ตอนที่14

ตึกๆๆ(เสียงฝีเท้าเดิน)

ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังเดินมุ่งตรงมาทางนี้ ฉันจึงละมือวางปากกาที่กำลังเขียนตารางงานของท่านรองอยู่แล้วรีบวิ่งไปรับหน้าแขกคนนั้น

ก็พบว่าเป็นผู้หญิง เธอในชุดเดรสยาวสีขาวไม่รัดรูปปล่อยผมยาวสยายสวยปรอยผมพัดไปตามแรงที่เธอเดิน

เธอคนนี้สวยสง่ามาก ไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร

แต่หน้าที่ฉันคือต้องยกมือไหว้ทุกคนที่จะเข้าไปในห้องของท่านรอง

"สวัสดีค่ะ"ฉันยกมือไหว้และเอ่ยทักทายเธอไปด้วยน้ำเสียงใส

เธอคนนั้นหยุดเดินและหันมามองหน้าฉัน พร้อมกับยกมือรับไหว้ฉัน

ยิ่งมองใกล้ๆยิ่งสวย ใบหน้าเรียวรูปไข่จมูกโด่งเชิดริมฝีปากที่ชมพูเป็นกระจับรับกับใบหน้าของเธอมาก หน้าเธอไม่มีรอยสิวสัดเม็ดหรือแผลเป็นอะไรเลย

"สวัสดีจ๊ะ...คุณศิรัญอยู่ไหม?"

"อยู่ค่ะแต่ไม่ทราบคุณได้นัดไว้ไหมคะ?"ฉันตอบและเอ่ยถามเธอกลับไป เธอก็จ้องหน้าฉันนิ่งอยู่แบบนั้น ฉันเองก็ขมวดคิ้วมองหน้าเธอว่าเธอมองฉันทำไมกัน

จ้องเหมือนคนคุ้นหน้าแต่ไม่กล้าทัก

"เธอเป็นเลขาเหรอ?"เธอคนนั้นถามฉันเสียงเรียบพลางใช้สายตาคู่สวยสองชั้นของเธอมองมาที่ฉันตั้งแต่หังจรดเท้าเท้าจรดหัว

ฉันก็ก้มหน้าลงอย่างเก้ๆกังๆ ที่เห็นสายตาแบบนั้นของเธอคนนี้ ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรแต่ฉันกลับรู้สึกไม่ดีเลยกับสายตาที่เธอใช้มองฉัน

"เปล่าหรอกค่ะแต่ท่านรองให้ดิฉันมาลองฝึกงานในตำแหน่งนี้ดูก่อนค่ะ"

"อ้อเหรอ... อืม"

"คุณคะ" ฉันเอ่ยรั้งเธอไว้อีกครั้งเมื่อเธอพูดเสร็จก็ทำท่าจะเดินเข้าไปในห้องท่านรอง

"ฉันเป็นภรรยาของเขาอย่างนี้ต้องนัดเขาก่อนไหม?"เธอหันขวับกลับมามองหน้าฉันพร้อมกับพูดเสียงเเข็งหน้าตาดูเข้มขรึมขึ้นมา

ใบหน้าสวยบูดบึ้งบ่งบอกว่าเธอไม่พอใจฉัน

ฉันก็ทำได้เพียงแค่ก้มศีรษะลงและเอ่ยขอโทษเธอไป

"ขอโทษด้วยนะคะดิฉันไม่ทราบจริงๆ"

"ไม่เป็นไรแต่ต่อไปเธอก็คงจะรู้ดี"เธอพูดเสียงเรียบตรึงก่อนจะสะบัดผมและเดินไปเคาะห้องท่านรองก่อนจะเปิดประตูเข้าห้องท่านรองไปเลย

ปล่อยให้ฉันยืนหน้าเสียอยู่ตรงนี้

"ปากนะปากนี่แหนะ!!"ฉันว่าพร้อมกับยื่นมือมาตบปากตัวเอง

เธอคนนั้นออกจะสวยสง่าขนาดนั้น เราไม่รู้ได้ไงเนี่ยว่าเธอเป็นถึงภรรยาท่านรอง

ว่าแต่เขาสองคนเหมาะสมกันดีจริงๆนะ

อีกคนก็หล่อ อีกคนก็สวย

"เห้อ....." ฉันผ่อนลมหายใจออกมาก่อนจะเบะปากแบะเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง แต่ก็ต้องลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

และมันก็เป็นแบบนี้อีกหลายครั้ง ผุดลุกผุดขึ้นเพราะฉันกำลังอถียงกับตัวเองว่า

ฉันจะต้องเข้าไปหาภรรยาท่านรองกับท่านรองไหมว่าพวกเขาจะรีบเครื่องดื่มหรือของว่างไหม

หรือจะไม่เข้าไปดี

"เข้าไปดีกว่า..... ท่านรองเงียบแบบนี้บางทีเขาอาจจะกำลังทดสอบเราอยู่ก็ได้"

"หน้าที่เลขาต้องเข้าไปถามเขาว่ารับเครื่องดื่มอะไรดีหรือจะเอาเข้าไปเลยล่ะ?"

