3 หาทางออก

บ้านตฤณภัทร

เมื่อตฤณภัทรกลับมาถึงบ้านก็มีอาการกระวนกระวายใจเมื่อคิดไปถึงคำพูดของแม่ที่เหมือนกับยื่นคำขาด ถ้าผ่านหกเดือนไปแล้ว ถ้าหลินยังไม่ฟื้นเขาก็ต้องทำตามคำสั่งของพ่อกับแม่ นั่นก็คือต้องแต่งงานกับผู้หญิงที่พ่อกับแม่หาให้

“ถ้าครบหกเดือนแล้วหลินยังไม่ฟื้นขึ้นมาล่ะ” ชายหนุ่มพึมพำพลางรู้สึกคิดไม่ตก

“เราจะต้องแต่งงานกับทอรุ้งงั้นเหรอ เฮ้อ” เขาถอนหายใจด้วยความหนักอกหนักใจเมื่อคิดว่าต้องแต่งงานกับผู้หญิงที่เขาไม่อยากจะแต่งงานด้วย

ร่างสูงหยิบบุหรี่ออกมาจุดไฟแล้วอัดควันเข้าปอดพลางใช้ความคิดว่าจะต้องทำยังไง เพื่อที่ว่าเขาจะได้ไม่ต้องแต่งงานกับทอรุ้ง

เขาสูดควันเข้าปอดแล้วใช้ความคิด แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกว่าจะหาทางออกยังไงดี

เมื่อบุหรี่เหลือครึ่งมวนชายหนุ่มก็บี้ปลายมวนกับที่เขี่ยบุหรี่แล้วทิ้งลงในนั้น จากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนเตียงและเดินไปหย่อนตัวนั่งบนโซฟาตัวใหญ่ เขาไถฟีดดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย เพราะเขารู้สึกยังไม่ง่วงนอน เนื่องจากวันนี้ในใจรู้สึกร้อนรุ่มตลอดเวลา

กระทั่งเที่ยงคืนกว่า ร่างแกร่งก็ปิดหน้าจอมือถือแล้วลุกจากโซฟาก้าวเดินไปล้มตัวนอนบนเตียง แขนแกร่งยกขึ้นก่ายหน้าผากพลางใช้ความคิดว่าจะต้องทำยังไงเพื่อไม่ต้องแต่งงานกับคนที่เขาไม่เต็มใจแม้แต่นิดเดียว

ใบหน้าหล่อเหลาถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนผ่านไปยี่สิบนาที เปลือกตาหนาก็ค่อยๆปิดลงและหลับไปในที่สุด

วันต่อมา

โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง

วันนี้ตฤณภัทรมาเยื่ยมแฟนสาวที่นอนเป็นเจ้าหญิงนิทรามาสองปีแล้ว

ร่างสูงเข้ามาในห้องที่เธอนอนแน่นิ่งอยู่แล้วลากเก้าอี้มานั่งข้างเธอ เขาจับมือของเธอแล้วพูดเบาๆ

“ผมรอคุณอยู่นะหลิน รีบฟื้นขึ้นมานะ พอหลินฟื้นขึ้นมาผมจะแต่งงานกับหลินทันที” เขาจ้องมองใบหน้าของแฟนสาวแล้วรู้สึกสงสารเธอจับใจที่เธอต้องตกมาอยู่ในสภาพแบบนี้

ตลอดสองปีที่หลินอยู่โรงพยาบาล เขาจะเป็นคนออกค่ารักษาทั้งหมด ช่วงแรกๆเขาจะมาเยี่ยมเธอทุกวัน ระยะหลังมานี้เขาไม่ได้เข้ามาทุกวันเพราะภาระหน้าที่ที่ต้องทำในแต่ละวัน เขาจ้างพยาบาลพิเศษมาคอยดูแลเธออย่างไม่ให้ขาดตกบกพร่อง

หลินอยู่กับแม่สองคนตั้งแต่เด็กจนโต เพราะพ่อของเธอเสียชีวิตตอนหลินสองขวบ ฐานะทางบ้านของหลินไม่ได้ร่ำรวย แต่ก็พอมีกินมีใช้อย่างไม่ขัดสน เพราะบ้านของหลินมีรายได้จากการเก็บค่าเช่าบ้าน แต่ก็ไม่ได้มีเงินมากพอที่จะมานอนรักษาตัวในโรงพยาบาลที่มีค่าใช้จ่ายสูงแบบนี้ได้ แต่เพราะเขาเป็นคนออกค่าใช้จ่ายเองทั้งหมด หลินถึงได้รักษาตัวอยู่ที่นี่ได้

หนึ่งเดือนผ่านไป

เมื่อตฤณภัทรขับรถออกจากบริษัทโทรศัพท์เครื่องหรูก็มีสายโทรเข้าจากฌอน

“ว่าไง”

(วันนี้ไปกินข้าวร้านร่มไม้กันดีกว่านะ กูอยากฟังน้องคนนั้นร้องเพลงอีก)

“ก็ได้ ช่วงนี้กูเครียดๆอยู่ ไปนั่งฟังเพลงบ้างก็ดี”

(มึงเครียดเรื่องที่หลินยังไม่ฟื้น หรือเครียดเรื่องอื่น)

“เครียดเรื่องหลินด้วย แล้วก็เครียดเรื่องอื่นด้วย”

(งั้นมึงค่อยเล่าเรื่องเครียดให้กูฟังตอนไปถึงร้านก็แล้วกัน)

“อืม” เสียงทุ้มรับคำในลำคอก่อนจะกดวางสาย แล้วขับรถมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารที่เขาไปเมื่อเดือนก่อน