All Chapters of ลวงรักเมียจ้างชั่วคราว: Chapter 1 - Chapter 10

ตฤณ (ตฤณภัทร) อายุ30ปี สูง 186 CMมีธุรกิจโรงแรมห้าดาว ที่มีอยู่หลายสาขาทั่วประเทศเรย์ อายุ22ปี สูง 160 CMร้องเพลงอยู่ในร้านอาหารเพื่อเลี้ยงชีพและส่งเสียตัวเองเรียนตั้งแต่ ม.4 จนเรียนจบปริญญา...ตัวอย่าง“วันนี้เรย์เห็นคุณกับแฟนไปเลือกชุดแต่งงาน…” เธอหยุดไปครู่หนึ่งพร้อมกับเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเอ่ยถามออกไปตรงๆ“คุณกับแฟนจะแต่งงานกันแล้วใช่ไหมคะ”“อืม”“ถ้าอย่างนั้น…คุณกับเรย์ก็ต้องหย่ากัน…”“คุณจะไปหย่าให้เรย์เมื่อไหร่คะ”“เรื่องหย่าฉันค่อยบอกเธออีกที”....“ถ้าฉันไม่มารู้เอง เธอคิดจะบอกฉันตอนไหนว่าท้อง”“เรย์ไม่ได้คิดจะบอกค่ะ”“ทำไม?” “เรย์คิดว่าไม่จำเป็นต้องบอก ถึงยังไงคุณกับเรย์ก็ต้องหย่ากันอยู่แล้ว ต่างคนก็ต่างไป ต่างคนต่างอยู่”...............“สองปีแล้วนะที่หนูหลินนอนเป็นเจ้าหญิงนิทรา” คนเป็นแม่เอ่ยกับลูกชายที่นั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“…” เขาก็นิ่งไม่ตอบโต้อะไรกลับไป เพราะรู้ดีว่าที่แม่พูดแบบนั้นเพราะแม่อยากให้เขาได้แต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝากับ ทอรุ้ง หญิงสาวที่พ่อกับแม่หามาให้“ลูกเลิกหวังเถอะว่าหนูหลินจะฟื้นขึ้นมาได้อีก นอนเป็นผักมาสองปีแ

บ้านตฤณภัทรเมื่อตฤณภัทรกลับมาถึงบ้านก็มีอาการกระวนกระวายใจเมื่อคิดไปถึงคำพูดของแม่ที่เหมือนกับยื่นคำขาด ถ้าผ่านหกเดือนไปแล้ว ถ้าหลินยังไม่ฟื้นเขาก็ต้องทำตามคำสั่งของพ่อกับแม่ นั่นก็คือต้องแต่งงานกับผู้หญิงที่พ่อกับแม่หาให้“ถ้าครบหกเดือนแล้วหลินยังไม่ฟื้นขึ้นมาล่ะ” ชายหนุ่มพึมพำพลางรู้สึกคิดไม่ตก “เราจะต้องแต่งงานกับทอรุ้งงั้นเหรอ เฮ้อ” เขาถอนหายใจด้วยความหนักอกหนักใจเมื่อคิดว่าต้องแต่งงานกับผู้หญิงที่เขาไม่อยากจะแต่งงานด้วยร่างสูงหยิบบุหรี่ออกมาจุดไฟแล้วอัดควันเข้าปอดพลางใช้ความคิดว่าจะต้องทำยังไง เพื่อที่ว่าเขาจะได้ไม่ต้องแต่งงานกับทอรุ้งเขาสูดควันเข้าปอดแล้วใช้ความคิด แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกว่าจะหาทางออกยังไงดีเมื่อบุหรี่เหลือครึ่งมวนชายหนุ่มก็บี้ปลายมวนกับที่เขี่ยบุหรี่แล้วทิ้งลงในนั้น จากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนเตียงและเดินไปหย่อนตัวนั่งบนโซฟาตัวใหญ่ เขาไถฟีดดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย เพราะเขารู้สึกยังไม่ง่วงนอน เนื่องจากวันนี้ในใจรู้สึกร้อนรุ่มตลอดเวลากระทั่งเที่ยงคืนกว่า ร่างแกร่งก็ปิดหน้าจอมือถือแล้วลุกจากโซฟาก้าวเดินไปล้มตัวนอนบนเตียง แขนแกร่งยกขึ้นก่ายหน้าผากพลางใช้

หนึ่งเดือนต่อมาในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ ตฤณภัทรกับฌอนจะมาทานข้าวในร้านอาหารที่เรย์ทำงาน พวกเขาจะมาทานข้าวอาทิตย์ละวัน ทุกครั้งตฤณภัทรจะให้ทิปเรย์ทุกครั้ง ครั้งละหนึ่งพันบาทตฤณภัทรกับฌอนจะนั่งรอจนเธอร้องเพลงเสร็จ แล้วฌอนก็จะอาสาไปส่งเธอทุกครั้ง ทว่าเรย์ก็ปฏิเสธแบบสุภาพออกไปทุกครั้ง‘ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะ เรย์รู้สึกเกรงใจคุณลูกค้าทั้งสองคนมากๆเลยค่ะ’‘ขอบคุณค่ะคุณลูกค้า เรย์ขอกลับเองดีกว่า พอดีเรย์ต้องแวะซื้อของด้วยค่ะ’‘ไม่เป็นไรจริงๆค่ะ ขอบคุณคุณลูกค้ามากนะคะ’หลังจากที่เธอปฏิเสธมาสามอาทิตย์แล้ว วันนี้เธอที่รู้สึกเกรงใจชายหนุ่มสองคนมากที่จะไปส่งเธอทุกครั้งที่มาทานข้าว แต่เธอก็ปฏิเสธกลับไปทุกครั้ง วันนี้เธอที่เริ่มเห็นใจคนชวนและไม่อยากปฏิเสธน้ำใจจากอีกฝ่ายอีกจึงรับคำออกไป“วันนี้เรย์จะกลับกับคุณลูกค้าค่ะ”“งั้นก็ขึ้นรถกันเถอะน้องเรย์” ฌอนมีสีหน้าแช่มชื่นเมื่อวันนี้เธอไม่ปฏิเสธ ก่อนทั้งสามจะพากันเดินไปยังรถหรูสองคันที่จอดอยู่เมื่อมาถึงรถฌอนก็พูดกับเธอ“พวกพี่มารถคนละคัน เอาเป็นว่าน้องเรย์กลับกับตฤณก็แล้วกันนะ”“เอ่อ ค่ะ” เธอรู้สึกใจหวิวปนสั่นเล็กน้อยที่ได้นั่งรถกลับกับคนตัว

