ตอนที่ 3 เจ๊ครับ

มนต์พระจันทร์ หรือ กะเพรา ลูกสาวของศิรา เฌอภัทร กับจอม จอมนรี ทายาทไร่จันทรัช เวลานี้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้บริหารของโรงงานบ่มไวน์ ที่กำลังได้รับความนิยมอย่างสูงสุด นำกระเช้าผลไม้เข้ามาเยี่ยมอาการของผู้ช่วย

สาวสวยทันสมัยในวัยสามสิบสองปี มีแววตาอันมั่นคง บ่งบอกถึงความเป็นคนมุ่งมั่น ประกอบกับท่าทางทะมัดทะแมง มั่นใจ ยิ่งทำให้เธอดูมีความเป็นผู้ใหญ่และมีความเป็นผู้นำสูง ยิ่งเรื่องการบริหารงาน มองการณ์ไกลนั้นไม่ต้องพูดถึง ภายใต้การบริหารงานของมนต์พระจันทร์ในช่วงหลายปีมานี้สามารถเป็นเครื่องพิสูจน์ให้ทุกคนได้ประจักษ์แล้วว่า เธอคือคนที่เปี่ยมไปด้วยความสามารถมากแค่ไหน

“เป็นยังไงบ้างคะ พี่ประวิทย์”

“ต้องขอโทษคุณกะเพราจริง ๆ ครับ”

“ขอโทษเหรอคะ นี่มันเป็นอุบัติเหตุ ไม่มีใครอยากให้เกิดสักหน่อย”

“แต่งานที่โรงงาน...”

“เรื่องนั้นพี่ประวิทย์ไม่ต้องกังวลค่ะ พักรักษาตัวให้หายก่อน ส่วนเรื่องงาน...เพราจะลองหาใครมารับหน้าที่นี้ชั่วคราวไปก่อน”

เนื่องจากอาการบาดเจ็บส่งผลให้แขนและขาอย่างละข้างของผู้ช่วยหัก จนต้องพักรักษาตัวนานอย่างน้อยหกเดือน ทำให้แผนงานที่มนต์พระจันทร์วางเอาไว้ คงต้องกลับไปประชุมทีมงานเพื่อวางแผนงานให้รอบคอบอีกที

“คุณกะเพราลองเปิดรับสมัครผู้ช่วยชั่วคราวดีไหมครับ”  

“เปิดรับสมัครพนักงานใหม่ไม่ยากหรอกค่ะ แต่หาคนที่มีความรู้ มีความสามารถ เข้าใจในเรื่องของไวน์นั้นยาก”

“อ้อ จริงสิผมรู้จักน้องผู้ชายคนหนึ่ง เขามีความรู้เรื่องไวน์ดีทีเดียวครับ แล้วเขาก็ชื่นชอบไวน์ของเรามากด้วย คุณกะเพราลองให้เขามาเป็นผู้ช่วยในช่วงที่ผมพักฟื้นดีหรือเปล่าครับ”

“ใครเหรอคะ?”

“น้องเขาชื่อซิว ผมเจอโดยบังเอิญที่งานกาชาด ท่าทางเขาสนใจไวน์ของเรามาก ชิมจนเมาผมเลยอาสาจะไปส่ง แต่ดันมาเกิดอุบัติเหตุขึ้นซะก่อน เขาบาดเจ็บเล็กน้อย แต่ดูเหมือนวันนี้เขาจะแวะเยี่ยมผมนะ ถ้าหากคุณกะเพราโอเค ตอนเขามาเยี่ยมผมจะบอกให้เขาเข้าไปสมัครงานที่บริษัทนะครับ”

“ลองดูก็ได้ค่ะ ถ้าหากเขามีความรู้เรื่องไวน์จริง ๆ เพราจะลองให้โอกาส”

ศิวพลกระโดดเข้ามาเกาะขอบเตียงของคนที่นอนห้อยแขนห้อยขาโยงไว้กับเสา อาการดีใจจนออกนอกหน้าเมื่อได้รู้ว่าตัวเองมีโอกาสในเข้าไปแอบสืบเคล็ดลับในโรงงานคู่แข่ง

“พี่พูดจริงปะเนี่ย”

“จริง พี่จะโกหกทำไมล่ะ คุณกะเพราเพิ่งมาเยี่ยมพี่เมื่อเช้านี้ ถ้าน้องสนใจลองเข้าไปสมัครงานดูนะ แต่ว่าเป็นสัญญาจ้างชั่วคราวหกเดือนเท่านั้น ถ้าครบกำหนดหากอยากทำงานต่อ หรือว่าคุณกะเพราอยากต่อสัญญาเป็นพนักงานประจำค่อยว่ากันอีกที”

