2 บุคลิกและหน้าตาดี

ร้านร่มไม้ 18.30 น.

ตฤณภัทรกับฌอนขับรถมาถึงที่ร้านอาหารพร้อมกัน ชายหนุ่มทั้งสองพากันเดินเข้าไปในร้านอาหารที่ดูร่มรื่นเพราะรอบๆบริเวณร้านประกอบไปด้วยต้นไม้ที่ให้ความร่มเงา

เมื่อทั้งสองนั่งกันเรียบร้อยแล้วก็สั่งอาหารกัน ก่อนฌอนจะพูดกับตฤณภัทรที่นั่งตรงข้าม

“น้องคนนั้นไง ที่กูบอกมึง” ฌอนบอกพลางพยักเพยิดหน้าไปทางเวทีที่มีขนาดพื้นที่ไม่กว้างมาก ซึ่งตอนนี้มีหญิงสาวร่างบางนั่งร้องเพลงแนวอะคูสติกอยู่

ใบหน้าหล่อเหลาหันไปมองบนเวทีจึงเห็นว่าหญิงสาวร่างเล็กกำลังร้องเพลงอยู่ น้ำเสียงของเธอไพเราะอย่างที่ฌอนบอกจริงๆ ก่อนฌอนจะหันมาถาม

“มึงว่าน้องเขาเสียงดีไหม”

“เสียงดี”

“กูมาครั้งก่อน กูให้ทิปน้องเขาด้วยนะ น้องก็เลยขอบคุณกูทางไมโครโฟนด้วย”

“มึงให้ทิปเขาเท่าไหร่” ตฤณภัทรละสายตาจากหญิงสาวแล้วหันมาพูดกับฌอน

“ให้พันนึง เพราะกูรู้สึกสงสาร ตอนรู้ว่าน้องเขาต้องร้องเพลงหาเงินเรียนหนังสือ ครอบครัวของน้องเขาคงจะขัดสนแหละกูว่า”

“แต่กูว่าที่เขามาร้องเพลง เพราะเขารักในการร้องเพลงก็ได้ ทางบ้านอาจจะไม่ลำบากอย่างที่มึงคิดก็ได้”

“ต้องร้องเพลงหาเงินตั้งแต่เรียนม.4เนี่ยนะ มึงว่าไม่ลำบาก”

“อืม”

เวลาต่อมา

เมื่อตฤณภัทรกับฌอนรับประทานอาหารเสร็จ ตฤณภัทรก็หยิบแบงค์พันออกมาจากกระเป๋าสตางค์แบรนด์ดังแล้วยื่นให้พนักงานเสิร์ฟที่ยืนอยู่ไม่ไกล

“เอาเงินนี้ไปให้นักร้องทีนะ ผมให้ทิปเขา”

“ได้ครับ ผมขอทราบชื่อของคุณลูกค้าด้วยครับ เรย์จะได้เรียกชื่อคุณถูกและกล่าวขอบคุณ” พนักงานเสิร์ฟหนุ่มรับเงินจากร่างสูงแล้วเอ่ยออกไปอย่างสุภาพ

“ผมชื่อตฤณ”

“ได้ครับคุณตฤณ” จากนั้นพนักงานเสิร์ฟก็สาวเท้าไปยังหน้าเวทีแล้วยื่นเงินให้หญิงสาวพร้อมกับบอกชื่อของลูกค้าและชี้ไปยังโต๊ะของลูกค้า

เรย์พยักหน้ารับแบงค์หนึ่งพันพลางหันไปมองยังโต๊ะของลูกค้าที่ให้ทิปเธอมา พร้อมกับส่งรอยยิ้มก่อนจะเอ่ยขอบคุณด้วยน้ำเสียงหวานจับใจ

“ต้องขอขอบคุณคุณตฤณมากนะคะสำหรับทิปที่ให้เรย์มา” แล้วเธอก็ร้องเพลงต่อ ก่อนตฤณภัทรกับฌอนจะพากันเดินออกจากร้านไป

ห้องเช่า 20.45 น.

เมื่อเรย์กลับมาถึงห้องเช่าเล็กๆที่เธออยู่มาตั้งแต่จำความได้ ก็วางของกินที่ซื้อมาจากร้านหน้าปากซอยลงบนโต๊ะ จากนั้นจึงจัดการรับประทานด้วยความหิวโหย

เมื่อหญิงสาวอาบน้ำใส่ชุดนอนเสร็จก็ล้มตัวนอนบนเตียงขนาดสามฟุตพลางคิดไปถึงชายหนุ่มคนนั้นที่ให้ทิปเธอ

เขาชื่อตฤณ

เธอได้เห็นใบหน้าของเขาไม่ชัดมาก แต่ถึงจะเห็นจากระยะไกลก็พอจะรู้ว่าเขาเป็นคนบุคลิกดีและหน้าตาดี

“ผู้ชายคนนั้นหน้าตาดี แถมยังใจดีอีกด้วย” เธอพึมพำพลางนึกไปถึงใบหน้าและท่วงท่าของเขาที่เดินออกไปจากร้าน จึงคิดว่าความสูงของเขาน่าจะเกินหนึ่งร้อยแปดสิบแน่นอน

“เขาตัวสูงจัง” เรียวปากเล็กพึมพำพลางคิดว่าผู้ชายในสเปคของเธอคือต้องมีความสูงเกินหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร

“เขามีแฟนหรือยังนะ” เธอระบายยิ้มอย่างเพ้อฝัน

แต่พอคิดว่าตัวเองกำลังเริ่มจะเพ้อเจ้อจึงหุบยิ้มลงทันที

“เขาคงมีแฟนแล้วแหละ อย่าไปนึกถึงเขาเลย” พึมพำกับตัวเองจบ เปลือกตาสวยก็ค่อยๆปิดลงและเข้าสู่ภวังค์นิทราไปในที่สุด

เรย์อยู่กับพ่อมาตั้งแต่อายุได้หนึ่งขวบ เพราะแม่ทิ้งพ่อไปหาผู้ชายคนใหม่ พ่อมีอาชีพเป็นกรรมกรก่อสร้าง เลี้ยงดูและส่งเสียเธอมาหลายปี

กระทั่งเธอเรียนจบม.3 พ่อก็เกิดภาวะช็อกหมดสติในไซด์งานก่อสร้าง เพื่อนที่ทำงานด้วยกันพาไปส่งโรงพยาบาล พอไปถึงโรงพยาบาลหมอก็ช่วยทุกวิถีทาง แต่แล้วพ่อของเธอก็เสียชีวิต

หลังจากพ่อเสีย เธอที่มีพรสวรรค์ในด้านการร้องเพลงจึงไปสมัครร้องเพลงตามร้านอาหารที่ต้องใช้นักร้องด้วย

เจ้าของร้านอาหารให้เธอร้องเพลงให้ฟัง เมื่อได้ยินน้ำเสียงของเธอที่ไพเราะจับใจจึงรับเธอเป็นนักร้องประจำร้าน

เธอจะร้องเพลงในเวลาหกโมงเย็นจนถึงสองทุ่ม โดยเจ้าของร้านให้ค่าจ้างเธอครั้งละห้าร้อยบาท แล้วเธอก็ทำงานร้องเพลงเลี้ยงชีพพร้อมกับส่งตัวเองจนได้เรียนจบปริญญาตรี