ตอนที่8

พรึบ

"อะไรคะ?"ฉันที่อึ้งอยู่กับคำว่าไม่กี่แสนของเธอ ทำให้ออกจากภวังค์ก็เกือบหนึ่งนาที ที่เธอคนนั้นยื่นธนบัตรหนึ่งพันบาทให้ฉันจำนวนหลายใบ

ฉันมองธนบัตรในมือเธอตรงหน้าฉันพร้อมกับมองหน้สเธอคนนั้น ที่สวยไร้รอยสิวและรอยแผลเป็น ใบหน้าเนื้อเนียนสวย ผิวขาวเนียนใสสะอาดตา ดูแล้วไม่รู้เลยว่าเธอคนนี้อายุเท่าไหร่กันแน่

"ตอบแทนที่หนูซื่อสัตย์ไงล่ะจ๊ะ"เธอว่าพลางยิ้มอ่อนโยนให้ฉัน ฉันก็มองหน้าก่อนจะเม้มปากแน่น

"ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะหนูไม่ได้หวังอะไรจากคุณเลยนะคะ"ฉันเอ่ยบอกเธอไปตามความจริง ฉันแค่ต้องการนำของของที่มันจะเป็นของเธอมาคืนเธอเอง ไม่ได้ต้องการเงินทองมี่เธอจะต้องมอบให้ฉัน

"รับไว้เถอะจ๊ะ......ถือว่าจะได้เป็นกำลังในการทำความดีต่อไป"เธอเอ่ยต่อหน้าตายิ้มแย้ม ผิดกับฉันที่คิดหนัก เพราะไม่รู้จะปฏิเสธไม่รับเงินเธอยังไง เพราะดูท่าแล้วเธอจะไม่ยอมง่ายๆถ้าฉันไม่เอาเงินเธอ

"แต่หนูไม่ได้หวังอะไรนะคะแค่คุณได้ของคืนหนูก็ยินดีมากแล้วค่ะ"ฉันเอ่ยออกไปพลางโบกมือไปมาแทนคำปฏิเสธจนวกวนไปหมด

"คิกๆ"แต่เสียงหัวเราะของคนตรงหน้าทำให้ฉันหยุดการกระทำทุกอย่างลง และมองเธอด้วยความสงสัย ว่าเธอหัวเราะฉันทำไม

"ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าจะมีคนดีๆแบบหนูอยู่อีกบนโลกในยุคสมัยนี้"เธอเอ่ยออกมาอย่างชื่นชมฉัน ก่อนที่เธอจะเก็บเงินปึกใหญ่ของเธอกลับเข้าไปในกระเป๋าของเธอตามเดิม

"ถ้างั้นถ้าเป็นอย่างนี้หนูคงจะรับไว้นะจ๊ะ?"เธอเอ่ยต่อหลังจากที่เธอเก็บธนบัตรและหยิบกระดาษสี่เหลี่ยมใบเล็กขึ้นมาแทน

ฉันก็มองอย่างงงๆว่ามันคืออะไร

"นามบัตรฉันจ๊ะ.....ฉันชื่อพิศมัย"

"อ้อค่ะคุณพิศมัยหนูชื่อเพลงขวัญค่ะยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"ฉันว่าพร้อมกับยกมือไหว้เธอ เธอก็ยิ้มมุมปากพร้อมกับยกมือรับไหว้ฉัน

"ยินดีที่ได้เจอและได้รู้จักคนดีๆแบบหนูเพลงขวัญจ๊ะ"เธอว่าพร้อมกับยื่นนามบัตรให้ฉันอีกครั้ง ฉันก็ยื่นมือไปรับนามบัตรมาจากมือเธอ แต่ไม่ได้ดูนามบัตรเพราะเธอเอ่ยขึ้นก่อน

"หนูฝึกงานอยู่ที่นี่เหรอ?"เธอว่าพลางชี้มือไปทางตัวอาคารใหญ่

"อ้อเปล่าค่ะหนูมาสัมภาษณ์งานค่ะ"

"สัมภาษณ์งาน?"คุณพิศมัยว่าพลางขมวดคิ้วมองหน้าฉันขอย่างงงๆ

"ไหนคุณศิรัญไม่รับนักศึกษามานานแล้วนี่ครับ?"คุณลุงคนขับรถของคุณพิศมัยเอ่ยขึ้นถามคุณพิศมัยด้วยสีหน้าสงสัย

ฉันก็มองสองคนนี้สลับกันไปมาด้วยสายตาพริบๆ

ไม่รับนักศึกษาเหรอ แล้วฉันล่ะ ฉันจะได้งานไหม

"หรือว่าคุณศรัญจะเปลี่ยนกฏใหม่แล้วค่ะครับคุณผู้หญิง?" คุณลุงคนขับรถว่าต่อ แต่คุณพิศมัยกลับไม่ได้เอ่ยพูดอะไรออกมา เพียงมองหน้าฉัน ด้วยตาแปลกไป เพราะเธอจ้องฉันไม่วางตาเลย

"หนูเพลงขวัญหายเจ็บขาหรือยังจ๊ะ?"

"อ้อยังเจ็บอยู่หน่อยๆค่ะแต่หนูไม่มีเวลาแล้วค่ะ"

"หนูขอตัวก่อนนะคะสวัสดีค่ะ"

"สวัสดีค่ะ"ฉันว่าอย่างนึกขึ้นได้ ว่าเกือบจะบ่สยโมงตรงแล้ว ฉันจึงรีบยกมือลาคุณพิศมัยและคุณลุงคนขับรถอย่างรวดเร็ว

"จ้าหวังว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง"

ฉันยิ้มให้คุณพิศมันหลังจากที่เธอพูดจบ ฉันก็โค้งตัวให้เผะอก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งกัดฟันกลับไปยังตัวอาคารของวิหารไกลกาล

บริษัทผลิตและส่งออกอาหารสำเร็จรูป

น้ำตาแทบเล็ดน่ะ เจ็บข้อท้าวจริงๆเลย

ฉันเดินกลับเข้าไปในตัวอาคาร พร้อมกับเดินเข้าไปในลิฟต์อีกเช่นเดิม โชคดี ที่ไม่เจอใครอยู่ในลิฟท์แล้ว ไม่งั้น มีหวังได้ตามหาเจ้าของของที่เก็บได้อีกแน่

กริ๊ง

เสียงกริ๊งพร้อมกับประตูของลิฟท์ที่ค่อยเปิดออกพร้อมกับ

บรรยากาศที่จะดูเหมือนเปลี่ยนไปจากชั้นแรกเมื่อกี้มากเลย เมื่อขาของฉันเหยียบลงบนพื้นของชั้นห้า

ทุกอย่างดูเงียบไปหมด

ฉันเดินไปตามทางเรื่อยๆ เพื่อมองหาห้องของท่านรองประธาน

จนไปหยุดอยู่ตรงประตูไม้บานใหญ่

ที่หน้าห้อง มีเขียนว่า

ห้องรองประธาน

ศิรัญ วิหารไกลกาล

ฉันยืนจำใจอยู่นาน ก่อนจะตัดสินใจเคาะประตู

ก๊อกๆ

"เข้ามา"รอไม่นาน เสียงของคนในห้องก็ดังขึ้นมา

ฉันยกมือท่วมหัว ขอให้ได้งานที่บริษัทนี้ด้วยเถอะ

แต่เขาเรียกฉันมาสัมภาษณ์แบบนี้แล้ว ฉันต้องได้งานสิ

แอดดดดดด(เสียงเปิดประตู)