“สนใจครับ สนใจมาก ๆ ขอบคุณครับพี่ ผมแม่งโคตรรักพี่เลย” คนที่อ้วกใส่รถใหม่พุ่งเข้าไปกอด จนคนที่นอนแขนเดี้ยงถึงกับร้องเสียงหลง

“โอ๊ยย เจ็บ”

“อ่อ โทษ โทษ โทษ ผมดีใจมากไปหน่อย”

“เข้าไปทำงานก็ตั้งใจล่ะ ถึงคุณกะเพราจะใจดี แต่เรื่องงานเธอดุมาก อย่าให้เสียชื่อที่พี่แนะนำล่ะเข้าใจไหม”

“ครับผม รับรองเลยว่าผมจะตั้งใจที่สุด”

แน่นอน เขาต้องการเข้าไปล้วงความลับสูตรความสำเร็จของไร่จันทรัชนี่นา ในเมื่อโอกาสพุ่งเข้ามากระแทกหน้าอย่างนี้ เขาต้องกอบโกยมันให้เต็มที่แน่

“หกเดือนอย่างนั้นเหรอ สบายมาก”

ศิวพลเดินเข้ามาภายในร้านค้าด้านหน้าทางเข้าของโรงงานผลิตไวน์ใหญ่ที่สุดในจังหวัดเชียงราย ร้านค้าขายของฝากซึ่งทั้งหมดเป็นผลิตภัณฑ์จากไร่จันทรัช

มีลักษณะคล้ายคาเฟ่ขนาดใหญ่ ครึ่งหนึ่งเป็นห้องกระจกซึ่งวางขายผลิตภัณฑ์มากมายร่วมหนึ่งร้อยชนิด ทั้งผักผลไม้สด ผลไม้แปรรูป ไวน์ น้ำผลไม้ และอาหารสำเร็จแบบพร้อมทาน

ส่วนอีกด้านนั้นเป็นคาเฟ่กึ่งร้านอาหาร มีบริการสำหรับนักท่องเที่ยวที่เข้ามาแวะเที่ยวไร่องุ่น แปลงผักปลอดสารพิษ มีมุมสวย ๆ ให้นักท่องเที่ยวถ่ายรูป

“เจ๊ เจ๊ เจ๊ครับ ผมมาสมัครงานผมต้องไปตรงไหนครับ” นิ้วยาวยื่นไปสะกิดไหล่เสื้อเชิ้ตลายสก็อต กำลังยืนหันหลัง ก้ม ๆ เงย ๆ จัดเรียงสินค้าบางอย่างขึ้นไปวางบนเชลล์ขายของ

“หือ เมื่อกี้ว่ายังไงนะ” คนถูกเรียกว่า ‘เจ๊’ สะบัดคอหันกลับมาทันที มนต์พระจันทร์ยืดตัวขึ้นสูงแล้วหันมามองถลึงตาใส่คนที่บังอาจเรียกตัวเองว่าเจ๊

“เจ๊ เอ่อ ขอโทษครับ ถ้าไม่ชอบให้เรียกเจ๊ งั้นเรียกพี่ก็ได้ พี่เป็นแม่บ้านที่นี่เหรอครับ สวยจัง” อาศัยความทะเล้นขี้เล่นส่งยิ้มหวานรีบยกมือไหว้ขอโทษ คนที่สวมผ้ากันเปื้อนสกรีนโลโก้ไร่จันทรัชทับชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนทะมัดทะแมง

“เมื่อกี้ นายบอกว่ามาสมัครงานเหรอ?”

“ครับ พี่ประวิทย์บอกให้ผมมาสมัครงานที่นี่ ผมมาหา...คุณมนต์พระจันทร์” ศิวพลยกนามบัตรซึ่งได้รับมาจากประวิทย์พลิกอ่านชื่อให้ชัดเจน

“ประวิทย์แนะนำมา”

“ครับ ผมต้องไปทางไหนครับ”

ใจจริง มนต์พระจันทร์อยากจะบอกว่าให้เจ้าหนุ่มนี่หันหลังแล้วเดินกลับขึ้นรถไปเลย มีอย่างหรือมาสมัครงานกับเธอแท้ ๆ แต่ดันเรียกเจ้าของบริษัทว่าเจ๊ มันน่ายกมือไปเขกกะโหลกนัก

แต่เอาเถิด เห็นแก่ที่ผู้ช่วยแนะนำมา แต่มนต์พระจันทร์เชื่อว่าคนอย่างประวิทย์ไม่แนะนำใครสุ่มสี่สุ่มห้าแน่ ๆ อย่างน้อยขอคุยและสัมภาษณ์เพื่อทดสอบความรู้ความสามารถกันสักหน่อยก็ไม่เสียหาย ส่วนไอ้เรื่องปากคอไม่มีสัมมาคารวะ หากไอ้หนุ่มนี่รู้ว่าเธอคือใคร คงไม่กล้าเรียกเจ๊แน่

