

"โอ๊ะพอได้ค่ะรัญ"อังศิญาว่าหลังจากที่ศิรัญจับข้อเท้าของเธอนวดคลึงไปมาอย่างอ่อนโยนและโดนจุดสำคัญเพื่อให้เส้นที่มันพลิกได้กลับมาคงเดิม

ก๊อกๆๆ

เสียงประตูห้องของศิรัญดังขึ้นสามครั้งก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกโดยผู้หญิงหน้าตาสวยเรียวใสไร้ที่ติ เธอแต่งเติมหน้าด้วยโทนสีอ่อนริมฝีปากกระจับถูกแต่งเติมด้วยสีชมพูพิ้งค์เข้ารับกับใบหน้าของเธอพอดีเธอทำให้เธอดูเป็นธรรมชาติ สวยใสสมวัย ในมือของเธอถือกะละมังพลาสติกสีดำไว้

ก่อนจะเดินมุ่งตรงมายังบุคคลสองคนที่มองเธอเป็นจุดเดียว

"น้ำเย็นค่ะท่านรอง"พิณรณีเอ่ยขึ้นก่อนจะค่อยๆวางกะละมังลงบนพื้นตรงหน้าของอังศิญา

"ขอบคุณมาก"ศิรัญเอ่ยขึ้นพลางมองพิณรณีด้วยสายตาแปลกประหลาดใจ ที่เธอนำน้ำเย็นมาเองโดยที่เขาไม่ได้สั่งการ

"ประคบเย็นและนวดคลึงสักนิดอาการข้อเท้าพลิกจะดีขึ้นค่ะ"พิณรณีเอ่ยขึ้นพลางยิ้มอ่อนโยนให้กับอังศิญา อังศิญาที่เกิดอาการตกใจที่คุ้นหน้าของพิณรณี เหมือนเธอเคยคุ้นเคยและเคยเห็นเธอคนนี้ที่ไหนมาก่อนแต่เธอก็จำไม่ได้ นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

ต่อให้เธอสงสัยและอยากถามพิณรณีมากแค่ไหนแต่เธอก็ต้องเก็บความสนใจนี้ไว้ในใจ

"ขอบคุณนะคะคุณ?"อังศิญาเอ่ยเสียงหวานพลางยิ้มหวานให้พิณกรณีอย่างจริงใจ

"พิณรณี....มีอำนวยน่ะเธอเพิ่งมาทำงานวันนี้วันแรก....ผมจึงให้เธอทดลองงานในตำแหน่งเลขา"

"พิณรณีมีอำนวย?"อังศิญาเอ่ยชื่อของคนตรงหน้าที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเธอออกไปอย่างสงสัยและคุ้นชื่อเธอคนนี้

เธอจ้องพิณรณีอย่างไม่วางตา พิณกรณีเองก็จ้องอังศิญากลับอย่างไม่วางตาเช่นกัน เพราะเธอเองก็รู้สึกคุ้นๆอังศิญาอยู่เหมือนกัน

พิณกรณีรู้สึกคุ้นเคยกับแววตาคู่นี้ของผู้หญิงคนสนิทของท่านรองประธานคนนี้อยู่เหมือนกัน แต่เธอเป็นผู้น้อยและเป็นคนที่ต้องง้อคนพวกนี้ จึงไม่กล้าคิดถามถึงแม้จะสนใจและแคลงใจอยู่ก็ตาม

"และนี่คุณอังศิญาภรรยาของผม"ศิรัญว่าพลางผายมือมาทางอังศิญาที่นั่งอยู่บนโซฟาราคาแพง เพื่อให้พิณรณีได้รู้จักเธอและพวกเธอได้รู้จักกัน

"สวัสดีค่ะคุณอังศิญา"พิณรณีว่าพลางยกมือไหว้ ภรรยาของว่าที่นายจ้างเธออย่างเคารพและยิ้มบางๆให้เธอคนที่ได้เพิ่งรู้จัก