"โอ้ยยัยเพลงขวัญเอ้ย!!"

ฉันบ่นกับตัวเองพลางเกาศีรษะจนผมยุ่งไปหมด

เอายังไงดี!!!!

พรึบ!!!

"เอาว่ะ!!"ฉันลุกขึ้นยืนอีกครั้งและตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าฉันจะเข้าไปถาม มันคงไม่เป็นการขัดจังหวะหรอกมั้งหรือไม่เสียมารยาทหรอกนะ

ก๊อกกกๆๆๆ

ฉันเคาะประตูสองครั้งแต่ด้านในก็ไร้เสียงตอบกลับ ฉันจึงสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ก่อนจะยื่นมือไปเปิดประตูและดันเข้าไปแต่ประตูกลับดันไปเองอย่างรวดเร็วและรุนแรง

ทำให้ฉันตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ

ก่อนจะได้รับรู้เรื่องทั้งหมดของสาเหตุที่ประตูเหมือนถูกดันจากฉันไปอย่างแรงแต่ที่จริงแล้ว มันมีคนอยู่ด้านในและจับด้ามลูกบิดอีกอันไว้ก่อนจะดึงประตูเข้าไปทำให้เกิดแรงดันบางอย่าง

จนทำให้ร่างของคนที่จับประตูด้านในเซถลากำลังจะหงายหลังล้มเพระาเกิดการเสียหลัก สาเหตุมาจากฉันและเธอดึงประตูพร้อมกัน ฉันดันเข้าเธอเองก็ดึงออก

เลยทำให้แรงทั้งหมดไปอยู่ที่เธอด้านใน

เธอคนนั้นกำลังกำลังจะล้มลงฉันมัวแต่ตกใจทำอะไรไม่ถูก ทำให้สัญชาตญาณความเป็นมนุษย์ยื่นมือไปคว้าเเขนเธอคนนั้นไว้อย่างทำให้เธอไม่ล้มลงก้นกระแทกพื้น

แต่ก็ทำให้ฉันเกิดการเสียหลักแทน

"ว๊ายๆ"ทั้งฉันและเธอร้องออกมาพร้อมกัน และในที่สุด ทั้งฉันและเธอก็ล้มลงกับพื้นด้วยกันทั้งคู่

ตุุ๊บ

"โอ๊ย"ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บและความจุกที่ก้นกระแทกพื้นอย่างแรง

"อัง!!"เสียงตดใจของท่านรองเอ่ยดังขึ้นก่อนจะวิ่งถลาเข้ามาหาภรรยาของเขา สีหน้าตื่นตกใจ

"เป็นอะไรไหมครับ?"ฉันที่ล้มอยู่อีกฝั่งของท่านรองก็มองท่านรองและภรรยาของเขา

"ไม่เจ็บมากค่ะ"ภรรยาท่านรองว่าพร้อมกับยิ้มบางไปให้ท่านรอง

"ลุกไหวไหมครับ?" ท่านรองว่าด้วยน้ำเสียงห่วงใยพลางจับมือไปที่แขนของเธอคนนั้น

"ไหวค่ะ" เธอว่าพร้อมกับค่อยๆหยัดตัวลุกขึ้นยืนโดนมีท่านรองช่วยประคับประคองอย่างหวงแหน

ผิดกับฉันที่ต้องลุกขึ้นยืนเอง ฉันมองภาพของท่านรองและภรรยาของเขาด้วยหัวใจที่สั่นไหวและรู้สึกอิจฉายังไงชอบกล

ฉันไม่เจ็บตรงส่วนไหนนนอกจากสะโพกที่กระแทกพื้นอย่างจัง

"เจ็บตรงไหนไหมครับ?"เสียงทุ้มเข้มของท่านรองประธานเอ่ยขึ้นหลังจากที่เขาประคองร่างบางของภรรยาลงบนโซฟาตัวนุ่มด้วยน้ำเสียงและสายตาที่เป็นห่วง

"นิดหน่อยค่ะ...แต่สงสัยข่อเท้าน่าจะแพง"ภรรยาสุดของท่านรองเอ่ยขึ้นพลางค่อยๆพลิกขาซ้ายของเธอที่พลิกจนตกส้นเข้มไปมา ฉันเมื่อเห็นว่าข้อเท้าเธอแดงจึงรีบเดินออกมาจากห้องนั้นเพื่อจะไปหาน้ำเย็นมาประคบเท้าให้เธอ