ห้องเช่าเมื่อรถหรูของตฤณภัทรเคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังหน้าตึกสี่ชั้นเก่าๆ ชายหนุ่มก็เอ่ยขึ้น“การจดทะเบียนครั้งนี้ เป็นการจดทะเบียนแค่ชั่วคราวเท่านั้น”“ค่ะ เรย์จะต้องจดทะเบียนกับคุณนานแค่ไหนคะ” เธอรับคำอย่างเข้าใจในสิ่งที่เขาบอกก่อนจะเอ่ยถาม“อย่างน้อยก็หกเดือน อาจจะปีนึงหรืออาจจะสองปี ไม่มีกำหนดตายตัว ถ้าฉันอยากหย่ากับเธอเมื่อไหร่ ฉันจะบอกเธอเอง”“ค่ะ ถ้าอย่างนั้นเรย์ขอตัวขึ้นห้องก่อนนะคะ” เธอเอ่ยแล้วจะเปิดประตู แต่ตฤณภัทรก็พูดขึ้น“เพื่อให้ดูสมจริง เธอต้องย้ายไปอยู่ที่บ้านของฉัน”“เรย์จะต้องไปอยู่ที่บ้านของคุณด้วยเหรอคะ?” เธอย้อนถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ แววตาเต็มไปด้วยความฉงน“ใช่ เธอต้องไปอยู่กับฉัน เพราะถ้าเธอไม่ไปอยู่ที่บ้านของฉัน พ่อกับแม่คงไม่เชื่อแน่ๆว่าเราชอบพอกันจริงๆ”“อ๋อค่ะ” เธอพยักหน้ารับรู้เข้าใจ“ฉันจะพาเธอย้ายไปอยู่กับฉันวันนี้เลย ไปเก็บเสื้อผ้าสิ ฉันจะรอในรถ”“ได้ค่ะ” เธอรับคำแล้วลงจากรถ ขึ้นห้องไปเก็บเสื้อผ้าข้าวของต่างๆ จากนั้นจึงลงมาขึ้นรถหรูก่อนตฤณภัทรจะพาเธอไปยังบ้านที่เขาจะใช้เป็นเรือนหอหลังจากแต่งงานกับหลินแล้วบ้านตฤณภัทร “ห้องนอนฉันอยู่ชั้นบน ส่วนเธอฉันจะให้

หนึ่งเดือนต่อมา เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่เรย์มาอยู่บ้านของตฤณภัทร ในแต่ละวันทั้งคู่ก็ดำเนินชีวิตกันตามปกติ ตื่นเช้ามาตฤณภัทรก็ออกไปบริษัท เขาจะโอนเงินค่ากับข้าวและค่าใช้จ่ายต่างๆในบ้านให้เธออาทิตย์ละครั้ง ซึ่งเรย์จะเป็นคนไปซื้อกับข้าวและของใช้ต่างๆเอง ในขณะที่ตฤณภัทรก็ยังไปเยี่ยมแฟนสาวที่โรงพยาบาลอาทิตย์ละครั้ง ตื่นเช้ามาเรย์ก็เข้าครัวทำอาหารและทำงานบ้าน เธอจะออกจากบ้านในเวลาสี่โมงเย็นเพื่อไปร้องเพลงที่ร้านอาหาร ดังนั้นในช่วงหนึ่งเดือนมานี้ตฤณภัทรกับเรย์ก็ไม่ค่อยได้เจอกันทุกวัน เมื่อหญิงสาวทำงานบ้านเสร็จเรียบร้อย โทรศัพท์ของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะก็มีเสียงดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดูเมื่อเห็นว่าคนตัวสูงโทรมาจึงกดรับสาย “สวัสดีค่ะ” (เมื่อกี้แม่ฉันโทรมาบอกว่าคืนนี้จะไปนอนค้างที่บ้าน เธอเก็บของของเธอขึ้นไปไว้บนห้องฉันให้เรียบร้อยด้วย) “ได้ค่ะ” สิ้นเสียงของเธอ ตฤณภัทรก็กดวางสายก่อนร่างบางจะสาวเท้าเข้าห้องนอนไปเก็บเสื้อผ้าและของใช้ทุกชิ้นใส่ลงในกระเป๋า จากนั้นจึงขึ้นชั้นบนไป บ้านตฤณภัทร 21.00 น. เรย์ที่กลับมาจากร้านอาหารสาวเท้าเข้ามาในบ้านก็เห็นตฤณภัทรนั่งคุยอยู่กับพ่อแม่ของเขาในห้องรับแ