“สำนักงานอยู่อาคารโน้น เดินขึ้นไปชั้นสอง แล้วกรอกใบสมัครกับผู้จัดการฝ่ายบุคคล” มนต์พระจันทร์พูดพร้อมกับเอื้อมมือไปด้านหลังกระตุกสายเชือกถอดผ้ากันเปื้อนออก นำไปแขวนไว้กับตะขอด้านหลัง จากนั้นหันไปหยิบไม้กวาดกับที่ตักขยะ

“โห แม่บ้านที่นี่ขยันมาก” นิ้วโป้งทั้งสองข้างซ้ายขวายกขึ้นมาชูชื่นชมจากใจจริง

“ไปได้แล้ว เกะกะจะกวาดพื้น”

เนื่องจากช่วงนี้พนักงานขายหลายคนถูกส่งไปช่วยในงานกาชาด จึงทำให้พนักงานประจำในร้านไม่เพียงพอ มนต์พระจันทร์ในฐานะเจ้าของกิจการจึงลงมาช่วยดูแลหน้าร้านบ้าง ในส่วนที่ตัวเองช่วยได้ อย่างเช่นวันนี้ บนเชลล์มีสินค้าหลายอย่างพร่องไป จึงนำของในสต็อกมาเติม และเมื่อเห็นว่าพื้นร้านสกปรก เพราะมีลูกค้าเดินเข้าเดินออกตลอดเวลา จึงคิดว่าพื้นเต็มไปด้วยฝุ่นจะทำให้ลูกค้าไม่สบายใจ เพราะสินค้าหลายอย่างในร้านล้วนเป็นผัก ผลไม้ ของกินสด ๆ

 ศิวพลกล่าวขอบคุณ เดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีไปตามทางเดิน ตรงไปยังอาคารสำนักงานขนาดสองชั้น ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากร้านค้าถัดไปไม่ไกลนัก

“กรอกใบสมัครเสร็จแล้วนั่งรอก่อนนะคะ คุณมนต์พระจันทร์จะเข้ามาสัมภาษณ์ด้วยตัวเอง” ผู้จัดการฝ่ายทรัพยากรบุคคลยื่นใบสมัครงานจำนวนสี่ห้าแผ่นให้

“ครับ”

ตั้งแต่เรียนจบจากมหาวิทยาลัยแล้วต้องเข้าไปทำงานที่บริษัทของพ่อ ตอนนั้นศิวพลจำได้ว่า ใบสมัครสักใบเขาไม่เคยต้องกรอก นี่จึงนับเป็นการสมัครงานครั้งแรกของเขา ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าการเขียนใบสมัครจะยุ่งยากขนาดนี้

ลูกชายเจ้าของโรงงานไวน์ถัดไปห้ากิโลเมตรขยับตัวลุกขึ้น จัดปกเสื้อ ชายเสื้อ รูดซิบกางเกงขึ้นมาจนสุด ดึงเข็มขัดรัดให้เข้าที่เข้าทาง ต้องการสร้างความประทับใจแรกให้กับผู้หญิงที่ชื่อมนต์พระจันทร์มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ เพื่อตัวเองจะได้เข้าไปทำงานสำคัญ

“เอาล่ะน้องคะ คุณมนต์พระจันทร์พร้อมแล้ว ตอนนี้รออยู่ในห้อง เข้าไปสัมภาษณ์ได้เลยค่ะ” ผู้จัดการฝ่ายบุคคลเดินมากวักมือเรียกนักศึกษาจบใหม่

“ขอบคุณครับ มาแล้ว มาแล้ว ๆ ตื่นเต้นจัง” ก้นดีดลุกจากเก้าอี้อย่างกระตือรือร้นเดินตามพนักงานฝ่ายบุคคลไปต้อย ๆ

ภายในห้องทำงานขนาดกว้างสักประมาณสี่คูณห้าเมตร รอบห้องไม่มีเฟอร์นิเจอร์ตกแต่งมากนัก มีแต่ชุดโซฟายาวเหมือนเอาไว้ให้คนมานั่งพัก นั่งรอตัวเดียว ตรงกลางคือโต๊ะทำงานขนาดใหญ่เรียบง่าย ไม่มีอะไรวางให้เกะกะลูกตา ด้านหลังนั้นเก้าอี้สำนักงานสำหรับผู้บริหารสีครีมขนาดใหญ่มีใครบางคนนั่งเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา

“นายศิวพลมาแล้วค่ะคุณมนต์พระจันทร์”

“ห๊ะ เจ๊...มนต์พระจันทร์”

“ถ้านายเรียกฉันว่าเจ๊อีกคำ ฉันจะไล่นายกลับบ้าน”