"สวัสดีเช่นกันค่ะคุณพิณรณี" อังศิญาว่าพร้อมยกมือรับไหว้พิณรณีอย่างอ่อนนุ่ม น่าทะนุถนอมตามท่าทางกิริยาที่เธอทำเสมอมา พิณรณียิ้มกว้างใจชื้นขึ้นมาที่อังศิญา มีท่าทางที่ใจดี ไม่เหมือนตอนแรกที่เธอคิดว่า อังศิญาดูจะใจร้ายและถือตัว แต่นี่เปล่าเลย เธอมองอังศิญาผิดไปจริงๆ

"และที่เมื่อกี้เธอจะเข้ามาทำไม...ฉันยังไม่ได้เรียก?"ศิรัญเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นทำให้พิณรณีที่เผลอยิ้มมองอังศิญาอยู่นานนับหนึ่งนาทีต้องสะดุ้งสุดตัว

"อ้อพอดีดิฉันจะเข้ามาถามว่าคุณอังศิญาต้องการรับเครื่องดื่มหรือของว่างไหมคะ?"พิณรณีจึงเอ่ยขึ้นอย่างนึกขึ้นได้ และในขณะนั้นอังศิญาเองก็เอาแต่จ้องพิณรณี

ศิรัญที่หันมาเห็นว่าภรรยาของเขากำลังจ้องมองพิณรณีพนักงานคนนี้อยู่อย่างมีพิรุธ

เพราะอังศิญาไม่ได้ยินคำถามของพิณรณี เขาจึงมองคนสองคนอย่างสงสัย แต่สองคนนี้อาจจะเคยรู้จักกันมาก่อนหรืออาจจะคุ้นหน้ากันก็ได้ เขาได้แต่คิดในใจ

"อังครับ?"ศิรัญที่เห็นว่าอังศิญาไม่ได้ยินคำถามของพิณรณีแน่ชัดแล้วจึงเลือกที่จะใช้มือของเขาสกิดที่แขนของเธอเบาๆ

จนอังศิญารู้สึกตัวและหันมาหาศิรัญด้วยสายตาตื่นตกใจ

"พอดีพิณรณีเขาถามว่าคุณอยากทานอะไรไหม?"

"น้ำส้มก็ได้ค่ะ....รบกวนคุณพิณรณีด้วยนะคะ"อังศิญามองหน้าศิรัญเสร็จเธอก็หันไปบอกพิณรณีและยิ้มหวานให้เธอไปอย่างเป็นมิตร

พิณกรณีเองก็ก้มศีรษะน้อมรับคำสั่งของคนเป็นนาย

"ค่ะด้วยความเต็มใจค่ะ รอสักครู่นะคะ"พิณกรณีว่าพลางยิ้มให้คนทั้งคู่ก่อนจะก้มศีรษะทำความเคารพและหันหลังเดินออกจากห้องทำงานของศิรัญไปอย่างเงียบๆ

พิณรณีชงกาแฟและคั้นน้ำส้มอย่างตั้งใจ พลางยิ้มแย้มไปและชื่นชมคนสนิทของท่านรอง ว่าเธอทั้งอ่อนหวาน สวยสง่าและไม่หยิ่งเลย เธอได้แต่คิดว่าตัวเองในใจที่เกือบคิดว่า อังศิญาจะร้ายเสียแล้ว เธอนี่มองคนแค่ภายนอกจริงๆ

"เธอเป็นผู้หญิงที่สวยทั้งกายและใจจริงๆเลยนะ"

"ท่านรองก็มองจะรักเธอมากด้วย....พวกเขาเหมาะสมกันจริงๆคนรวยกับคนรวย"

พิณริณีเอ่ยพึมพำกับตัวเอง พลางยิ้มแห้งๆให้ตัวเองและนึกน้อยใจในโชคชะตาของตัวเอง

"มันจะมีทางเป็นไปได้ไหมที่ฉันจะมีแฟนรวยแบบคุณอังศิญาบ้าง?" เธอเอ่ยถามกับตัวเองและหัวเราะสมเพชให้กับความคิดของเธอเองที่มัน เพ้อฝันเกินจริงเสียเหลือเกิน