4 แผนการเข้าท่า

ร้านอาหารร่มไม้

“มึงเครียดเรื่องอะไรก็เล่ามาไอ้ตฤณ” เมื่อสั่งอาหารกันเรียบร้อยแล้ว ฌอนที่อยากรู้ว่าเพื่อนเครียดเรื่องอะไรจึงเอ่ยถามด้วยความรู้สึกห่วงใย

“พ่อกับแม่จะจับกูแต่งงานกับทอรุ้ง” ร่างสูงพูดด้วยสีหน้าตึงเครียด

“ทอรุ้งคือใครเหรอ”

“ลูกสาวของเพื่อนพ่อ”

“พ่อกับแม่มึงคงไม่อยากให้มึงรอหลินอีก ก็เลยอยากให้มึงแต่งงานกับคนอื่นให้จบๆไป”

“ใช่ แต่กูสงสารหลิน จะให้กูทิ้งหลิน กูทำแบบนั้นไม่ได้จริงๆ” เขาพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ

“กูเข้าใจมึงนะไอ้ตฤณ มึงกับหลินเป็นแฟนกันมาตั้งหลายปี กูรู้ว่ามึงผูกพันกับหลินมาก”

“เดือนก่อนแม่ยื่นคำขาดกับกูว่าถ้าครบหกเดือนแล้วหลินยังไม่ฟื้น กูจะต้องแต่งงานกับทอรุ้ง”

“นี่ก็ยังเหลือเวลาแค่ห้าเดือนแล้วอะดิ”

“อืม แล้วถ้าหลินยังไม่ฟื้น กูจะต้องทำยังไงวะไอ้ฌอน มึงช่วยกูคิดหน่อยสิ ตอนนี้กูมืดแปดด้านแล้ว” สีหน้าและแววตาคมฉายความตึงเครียดอย่างปิดไปมิด ฌอนที่เห็นจึงถอนหายใจเบาๆเพราะรู้สึกเห็นใจเพื่อนและเข้าใจความรู้สึกของเพื่อนดี

ฌอนละสายตาจากใบหน้าหล่อเหลาของเพื่อนสนิทแล้วหันไปมองยังเวทีที่ตอนนี้นักร้องสาวร่างบอบบางกำลังขับกล่อมเพลงด้วยน้ำเสียงไพเราะเสนาะหู

ฌอนที่เหมือนมีอะไรมาดลใจให้คิดอะไรได้บางอย่าง จึงยกยิ้มแล้วหันมามองเพื่อนร่างสูงที่มีสีหน้าเครียดอยู่ ก่อนจะพูดออกไป

“กูคิดออกแล้วว่ามึงจะต้องทำยังไงที่จะไม่ต้องแต่งงานกับผู้หญิงที่ชื่อทอรุ้ง”

“ยังไง” เรียวปากหยักถามพลางหัวคิ้วของเขามุ่นขึ้นมาเล็กน้อย

“มึงจ้างผู้หญิงสักคนมาจดทะเบียนสมรสสิ แล้วบอกพ่อกับแม่มึงว่ามึงชอบผู้หญิงคนนั้นมาก และโกหกว่ามีอะไรกันแล้ว ก็เลยต้องรับผิดชอบด้วยการจดทะเบียน”

“…” ตฤณภัทรนิ่งพลางคิดว่าแผนของฌอนก็เข้าท่าดี

“พอหลินฟื้นมึงก็หย่ากับเขาแล้วให้เงินเขาไปตั้งตัวอีกสักก้อนนึงก็ได้”

“แผนการของมึงเข้าท่าไอ้ฌอน แต่กูจะไปจ้างผู้หญิงที่ไหนมาจดทะเบียนล่ะ”

“ก็น้องนักร้องคนนั้นไง” ฌอนพยักเพยิดหน้าไปทางหญิงสาวร่างเล็กที่กำลังร้องเพลงอยู่บนเวที โดยเธอส่งยิ้มให้กับลูกค้าทุกโต๊ะ รวมถึงโต๊ะของตฤณภัทรด้วย

ใบหน้าหล่อเหลาหันไปมองเธอ ก็เป็นจังหวะที่สายตาของเธอเลื่อนมาสบกับสายตาคู่คมของเขาเข้าพอดี

เรย์ที่ได้สบตากับคนตัวสูงที่เธอไม่ได้เจอมาหนึ่งเดือนแล้วก็ถึงกับใจสั่นเกือบจะประคับประคองเสียงไม่ได้

เธอรีบผละจากใบหน้าหล่อเหลาแล้วมองไปยังโต๊ะอื่นจึงทำให้หัวใจของเธอค่อยๆกลับมาเต้นในจังหวะที่ปกติ

