บทที่8

อารมณ์ขุ่นมัวเกิดขึ้นภายในใจของดารินอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ตั้งแต่หัวใจลามไปจนถึงช่วงท้องเกิดอาการวูบโหวงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ คิ้วสวยขมวดเข้าหากันในขณะที่เธอกำลังขับรถแม้เธออยากจะสะบัดความคิดเหล่านั้นออกจากหัวสมองแต่มันก็ยากจนเกินไป

"แกเป็นอะไรไปดาริน"เธอบ่นอยู่กับตัวเอง จนแทบจะไม่มีสมาธิในการขับรถ เมื่อสมองคอยเอาแต่นึกถึงใบหน้าของผู้ชายที่แสนจะใสซื่อคนนั้น

'เขาไม่ทันคน ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของผู้หญิงคนนั้น แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ'

ดารินพยายามเรียกสติกลับมา เธอกับวายุภักษ์ไม่ได้เป็นอะไรกัน เขาไม่ได้ชอบเธอ และเธอก็....

"ฉันอยากจะบ้าตาย"เธอฟาดฝ่ามือลงบนพวงมาลัยของรถ ภายในหัวใจเกิดความว้าวุ่นขึ้นมา เธอต้องหาอะไรทำเพื่อเบี่ยงเบนความคิดในตอนนี้

บิวตี้ ซาลอน

ร้านเสริมสวยขึ้นชื่อที่มีคนแวะเวียนมาใช้บริการอยู่ไม่น้อยซึ่งตั้งอยู่ภายในห้างสรรพสินค้าชื่อดังกลางเมืองกรุง

ภายในของทุกร้านสามารถมองผ่านด้วยตาเปล่าเพราะทำมาจากกระจกใส ร่างสวยของดารินเดินเข้าไปภายในร้านทำผมหลังจากที่เธอได้โทรสอบถามสไตล์ลิสต์ผู้มีชื่อเสียงอย่างน้ำหนาวมา

"สวัสดีค่ะ คุณลูกค้า"

"สวัสดีค่ะ"ดารินคลี่ยิ้มบาง ๆ เป็นการทักทาย

"มาเปลี่ยนสีผมค่ะ"

"เชิญทางนี้เลยค่ะ"ร่างสวยเดินตามพนักงานไปยังตำแหน่งที่นั่ง ผมยาวสีดำขลับนุ่มสลวยถูกปรับแต่งเปลี่ยนสีตามความต้องการของลูกค้า

"สวยมากเลยค่ะ"พนักงานภายในร้านต่างเอ่ยปากชมกันเป็นเสียงเดียว และดารินเองก็ไม่อาจที่จะปฏิเสธได้เมื่อเธอได้จ้องมองตัวเองผ่านเงาของกระจก

หญิงสาวผู้มีผิวขาวดังสำลี กับสีผมที่ดูแปลกไปจากเมื่อก่อนยิ่งทำให้ขับใบตรงช่วงใบหน้าให้สว่างดูสดใสมากยิ่งขึ้น

"นี่ค่ะ"ดารินยื่นแบล็กการ์ดใบเดิมไปให้ เธอรู้สึกพึงพอใจกับสีผมของตัวเองในตอนนี้อยู่ไม่น้อย

"โอกาสหน้าอย่าลืมแวะมาใช้บริการของทางร้านใหม่นะคะ"

"ค่ะ"เธอยื่นมือไปหยิบแบล็กการ์ดของตัวเองกลับมา ก่อนดารินจะเดินออกมาจากร้านเสริมสวยท่ามกลางสายตาชื่นชมของทุกคนภายในร้านเกี่ยวกับความสวยของเธอ

ร่างสวยยังเป็นที่จับตามองของทุกคนภายในห้าง ตลอดทุกเส้นทางที่เธอเดินไป ใบหน้าสวยใสเรียบนิ่งเดินมองไปยังร้านแบรนด์เนมต่าง ๆ พลางถอนหายใจออกมา

ของพวกนี้เธอมีหมดแล้ว แต่แค่ไม่ได้แพ็คใส่กระเป๋ามา

"ขุนพลคะ นุชอยากได้กระเป๋าใบนั้นจังเลยค่ะ"เสียงหวานเรียกชื่อของใครบางคนดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของดาริน หญิงสาวใช้สายตามองเงากระจกที่ส่องสะท้อนทั้งที่เธอยังคงยืนหันหลังให้กับสองคนนั้นอยู่ก็เห็นว่าเป็นร่างสวยของนุชนาถกำลังเดินควงแขนชายหนุ่มอายุดูน่าจะรุ่นราวเดียวกับเธอ

'แล้วที่ส่งข้อความไปลางานว่าไม่สบาย โกหกสินะ'

"เมื่อเดือนที่แล้วผมก็ซื้อให้คุณแล้วไม่ใช่เหรอนุช"

"กะ...ก็ใช่ แต่ว่านุชอยากได้อีกนี่นา"เธอซบหน้าลงบนไหล่ของชายหนุ่มคนนั้น หญิงสาวเจ้าเล่ห์แสดงสีหน้าเศร้าราวกับว่าเธอคือหญิงสาวผู้แสนใสซื่อ

'หึ'ดารินได้แต่ยืนส่งเสียงอยู่ในลำคอ ผู้หญิงคนนี้ร้ายกว่าที่ใครคิด

"นุชอยากได้กระเป๋าใบใหม่ ขุนพลช่วยซื้อให้นุชหน่อยได้ไหมคะ นะคะที่รัก"หญิงสาวยังคงออดอ้อนชายอยู่ทางด้านหลัง ดารินทำทีท่าว่าเดินดูของห่างออกไปไม่ไกลจากตรงนั้นในขณะที่มือของเธอถือโทรศัพท์เอาไว้ในขณะกดถ่ายคลิปความใกล้ชิดของทั้งคู่

"หึ อยากได้ใบไหนก็เข้าไปเลือกเลยครับ แต่อย่าลืมนะว่าคืนนี้นุชจะต้องอยู่กับผมตลอดทั้งคืน"ริมฝีปากของดารินกระตุกยิ้ม สุดท้ายแล้วผู้ชายก็ต้องแพ้ให้กับลูกอ้อนของผู้หญิงใช่ไหม

ดารินเดินออกไปจากตรงจุดนั้นหลังจากเธอจัดการกดบันทึกวิดีโอเสร็จ ร่างสวยยังคงเดินไปต่อเพราะยังไม่ยากกลับห้องพักเพราะถ้าหากกลับไปก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไร

กึก

แต่แล้วสองเท้าก็เป็นอันต้องหยุดชะงักเมื่อสายตาของเธอไปสะดุดเข้ากับร้านขายนาฬิกา ดารินไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปด้านในทันที

"กลับถึงห้องหรือยัง"

"ถึงแล้ว"ริมฝีปากสวยขยับเอ่ยตอบปลายสายในขณะที่เธอวางถุงใส่ของลงบนโต๊ะ

"อีกสามวันบริษัทของฉันเขาจะจัดงานเลี้ยงฉลองยอดขายที่หัวหิน สนใจไปร่วมด้วยไหมล่ะ"

"ฉันคนนอก"ดารินตอบเพื่อนสาวก่อนจะเดินพาร่างย้ายไปนั่งบนโซฟา

"เถอะน่า ถือซะว่าไปเที่ยวพักผ่อนดีกว่าอยู่แต่ในห้อง"

"เจ้านายของแกไม่ว่าหรือยังไง"

"ไม่ว่าหรอก ถึงว่าแกก็ไม่ต้องไปสนใจ"คิ้วสวยของดารินขมวดเข้าหากับคำพูดของเพื่อนสนิท

"ตกลงใครเป็นเจ้านายใครเป็นลูกน้องกันแน่ หรือว่าแกกับเจ้านายของตัวเอง"

"เถอะน่า จะไปไม่ไป วายุได้รับรางวัลด้วยนะปีนี้"ดารินยิ้มกริ่มกับการรีบเปลี่ยนเรื่องของเพื่อน

"ตกลงไปนะ ไปเที่ยวพักผ่อน"

"ถ้าเจ้านายของแกไม่ว่าอะไร"

"หมอนั่นไม่กล้าว่าอะไรแกหรอก เชื่อฉันสิ"

"จ้า"สรรพนามที่ใบเตยเรียกใช้เจ้านายของตัวเอง ทั้งสองคงมีความสนิทกันอยู่พอสมควรในความคิดของดาริน

ร่างสวยของหญิงสาวก้าวขาลงอ่างอาบน้ำที่มีกลีบดอกกุหลาบลอยอยู่เต็มอ่าง กลิ่นหอมของเทียนหอมที่เธอจุดไว้ส่งกลิ่นกระจายไปทั่วเป็นวงกว้าง

มือว่างจับกลีบกุหลาบสีแดงขึ้นมา ในขณะที่มืออีกข้างถือแก้วไวน์เอาไว้เพื่อยกขึ้นดื่ม

รสชาติของไวน์ขวดละหลายหมื่นมันช่างหอมหวานบาดลึกไปถึงโคนลิ้นซาบซ่านไปถึงหัวใจ มันคงจะดีกว่านี้ถ้าหากเธอได้แช่น้ำในอ่างร่วมกับใครสักคน คนที่ยังอยู่ในห้วงความคิดถึงของเธอตลอดเวลาไม่ว่าจะหลับตา ลืมตาและไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม

ทั้งที่เธอพยายามสะบัดมันออกไปแต่ก็ทำไม่ได้ ใจเจ้ากรรมมันเต้นแรงเพียงแค่พบเจอไม่กี่ครั้ง

"ฉันจะทำยังไงกับนายดี"ร้อยพันเรื่องราวดารินสามารถก้าวข้ามผ่านมันไปได้แม้ว่าเรื่องนั้นจะไม่ใช่เรื่องของตัวเองก็ตาม แต่สำหรับเรื่องของวายุแล้ว เธอไม่สามารถก้าวข้ามผ่านมันไปได้ ราวกับมีอะไรบางอย่างทำให้เธอจำและนึกถึงแต่ใบหน้าของผู้ชายคนนั้น ทั้งที่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวอะไรกับเธอ

'เธอเป็นเมียพี่นะนุช'

'ขุนพลคะ นุชอยากได้กระเป๋าใบนั้นจังเลยค่ะ'

คนดี ๆ อย่างวายุภักษ์เขาไม่สมควรมาเจอผู้หญิงมารยาอย่างนุชนารถสินะ แล้วถ้าเธอจะใช้โอกาสนี้ดึงเขาให้เข้ามาอยู่ข้างกายล่ะ มันจะดีไหม