ตฤณภัทรละสายตาจากหญิงสาวแล้วหันมาพูดกับฌอน

“กูจะทำตามแผนของมึง เอาเป็นว่าช่วงสี่ห้าเดือนนี้กูกับมึงต้องมาร้านนี้กันบ่อยๆ ให้ทิปเขาทุกครั้งและทำความรู้จักกับเขา แล้วค่อยคุยเรื่องจดทะเบียน”

“งั้นมึงก็เริ่มตั้งแต่วันนี้เลยไอ้ตฤณ”

เวลาต่อมา

ตฤณภัทรหยิบแบงค์พันออกมาจากกระเป๋าสตางค์แล้วเรียกให้พนักงานเสิร์ฟมาเอาไปให้เรย์ที่อยู่บนเวที

พนักงานเสิร์ฟยื่นเงินให้เรย์แล้วบอกว่าลูกค้าชื่อตฤณฝากมา เธอที่ยังจำชื่อนั้นได้ขึ้นใจ พอถึงช่วงที่มีเฉพาะดนตรีบรรเลง เธอจึงพูดใส่ไมโครโฟนด้วยน้ำเสียงหวานพลางดวงตากลมสวยก็จ้องมองไปยังเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาด้วยรอยยิ้มและมีความรู้สึกซาบซึ้งใจ

“ขอขอบคุณคุณตฤณมากนะคะที่ให้ทิปเรย์มา”

กระทั่งเรย์ลงจากเวทีแล้วเดินออกไปหน้าร้านเพื่อจะขึ้นรถกลับห้องเช่า ตฤณภัทรกับฌอนก็เดินตามหลังเธอออกมาหน้าร้าน ก่อนที่ฌอนจะเอ่ยขึ้นพร้อมส่งรอยยิ้มเป็นกันเองให้เธอ

“น้องเรย์ครับ”

“คะ อ้าวคุณลูกค้านั่นเอง” เธอขานรับแล้วหันมามอง เมื่อเห็นชายหนุ่มทั้งสองจึงเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเป็นกันเอง

“น้องเรย์จะไปร้องเพลงต่อที่ไหนอีกไหมครับ”

“ไม่แล้วค่ะ เรย์ร้องเพลงที่นี่ที่เดียว” เธอยังคงมีรอยยิ้มแจ่มใส โดยสายตาของเธอเผลอเหลือบไปมองเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาเล็กน้อย

“พวกผมก็จะกลับแล้วเหมือนกัน ผมขออาสาไปส่งที่บ้านนะครับ”

“ไม่เป็นไรเลยค่ะ ขอบคุณคุณลูกค้ามากนะคะ” เธอปฏิเสธด้วยความสุภาพและส่งยิ้มบางๆให้ชายหนุ่มทั้งสอง

“วันนี้พวกผมตั้งใจอยู่จนน้องเรย์ร้องเพลงเสร็จเพื่อจะรอไปส่งน้องเลยนะ” ฌอนยังคงตื๊อต่อ

“เรย์ต้องขอบคุณคุณลูกค้าทั้งสองมากค่ะ แต่เรย์สะดวกกลับเองมากกว่า” เธอที่ไม่อยากไว้ใจคนง่ายเกินไปจึงปฏิเสธไปเป็นครั้งที่สองด้วยท่าทีสุภาพ ตฤณภัทรที่เห็นว่าเธอคงไม่ยอมนั่งรถไปกับพวกเขาง่ายๆจึงหันพูดกับฌอน

“ถ้าเขาอยากกลับเอง ก็อย่าไปรบกวนเขาเลย”

แล้วฌอนก็พูดขึ้น

“ถ้าอย่างนั้นพวกผมก็ไม่รบกวนน้องเรย์แล้วนะครับ งั้นน้องเรย์ก็กลับบ้านเถอะ”

“งั้นเรย์ขอตัวก่อนนะคะคุณลูกค้า สวัสดีค่ะ” พูดจบ ร่างบางก็สาวเท้าไปขึ้นวินเตอร์ไซด์และนั่งไปลงยังสถานีรถไฟฟ้าที่อยู่ไม่ไกล

“กูว่าเราต้องมากินข้าวที่ร้านนี้ทุกอาทิตย์แล้วว่ะ เพื่อทำความสนิทสนมกับน้องเรย์” ฌอนพูดขึ้น

“ได้ เราจะมากินข้าวที่นี่กันทุกอาทิตย์แล้วกัน งั้นก็กลับกันเถอะ” ว่าแล้วสองหนุ่มก็สาวเท้าไปขึ้นรถหรูของตัวเองแล้วขับกลับบ้านไป